Δύο αντίθετες τροχιές πραγμάτων και θεωρήσεων τυλίγουν τα εξεγερσιακά γεγονότα του Πολυτεχνείου ’73 και συνολικά τη Δικτατορία 1967-1974.
Η πρώτη: Τα τελευταία χρόνια έχει εκδιπλωθεί μια πλούσια βιβλιογραφία και επιμέρους έρευνα σε σελίδες του αντιδικτατορικού αγώνα.
Εδώ, μια σειρά μελετών δεν έχει εστιάσει απλώς και μόνον στη δυναμική συμβολή του φοιτητικού κινήματος στα όλα γεγονότα ή την αργόσυρτη διάρκεια που προηγήθηκε τον τομών του Πολυτεχνείου και των δύο Νομικών, αλλά και σε επιμέρους σημεία. Για παράδειγμα, o ρόλος της Σχολής Καλών Τεχνών, το κίνημα του Ναυτικού, δεκάδες προφορικές μαρτυρίες που έχουν πάρει τη μορφή γραπτών κειμένων από πρωταγωνιστές των γεγονότων και βέβαια το ακανθώδες ζήτημα των νεκρών, όχι απλώς του τριήμερου του Πολυτεχνείου αλλά συνολικά της επταετούς εποχής.
Νεκρών, δε, πολλών εκ των οποίων αποτελούν ακόμα αινιγματικές περιπτώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της Επταετίας, όπως αντλούμε από τις μελέτες των Βεριώνη, Καλλιβρετάκη και Λύκαρη.
Τα πολιτισμικά ρεύματα επίσης εξετάζονται όπως εκφράστηκαν κατά τη διάρκεια της Επταετίας, ως συνέχεια της προδικτατορικής περιόδου, αλλά και ως συνέχειες και ασυνέχειες ευρωπαϊκών ρευμάτων. Πλευρές υποφωτισμένες, όπως η συμβολή των εθνοτοπικών συλλόγων, καταγράφονται σήμερα μέσα από προφορικές μαρτυρίες.
Αποκαθίσταται η πραγματικότητα γύρω από την ίδια την εξέγερση, όπως με την πρόσφατη ορθή μνημειοποίηση της πύλης του Πολυτεχνείου. Μαρτυρίες επίσης από τα βασανιστήρια και τους εγκλεισμούς στο ΕΑΤ – ΕΣΑ και από τους τόπους εξορίας, όπως η Γυάρος.
Προστίθεται, δε, στον μεγάλο καμβά γεγονότων και μικροϊστοριών γύρω από την Επταετία πλήθος ντοκιμαντέρ και καταγραφών που αναδεικνύουν πλευρές, όπως το κίνημα των Μεγάρων ή τη θέση των μαθητών στα εξεγερσιακά γεγονότα.
Σε αυτή τη μία πρώτη τροχιά γύρω από την Επταετία, τέμνονται η επίσημη Ιστορία, τα νέα πεδία της ή ακόμα και οι αυτονόητες επανεπεξεργασίες.
Η δεύτερη τροχιά μοιάζει στατική. Υιοθετεί επιχειρήματα 30ετίας, εμμένει στον «μύθο του Πολυτεχνείου», στο «ψέμα των νεκρών», δείχνει μίσος ακόμα και για το μνημείο του Σβορώνου – διά χειρός Μέμου Μακρή μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Αποδίδει, δε, στην εξέγερση των φοιτητών το… Κυπριακό ή την αποτυχία του Μαρκεζίνη για φιλελευθεροποίηση.
Επιχειρήματα που πάνε ακόμη μακρύτερα, βλέποντας στη «γενιά του Πολυτεχνείου» αναδρομική εξαργύρωση των αγώνων. Η πρώτη τροχιά που περιγράφουμε έχει θεσμικά ιστορικά στοιχεία μνήμης και συλλογικής αναστοχαστικής λογικής.
Η δεύτερη παραμένει μετέωρη, ρηχή και ως ένα βαθμό αδιέξοδη ακόμα και για εκείνους που την οικειοποιούνται. Κι όμως αυτή τη δεύτερη με μαζικό τρόπο την είδαμε να εκφράζεται στα κοινωνικά δίκτυα επαναλαμβανόμενη σχεδόν με πανομοιότυπο τρόπο.
Μπορεί, λοιπόν, η πρώτη να είναι σοβαρότερη, ουσιαστικότερη και θεσμική ως προς τους όρους της Ιστορίας, η δεύτερη όμως παραμένει επικίνδυνη και παράλληλη και τεμνόμενη ενός υπόγειου ρεύματος κοινωνικής Ακροδεξιάς, για το οποίο κανείς δεν μπορεί να λέει πως δεν το βλέπει. Η πρώτη τροχιά απαιτεί διάβασμα. Η δεύτερη θυμό.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Κιτ
Αποδόμησε το κιτ επιβίωσης της Ευρώπης στο Mega. Κριτίκαρε τον τρόπο που ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Παρίσι. Τρόλαρε το κρασάρισμα της Microsoft και έδειξε ποιο σύστημα «θέλει ρίξιμο», όπως είπε.
Αν κάτι μπορεί να πιστωθεί στον Δημήτρη Κουτσούμπα είναι πως, χωρίς να αναιρεί τις πάγιες θέσεις του ΚΚΕ, τις κάνει πιο σαφείς, πιο απλές και πιο κατανοητές με τον παλιό αθάνατο λαϊκό και θυμόσοφο τρόπο.
Το τελευταίο δεν είναι απαγορευτικό ή αντιστικτικό και των σύγχρονων κοινωνικών δικτύων που το ΚΚΕ χειρίζεται κανονικά και προωθητικά για την πολιτική του. Κιτ επιβίωσης κόμματος.
#Hashtag: Κόμμα
Ιδρυτικό συνέδριο για την ΕΛΑΣ ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Σε σωστή βάση είναι, αφού, ως τώρα, εκεί που χωλαίνει το νέο εγχείρημα είναι η οργανωτική σχέση με την κοινωνία.
Θα το λύσει αυτό ένα συνέδριο; Όχι, θέλει κι άλλα βήματα. Ομως, μια πρώτη αποκρυστάλλωση κόμματος και συλλογικών οργάνων είναι αναγκαία αφού όπως λέει ο αθάνατος κανόνας τις εκλογές τις κάνουν τα κόμματα και τις κερδίζουν τα ρεύματα.
Ως τώρα βλέπαμε ένα σόλο σόου με ολίγη από κάποια πολιτικά στελέχη αξιόμαχα (Τεμπονέρας, Δρίτσας, Καρπουχτσής, Κουφονικολάκου, Λυρίτσης). Αρκεί; Προφανώς η απάντηση είναι αρνητική και η καθήλωση της ΕΛΑΣ το επιβεβαιώνει. Μπορεί να αλλάξει.














