Δεν φταίει η μοριοδότηση!

Στο πυρ το εξώτερον, λοιπόν, η μοριοδότηση σε αθλητές με αφορμή την υπόθεση Τσαβδαρίδη; Για όλα τα δεινά φταίει ένα μέτρο που ισχύει εδώ και δεκαετίες; Ας μην κλείνουμε τα μάτια.

Αμέτρητες οι περιπτώσεις μαθητών και στα πολύ παλαιότερα χρόνια που έμπαιναν σε μια ομάδα, δεν αγωνίζονταν καθόλου αλλά επωφελούνταν των προνομίων και εξασφάλιζαν θέση στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Αθλητές στο παρελθόν είχαν να λένε για το πώς «έτσι ξαφνικά» αποκτούσαν συμπαίκτη ή συμπαίκτρια που δεν γνώριζαν και μετά το πρόσωπο αυτό εξαφανιζόταν από τον (αθλητικό) χάρτη.

Αρα, να τα ρίξουμε όλα στη μοριοδότηση; Θα είναι σαν να λέμε πως ενώ υπάρχει υπογεννητικότητα και κάποια από τα μέτρα στήριξης των οικογενειών (ή άλλα) δεν λειτουργούν, να κόψουμε τα κίνητρα. Μα, έτσι δεν θα λυθεί το ζήτημα. Το μέτρο της μοριοδότησης στοχεύει στη βελτίωση του αθλητισμού.

Εδώ βρίσκεται το «κλειδί» της όλης ιστορίας. Και αν η κυβέρνηση σπεύσει να αποσύρει αυτό το μπόνους, τότε θα κάνει λάθος αντίστοιχο με το κλείσιμο των γηπέδων προκειμένου να πατάξει τη βία.

Είναι η εύκολη λύση. Που φέρνει μεν αποτέλεσμα αλλά παράλληλα ρίχνει στάχτη και στα μάτια όσων νομίζουν πως τακτοποιείται ένα θέμα που βρίσκεται στον αφρό της επικαιρότητας.

Η μοριοδότηση τονώνει τα σπορ. Γιατί δίνει κίνητρο στους γονείς να ωθούν στον αθλητισμό τα παιδιά τους και οι καλοί συνδυάζουν μαθήματα και προσπάθεια για αθλητικές επιτυχίες.

Δεν είναι εύκολο. Και αν κάποιος πάει ξημέρωμα σε ένα κολυμβητήριο ή ένα προπονητήριο στίβου, ασφαλώς και θα δει νεαρά πρόσωπα καταϊδρωμένα και αθλητές να παλεύουν ώστε να βελτιωθούν. Και μετά να είναι επί ώρες στο σχολείο, σε έναν άλλο απαιτητικό ρόλο.

Το ζήτημα σχετίζεται με το πώς θα εκσυγχρονιστεί το συγκεκριμένο μέτρο. Και βέβαια είναι διαφορετικό το να είσαι μέλος ομάδας και εντελώς άλλο να κάνεις μόνος την προσπάθεια να ξεπεράσεις τα όριά σου. Μείζον είναι να βρεθεί η φόρμουλα ώστε να τσεκάρονται ποιοι αθλητές είναι… κομήτες και ποιοι δείχνουν συνέπεια και συνέχεια στην επίτευξη διακρίσεων.

Η εμφάνιση σε έναν τελικό δεν μπορεί να εξασφαλίζει το μπόνους. Και βέβαια, η διάρκεια μετράει, ειδικά τι κάνει ένας αθλητής τα  χρόνια πριν από τις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Σταδιακά, όπως πρέπει να ανεβάζει τους βαθμούς του έως τη Γ΄ Λυκείου, έτσι θα πρέπει να βελτιώνονται και να παίρνει πόντους για τις αθλητικές επιτυχίες του.

Για το φινάλε, μια και μόνη υπενθύμιση: οι μαθητές – αθλητές δεν παίρνουν τη θέση ενός μη αθλητή που λαμβάνει μέρος στις εξετάσεις εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Δίνουν αγώνα μεταξύ τους.

Με βάση τις επιδόσεις και τα γραπτά τους. Αλλά αυτές οι μάχες πρέπει να δίδονται με «ανοιχτά χαρτιά» και επί ίσοις όροις. Δουλειά της Πολιτείας είναι να τα εξασφαλίσει.