Αν ζούσε ο...

Σον Κόνερι: Ο πρώτος 007 σχολιάζει τους διαδόχους του

5 λεπτά

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Ρόμπερτ Πάτινσον θα είναι ο νέος Τζέιμς Μποντ, η είδηση έπαιξε σε όλον τον κόσμο, όχι ως καλλιτεχνική, αλλά ανάμεσα σε πολιτικά και κοινωνικά ρεπορτάζ.

Θα γινόταν όμως αυτό αν δεν υπήρχε ο Σον Κόνερι; Ο ηθοποιός που δεν μετέφερε ακριβώς στην οθόνη τον ήρωα του Ιαν Φλέμινγκ, αλλά δημιούργησε, χρησιμοποιώντας μάλλον και το ένστικτο εκτός από το ταλέντο του, τον πιο δημοφιλή, διαδραστικό και διαχρονικό κινηματογραφικό ήρωα όλων των εποχών.

Εξήντα τέσσερα χρόνια και έξι πρωταγωνιστές από τότε που προβλήθηκε η πρώτη «τζεϊμσμποντική» ταινία, το «Dr. No», ο Μποντ παραμένει στην ίδια ηλικία, αειθαλής, δυναμικός και εγγύηση blockbuster. Οπως όταν τον πρωτοείδε το κοινό «διά σώματος» Σον Κόνερι και τον αποθέωσε.

Φτάνει να θυμηθούμε ότι στη δεκαετία του 1960, πολύ πριν από την παγκοσμιοποίηση και την ιλιγγιώδη ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας, οι μαθητές στη βαλκανική, συντηρητική Ελλάδα, τραγουδούσαν «Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά, να δούνε πράκτορα 007 / Τα φώτα σβήνουνε και βγαίνει ο Τζέιμς Μποντ με το κορίτσι του χωρίς κομπινεζόν».

Αν ζούσε λοιπόν σήμερα ο Κόνερι, άλλωστε πριν από έξι χρόνια μάς αποχαιρέτησε, τι θα σκεφτόταν ως προς τον ντόρο που γίνεται, άλλη μια φορά, για τον ήρωα «του»;

Προφανώς θα αναπολούσε την εποχή που οι παραγωγοί Αλμπερτ Μπρόκολι και Χάρι Σάλτζμαν και ο σκηνοθέτης Τέρενς Γιανγκ έβαζαν στο πρόσωπό του ένα μεγάλο στοίχημα που, τελικά, κέρδισαν πανηγυρικά.

Μέχρι τότε, ο γεννημένος το 1930 στο Εδιμβούργο Σον, πρώην ποδοσφαιριστής και μποντιμπιλντεράς, ήταν ένας ηθοποιός δεύτερης διαλογής, με καλύτερη κινηματογραφική στιγμή του τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Κάποιος, κάπου, κάποτε» δίπλα στη Λάνα Τάρνερ. Αρχικά, ούτε οι παραγωγοί ούτε ο Φλέμινγκ πριμοδοτούσαν αυτήν την επιλογή απέναντι σε υποψήφιους όπως οι Κάρι Γκραντ, Ρεξ Χάρισον, Ντέιβιντ Νίβεν.

Ο λογοτεχνικός ήρωας είχε βρετανική φινέτσα, εκλεπτυσμένη εικόνα, αριστοκρατική κομψότητα ενώ ο Σον Κόνερι είχε θηριώδη κορμοστασιά, φαινόταν τραχύς και σκληρός. Ο Γιανγκ ήταν αυτός που τον πίστεψε διακρίνοντας το πώς θα μπορούσε να συνδυάσει τη σκληρότητα με την κομψότητα.

Επίσης η σύζυγος του Μπρόκολι και η σύντροφος του Φλέμινγκ επέμεναν να ποντάρουν στη σεξουαλική του γοητεία που θα κέρδιζε και το γυναικείο κοινό.

Ο ίδιος πήρε αμέσως τις αποστάσεις του από τον χαρακτήρα των βιβλίων. (Αλλωστε είχε παραδεχθεί ότι δεν διάβασε περισσότερα από δύο τρία στην ζωή του).

Δεν του πολυάρεσε, τον έβρισκε κάπως «άυλο» και απόμακρο. Χωρίς παρελθόν και, κυρίως, χωρίς χιούμορ. Και ήταν αυτό ακριβώς το χιούμορ και η ειρωνική διάθεση που άλλαξαν τις προδιαγραφές του ήρωα.

Ο κινηματογραφικός Μποντ ήταν η επιτομή αυτού που, σήμερα, λέμε cool. Μπορούσε να σκοτώσει με ψυχραιμία, να φλερτάρει με αυτοπεποίθηση και να κυκλοφορεί στους πιο πολυτελείς χώρους σαν να του ανήκαν. Το θρυλικό «My name is Bond. James Bond» δεν είναι απλώς μία ατάκα αλλά η συμπύκνωση ενός ρόλου.

Ο πρώτος Τζέιμς Μποντ της μεγάλης οθόνης ήρθε κι έδεσε απόλυτα με τα ζητούμενα εκείνης της εποχής. Στο περιβάλλον που είχε δημιουργήσει ο Ψυχρός Πόλεμος οι πράκτορες και η κατασκοπεία δεν ήταν σενάρια, αλλά καθημερινή ειδησεογραφία.

Στον δυτικό κόσμο είχε ενσκήψει μία «κατασκοπευτική μανία» και ο κινηματογράφος έκανε τον υπαρκτό κίνδυνο θέαμα και διασκέδαση. Και τον Ψυχρό Πόλεμο να μοιάζει ως μια διαχειρίσιμη σύγκρουση ανάμεσα στο Καλό και το Κακό. Ενώ παράλληλα, οι τολμηρές εικόνες των γυναικών δίπλα του έκλειναν το μάτι στη σεξουαλική απελευθέρωση.

Με τα δεδομένα εκείνης της εποχής βέβαια, αφού σήμερα τα πρότυπα έχουν αλλάξει, το προφανές matchness παραπέμπει στην πατριαρχία και ο Σον Κόνερι θα απέφευγε προβληματικές δηλώσεις όπως αυτή που έκανε σε συνέντευξή του, το 1965, στο «Playboy» όταν, αναφερόμενος στη βία κατά των γυναικών είπε ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, ένα χαστούκι είναι δικαιολογημένο.

Για τον Πάτινσον

Τι θα έλεγε, όμως, σήμερα ο Σον Κόνερι για τον Ρόμπερτ Πάτινσον; Το πιθανότερο είναι ότι θα αναγνώριζε την ανάγκη της εποχής για υποφώσκουσα και όχι απροκάλυπτη σεξουαλικότητα. Αλλωστε είχε, κατά καιρούς, σχολιάσει διαδόχους του. Για τον Ρότζερ Μουρ είχε πει ότι ερμήνευσε τον ρόλο περισσότερο ως παρωδία ξεπερνώντας τα ενδεδειγμένα όρια του χιούμορ. Για τον Τίμοθι Ντάλτον δεν υπάρχουν σχόλια, αν και μάλλον δεν θα του άρεσε, αφού, στις δύο ταινίες που έπαιξε, έμεινε πιο πιστός στον ήρωα του βιβλίου. Τον Πιρς Μπρόσναν τον θεωρούσε μια πολύ καλή επιλογή. Ενώ με τον Ντάνιελ Κρεγκ δήλωνε και ξαναδήλωνε ενθουσιασμένος.

Βέβαια, αν ο Σον Κόνερι έβλεπε σήμερα τον θόρυβο που γίνεται για τον καινούργιο Τζέιμς Μποντ δεν θα μπορούσε να μη σκεφτεί ότι ο ίδιος, παρά την τεράστια επιτυχία του, κατάφερε να μην τον καθορίσει, ως ηθοποιό, ο συγκεκριμένος ρόλος. Η συνεργασία του με τον Χίτσκοκ στο «Μάρνι» (1964), με τον Λουμέτ στον «Λόφο» (1971), με τον Χιούστον στον «Άνθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» (1975), με τον Ανό στο «Όνομα του ρόδου» (1986), το Όσκαρ  Β΄ ανδρικού ρόλου για τους «Αδιάφθορους» του Ντε Πάλμα (1988) είναι κάποιες μόνο αποδείξεις ότι ο ρόλος του Μποντ δύσκολα μπορεί να υπερβεί τον ηθοποιό Σον Κόνερι, αλλά ο ηθοποιός εύκολα υπερέβη τον ρόλο. Θα έστρωνε, λοιπόν, το κιλτ που φορούσε συχνά για να τιμήσει τη σκωτσέζικη καταγωγή του και θα έπινε ένα ουίσκι προς τιμήν της καριέρας του.

Go Deeper

ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ Σον Κόνερι

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Φως στον «υπόγειο κόσμο» της Αγίας Σοφίας – Εντυπωσιακά βίντεο και εικόνες από τις σήραγγες των 420 μέτρων
  2. H Θεσσαλονίκη βάζει τα γιορτινά της – Χριστουγεννιάτικο δέντρο 18 μέτρων στην Αριστοτέλους
  3. Άγρια κόντρα ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ για την ιστορική σημαία του Πολυτεχνείου: «Δεν έχει ιδιοκτήτες»

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies