Ενδεχομένως να υπάρχουν ακόμα συμπολίτες μας, οι οποίοι πιστεύουν ότι η ΕΥΠ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν προμηθεύτηκε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator από τον Ταλ Ντίλιαν και δεν το χρησιμοποίησε σε βάρος των ίδιων των υπουργών του, βουλευτών, στρατιωτικών, εισαγγελικών λειτουργών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών.
Και λέω ενδεχομένως, διότι τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη, μέσα στον πανικό τους, κάνουν τον τελευταίο καιρό ό,τι μπορούν για να πείσουν και τους τελευταίους δύσπιστους. Η ασφυκτική πίεση που ασκεί (πλέον και δημοσίως) ο Ταλ Ντίλιαν στο Μέγαρο Μαξίμου έχει οδηγήσει σε μια σειρά από έμπρακτες ομολογίες ενοχής και σε έναν ανεπανάληπτο πολιτικό αυτοεξευτελισμό ακόμα και των ίδιων των στόχων του Predator, που αναγκάζονται, με απίθανες και αλληλοαναιρούμενες δικαιολογίες, να καλύπτουν τους υπαίτιους αυτής της δυσώδους υπόθεσης.
Τα σχεδόν καθημερινά ακροβατικά της κυβερνητικής πλειοψηφίας στη Βουλή, όποτε η αντιπολίτευση συγκεντρώνει τις απαιτούμενες ψήφους που απαιτεί ο Κανονισμός της Βουλής για οποιαδήποτε διαδικασία κοινοβουλευτικού ελέγχου, κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα: Προ ολίγων εβδομάδων μάθαμε π.χ. ότι το Predator δεν αφορούσε την εθνική άμυνα και την εξωτερική πολιτική το 2022 και μπορούσε να γίνει Εξεταστική, αλλά σήμερα την αφορά και δεν μπορεί.
Παρ’ όλ’ αυτά, αν και αφορά την εθνική μας άμυνα δεν τίθεται θέμα κατασκοπείας, αφήστε που εκκρεμεί και στη Δικαιοσύνη (όπου βέβαια εκκρεμούσε και το 2022 χωρίς αυτό να εμποδίσει να γίνει τότε Εξεταστική!).
Προχθές μάθαμε ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης και ο Ταλ Ντίλιαν δεν είναι πια «δημόσια πρόσωπα» και δεν μπορούν να κληθούν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας βάσει του άρθρου 41Α του Κανονισμού της Βουλής. Από ποιον το μάθαμε; Από τον συμπαθή κατά τα άλλα αντιπρόεδρο της Βουλής Αθανάσιο Μπούρα, που είχε υπογράψει την κλήτευσή τους ως δημοσίων προσώπων με το ίδιο ακριβώς άρθρο το 2022!
Και ποιος μπορεί φυσικά να ξεχάσει τη μεγαλοπρεπή γκάφα-ομολογία του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο οποίος ουσιαστικά κατηγόρησε για ανακολουθία και υποκρισία τον Αντώνη Σαμαρά επειδή θυμήθηκε να ζητήσει τώρα τη δίωξη των δραστών του Predator ενώ το 2023 είχε πολιτευθεί μαζί τους (με τη ΝΔ εννοώ για να μην παρεξηγούμαι…).
Ποιος ωφελείται από όλα αυτά; Για ποιον άραγε λόγο βλέπουμε αξιοπρεπείς κατά τα άλλα και έμπειρους κοινοβουλευτικούς να δένονται σε κόμπους (πολιτικά μιλώντας) προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να υποστηρίξουν κάθε παραβίαση του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής; Πώς είναι δυνατόν όλα αυτά τα πολιτικά στελέχη, πολλοί εκ των οποίων και νομικοί, να έχουν υποστεί μια τόσο βάναυση παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής και να σφυρίζουν αδιάφορα αποφεύγοντας να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους και διευκολύνοντας έτσι τους υπαιτίους;
Επειδή αρνούμαι να πιστέψω ότι τους είναι ευχάριστο, η μόνη άλλη εξήγηση είναι ότι, πολιτικά μιλώντας, δεν έχουν άλλη επιλογή. Οτι αναγκάζονται να εκτεθούν διότι οφείλουν να καλύψουν κάτι που τους αφορά άμεσα πολιτικά.
Ότι γνωρίζουν πως η αποκάλυψη των εντολέων του Predator θα οδηγούσε σε πολύ δυσάρεστες έως ανεξέλεγκτες εξελίξεις για την παράταξή τους, τόσο πολιτικά, όσο και νομικά. Και εδώ ακριβώς, στην ιδιότυπη αυτή σχέση πολιτικής συνεξάρτησης, κρύβεται και η ουσία όλου του κακού κοινοβουλευτικού θεάτρου, που βλέπουμε τελευταία.
Ο Χρήστος Κακλαμάνης είναι νομικός και γραμματέας του τομέα Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ
