Την περασμένη εβδομάδα η αντιπολίτευση ζητούσε να μάθει τι έγραφε η γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα.
Μερικές από τις απαντήσεις που πήραν ήταν: «Ρωτήστε την Τουρκία», «Εγείρετε επιχειρήματα που ούτε η Τουρκία έχει τολμήσει να αρθρώσει», «Δεν στηρίζετε την εθνική προσπάθεια», «Δυστυχώς δεν είναι λίγοι οι πατριώτες της φακής».
Το Σάββατο, οι πατριώτες, έχοντας υποστεί τα παραπάνω, πήγαν ένας – ένας στο υπουργείο Εξωτερικών για να ενημερωθούν από τον Γιώργο Γεραπετρίτη, ο οποίος μετά, με ύφος καθηγητού, τους επαίνεσε για την «ιδιαιτέρως θεσμική στάση» τους.
Βλέπετε, όταν η αντιπολίτευση ρωτά δημόσια, βλάπτει την εθνική υπόθεση. Οταν κάθονται ήσυχοι και φρόνιμοι σε ένα γραφείο και ακούνε όσα έχουν ήδη διαβάσει στα ρεπορτάζ, είναι θεσμικοί. Θεσμικός στη χώρα μας είναι όποιος δεν ενοχλεί.
Όσο για την κυβέρνηση, αφού μοίρασε πιστοποιητικά φρονήματος, πέταξε με μεγαλοφροσύνη λίγα ψίχουλα «ενημέρωσης» και συνευθύνης για κάτι που χειρίστηκε ολομόναχη και εν κρυπτώ.
Διότι ένα βασικό πλαίσιο συνεννόησης θα ήταν, πράγματι, χρήσιμο, αλλά τέτοιο ο Μητσοτάκης δεν έχει χτίσει ποτέ, ούτε για εθνικά ούτε για οτιδήποτε άλλο. Και με ποιον να το χτίσει άλλωστε;
Με τον Ανδρουλάκη που τον εμφανίζουν οι νεοδημοκράτες στα πάνελ ως υπόχρεο συμμόρφωσης και συνεργασίας, ενώ λίγα χρόνια πριν έκαναν διαρροές ότι τον παρακολουθούσαν εξαιτίας υποψιών για σχέσεις με τρίτες χώρες;
Πού τον κοροϊδεύουν με το κουκούλωμα του Predator και πού δεν δέχονται να εφαρμόσουν δικαστικές αποφάσεις για την ΕΥΠ; Κάπου πρέπει να έχει κι ένα όριο το δούλεμα.
Κι εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα της αντιπολίτευσης, η οποία έχει πέσει κανονικότατα μες στην παγίδα που της έχει στήσει το Μαξίμου. Οφείλει να αρχίσει να σέβεται τον εαυτό της, προσαρμόζοντας τη θεσμική στάση της στη θεσμική αντιμετώπιση που λαμβάνει.
Απέναντι σε θεσμούς που προσβάλλουν τη δημοκρατική λειτουργία και κάθε πιθανότητα εθνικής συνεννόησης, δεν μπορεί να αντιδρά τόσο χριστιανικά.
Δεν γίνεται, τη μια μέρα να θίγονται ειλικρινά, κατάφωρα, και την επομένη να στέκουν δεκτικά και θεσμικά απέναντι σε όποιον τους λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ανθέλληνες.
Διότι αυτόν τον χριστιανό πολλοί θα τον παινέψουν. Θα τον συμπαθούν. Ίσως του πάρουν και μια πάστα. Αλλά ως εκεί. Αδικο; Ναι, μάλλον. Η ζωή είναι άδικη.














