Κογιότ εναντίον Χόλιγουντ

Στην ιστορία του Χόλιγουντ δεν είναι λίγες οι φορές που ταινίες μεγάλων προσδοκιών έμειναν για πολύ καιρό στο ράφι ή δεν κατάφεραν ποτέ να διανεμηθούν στις αίθουσες. Βεβαίως, σπανίως κάτι τέτοιο περιμένεις να συμβεί σε κινούμενο σχέδιο, πόσω μάλλον όταν αυτό το animation είναι χαραγμένο βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο του παγκόσμιου κοινού: ένα κογιότ προσπαθεί να πιάσει ένα πουλί για να το καταβροχθίσει. Με τις περιπέτειές τους ο Wile E. Coyote και ο ταχύτατος Road Runner, αστέρια των Looney Tunes, έχουν διασκεδάσει εκατομμύρια θεατές κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών. Ψέματα;

Και όμως συνέβη. Για αρκετό καιρό, η ταινία «Coyote Vs ACME» του Ντέιβιντ Γκριν και του στούντιο Warner Bros. είχε πέσει θύμα της εταιρικής απληστίας στο Χόλιγουντ. Αν και επρόκειτο για μια ολοκληρωμένη παραγωγή με δημοφιλείς πρωταγωνιστές – ένα υβρίδιο κινουμένων σχεδίων Looney Tunes και ζωντανής δράσης –, η ταινία, πριν από μερικά χρόνια, μπήκε στο ράφι από τη Warner Bros., με όλες τις ενδείξεις να δηλώνουν ότι δεν θα έβλεπε ποτέ το φως της δημοσιότητας.

Ο λόγος; Το animation «Coyote Vs ACME» ήταν ένα από τα αρκετά έργα που επηρεάστηκαν από μια ευρεία πρωτοβουλία περικοπής δαπανών που δρομολογήθηκε μετά τη συγχώνευση των στούντιο Warner Bros. και Discovery. Οι «άμεσες συνέργειες», ύψους περίπου 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ήταν ο στόχος, στην ουσία παρέπεμπαν σε σημαντικές εξοικονομήσεις κόστους και βελτιώσεις στην αποδοτικότητα. Aπολύσεις, εκτεταμένη αναδιάρθρωση και, κυρίως, αμφιλεγόμενη απόφαση να τεθούν στο ράφι ταινίες που είχαν ολοκληρωθεί ή βρίσκονταν σε τελικό στάδιο παραγωγής. Οι ταινίες αυτές αντιμετωπίστηκαν όχι ως αυθεντικά δημιουργικά έργα τέχνης που προορίζονταν για το κοινό, αλλά αποκλειστικά ως εταιρικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία.

Nα όμως που τελικά το «Coyote Vs ACME» προβάλλεται πλέον στις κινηματογραφικές αίθουσες ύστερα από αυτή την πραγματικά επεισοδιακή διαδρομή στα παρασκήνια του Χόλιγουντ, η οποία ειρωνικά αντικατοπτρίζεται στα όσα θα δει τελικά το κοινό επί της οθόνης.

Αρχική πηγή αυτής της ιστορίας είναι ένα κείμενο του συγγραφέα Ιαν Φρέιζερ που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «New Yorker» το 1990. Ο Φρέιζερ φαντάστηκε μια υποθετική δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον Wile E. Coyote και την ACME – την εταιρεία που κατασκεύαζε τα προϊόντα τα οποία, επανειλημμένα, προκάλεσαν στον Wile E. τους αμέτρητους τραυματισμούς του, καθώς εκείνος κυνηγούσε τον Road Runner. «Πρόκειται για ένα ευφυές σατιρικό κείμενο, το οποίο εξετάζει αν η χρήση αυτών των προϊόντων από τον Wile E. ήταν ορθή ή εσφαλμένη», είπε ο Ντέιβιντ Γκριν, ο οποίος διαβάζοντας το κείμενο σκέφτηκε ότι αν μπορούσε να αποδώσει στην ταινία το ύφος του πρωτότυπου κειμένου, τότε θα είχε στα χέρια του κάτι πραγματικά αξιόλογο. Στη δική του διασκευή, ο Wile E. συνεργάζεται με έναν δικηγόρο (Γουίλ Φόρτε) προκειμένου να σύρει την ACME στα δικαστήρια. Ο Wile E. αποτελεί ένα ζωντανό σύμβολο της επιθυμίας, της λαχτάρας και της ορμής· στο πλευρό του βρίσκεται ένας δικηγόρος που στερείται φιλοδοξίας και έχει χάσει το πάθος του. «Ετσι, η ταινία εξελίχθηκε γρήγορα σε μια ιστορία όχι μόνο για το πώς ο Wile E. κυνηγά αυτό που επιθυμεί, αλλά και για το πώς, με τη στάση του, “ανάβει το φιτίλι” στους ανθρώπους γύρω του».

