Γιατί βοηθά τη Λε Πεν το σύστημα που την εμπόδιζε

Οταν ο απερχόμενος πλέον πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν τολμούσε να κάνει το μεγάλο του βήμα προς την εξουσία, έπρεπε παράλληλα να ανατινάξει το παλιό γαλλικό πολιτικό σκηνικό προτείνοντας στους συμπατριώτες του κάτι καινούργιο. Τότε, εκείνοι τον περιέβαλαν με εντυπωσιακή, ανεπιφύλακτη σχεδόν εμπιστοσύνη. Ανταποκρίθηκαν πέρα από κάθε προσδοκία στο κάλεσμά του.

Τελικά, ο Μακρόν πράγματι τίμησε αυτή την εμπιστοσύνη, αν και με έναν… δικό του τρόπο: πράγματι το ανατίναξε, μα με μία μικρή λεπτομέρεια να… χαλάει κάπως την ειδυλλιακή εικόνα· το έπραξε με την ακριβώς αντίθετη έννοια του όρου από εκείνη που ο ίδιος υποσχέθηκε και οι πολίτες της Γαλλίας τον εξουσιοδότησαν να κάνει.

Ετσι, τώρα που τα μεγάλα λόγια έχουν πια από καιρό ξεχαστεί, τι έχει μείνει; Οτι το πιο πιθανό τέλος της θητείας του θα γίνει παραδίδοντας το Ελιζέ στη Λε Πεν. Ναι· κράτησε την υπόσχεσή του, αν και με τρόπο που καλύτερα να μην την κρατούσε. Οντως, τα τίναξε όλα στον αέρα, πλην όμως, όχι για να χτίσει το νέο, αλλά αφήνοντας πίσω του έναν τεράστιο κρατήρα φρίκης. Και βεβαίως δεν έδωσε ελπίδα στη Γαλλία, ή πολύ περισσότερο στην Ευρώπη. Εδωσε αντιθέτως έδαφος στην Ακροδεξιά της χώρας του, και μαζί επιβεβαίωσε την ακατανόητη λευκή επιταγή στη Γερμανία και πρωταγωνίστησε στον γελοίο σκυλοκαβγά που έστησε ο Μερτς με την Ουάσιγκτον, χωρίς να αντιλαμβάνεται ούτε καν τι και γιατί συμβαίνει, επιμένοντας να ζει στον μύθο του. Αυτή είναι συνοπτικά η κληρονομιά του, που πιθανώς θα έχει κορωνίδα της την παράδοση της εξουσίας στη Λε Πεν – α, και ένα δίπαξ μυστηριωδώς μαυρισμένο μάτι…

Βεβαίως δεν είναι μόνον ο Μακρόν· η συνολική πραγματικότητα που ορίζει τις εξελίξεις θα τον ξεπερνούσε έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν είχε κάνει κάτι, να κρατήσει την κατάσταση αντί να ζει διαρκώς στο χαρούμενο συννεφάκι του ευρωπαραμυθιού.

Παράλληλα, η Λε Πεν ανεβαίνει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ποτέ δεν μπορεί να φτάσει στον στόχο της. Ο λόγος γι’ αυτό είναι κυρίως η μορφή του γαλλικού πολιτικού συστήματος, που στο τέλος θέτει το δίλημμα: «ή αυτός ή ο άλλος». Πάντοτε, αυτό το τελικό δίλημμα ήταν εις βάρος της Λε Πεν. Τώρα, για πρώτη φορά, θα είναι υπέρ της· όπως ακριβώς στα χρόνια του Μεσοπολέμου, που το ίδιο δίλημμα, με διάφορους τρόπους, άπλωσε τον φασισμό στην Ευρώπη, προκειμένου να γλιτώσει από την επέλαση της νέας δύναμης: του κομμουνισμού που έστελνε το – ψευδές φυσικά – μήνυμα ότι έχτιζε, από το 1917, την ιδανική κοινωνία στην ΕΣΣΔ. Και που τρόμαξε τους Ευρωπαίους με τη σαρωτική απήχησή του στους νέους και στις εργατικές τάξεις, τόσο ώστε να κάνουν ότι δεν βλέπουν τι ήταν το άλλο που άφηναν να έρθει, ιδίως μετά την «Πορεία στη Ρώμη» του Μουσολίνι το 1922, όταν κατέλαβε την εξουσία χωρίς ουδείς να τον σταματήσει, επειδή ουδείς ήθελε να τον σταματήσει…

Τώρα λοιπόν, αντίπαλος της Λε Πεν – που ήδη σαρώνει παντού και δείχνει έτοιμη πια για απογείωση – δείχνει ότι θα είναι ο κομμουνιστής Μελανσόν. Και τότε, η Γαλλία θα κληθεί να απαντήσει στο συνταγματικό της εκλογικό ερώτημα, από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή: «αυτήν ή αυτόν;». Το ερώτημα που κατ’ ουσίαν σφράγισε πολιτικά τον Μεσοπόλεμο και όρισε τότε το μέλλον. Το ερώτημα που, υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή, πριν καν απαντηθεί στις κάλπες και, πολύ περισσότερο, αφού απαντηθεί – ένα ερώτημα «αρχή του τέλους».

Εως τώρα, αυτό το σύστημα εμπόδιζε τη Λε Πεν· τώρα τη βοηθά. Γιατί; Επειδή από όσους δεν ανήκουν ήδη στα δύο στρατόπεδα και θα κληθούν πλέον αναγκαστικά να απαντήσουν, είναι πάρα πολύ δύσκολο η πλάστιγγα να γείρει στον Μελανσόν. Που πολύ απλά, ουδείς τον θέλει, με όποιο κόστος.