Βεβαίως, ένα ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: δεδομένου ότι, εκ πρώτης όψεως, πρόκειται για μια ταινία με ήρωα ένα κογιότ που το μόνο που θέλει είναι να φάει ένα πουλί, από πού προκύπτει αυτή η θεμελιώδης θεματική ιδέα σχετικά με την ανθρωπότητα; «Αυτό που για μένα ξεκλείδωσε ολόκληρη την ταινία ήταν η σκέψη ότι έχουμε περάσει δεκαετίες ολόκληρες γελώντας με τους χαρακτήρες των κινουμένων σχεδίων και τον πόνο τους», δηλώνει ο σκηνοθέτης. «Ο Wile E. Coyote έχει υποστεί κακομεταχείριση επί 80 χρόνια και έχει πλέον αγανακτήσει. Με ενθουσίασε η ιδέα να αντιμετωπίσω το πρόβλημά του σοβαρά – να αναρωτηθώ, δηλαδή, τι θα γινόταν αν όλο αυτό δεν ήταν απλώς ένα αστείο, αλλά μια αφορμή για να διερευνηθούν βαθύτερα ζητήματα. Επομένως, κατά κάποιον τρόπο, με αυτή την ταινία του λέμε… “συγγνώμη!”».

Αλλά ποια θα μπορούσαν να είναι αυτά τα βαθύτερα ζητήματα; «Κι αν δημιουργούσαμε πραγματική ενσυναίσθηση για τον Wile E. Coyote; Αναρωτιέσαι “πώς είναι άραγε το συναίσθημα όταν οι άνθρωποι γελούν με τον πόνο του Wile E.;”. Και “γιατί θεωρείται αποδεκτό να γελάμε με τους τραυματισμούς ενός καρτούν;”». Καθώς ο Γκριν άρχισε να επεξεργάζεται όλα αυτά τα στοιχεία, συνειδητοποίησε ότι η ταινία θα μπορούσε να εμβαθύνει σε μια ευρύτερη θεματική: «Τι είναι αυτό που καθιστά έναν άνθρωπο άνθρωπο και τι είναι αυτό που καθιστά ένα καρτούν καρτούν;».

Α λα «The Insider»

Και πράγματι, ένα από τα στοιχεία που θα εκπλήξουν περισσότερο τον κόσμο που θα παρακολουθήσει το «Coyote Vs ACME» είναι ότι, πέρα από τα γέλια, τα αστεία και τις εκρήξεις, η ταινία είναι πραγματικά συγκινητική. Αυτό όμως ήταν και το πραγματικό στοίχημα του Ντέιβ Γκριν. «Οταν άρχισα να παρουσιάζω την ιδέα για αυτή την ταινία προσπαθώντας να την πουλήσω, δοκίμαζα τα όρια», είπε. «Πρότεινα μερικά πραγματικά τρελά πράγματα, όπως “θα μπορούσε να είναι ένα ντοκιμαντέρ αληθινών εγκλημάτων (true crime);”. Ευτυχώς μου δόθηκε το ελεύθερο να φανταστώ την ιδανική εκδοχή αυτής της ιστορίας». Οπότε ο Γκριν άρχισε να μελετά κλασικά δικαστικά δράματα, θρίλερ και αστυνομικά / δικαστικά δράματα, αντλώντας έμπνευση από ταινίες όπως «Michael Clayton», «Η ετυμηγορία», «Ζήτημα τιμής» και, κυρίως, «The Insider» του Μάικλ Μαν. «Η προσέγγισή μου ήταν: “Κι αν βάζαμε τον Wile E. Coyote στον κόσμο του «The Insider»;”».

Αν και ο Γκριν γνώριζε πολύ καλά ότι το «Coyote Vs ACME» είναι μια ταινία για παιδιά και όλη την οικογένεια, την ταινία «The Insider» είχε ως οδηγό του. «Κάθε φορά που το βλέπω, μου προκαλεί ένα έντονο, υποβόσκον αίσθημα αδικίας», είπε. «Ηξερα πως αν καταφέρναμε να μεταδώσουμε στο κοινό έστω και ένα μέρος αυτού του συναισθήματος όσον αφορά τον Wile E. – να αντιληφθεί δηλαδή πόσο άδικη είναι όλη αυτή η κατάσταση –, τότε η ταινία θα πετύχαινε. Διότι ο Wile E. Coyote αξίζει, πράγματι, να έχει μια καλή νομική υπόθεση!».