Αυτανάφλεξη

Τα υλικά με τα οποία γίνεται η πολιτική είναι ευπαθή και εύφλεκτα. Εγωισμοί, φιλοδοξίες, όνειρα – όλα αυτά εύκολα παίρνουν φωτιά, ιδίως σε περιόδους με υψηλές θερμοκρασίες. Τέτοια ακριβώς είναι η περίπτωση του Βασίλη Φεύγα, γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ – μην ψαρώνετε, ο τίτλος είναι άνευ περιεχομένου. Ο κ. Φεύγας φιλοδοξούσε να πολιτευθεί στην εκλογική περιφέρεια όπου δεν τα είχε καταφέρει την προηγούμενη φορά, όταν είδε όμως ότι μπήκαν στο παιχνίδι δύο άλλοι, ισχυρότεροι υποψήφιοι, τότε ο κ. Φεύγας ανεφλέγη. Εστειλε λοιπόν στον Μητσοτάκη μια ανοικτή επιστολή, με την οποία του προτείνει να κάνει μια κωλοτούμπα στην πολιτική του, ανάλογου μεγέθους πολιτικά με την ιστορική κωλοτούμπα του Τσίπρα: να ακυρώσει με νέο νόμο τη νομοθεσία για τον γάμο των ομοφύλων και να πάρει πίσω τον Αντώνη Σαμαρά, δηλαδή να συμμορφωθεί με όλες τις απαιτήσεις του κ. Σαμαρά. Με άλλα λόγια, τον κάλεσε να αυτοκτονήσει πολιτικά.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μια τόσο τρελή πρόταση αμέσως γεννά υποψίες για την ψυχολογική ισορροπία εκείνου που τη διατυπώνει – πολύ περισσότερο επειδή ο κ. Φεύγας αυτοκαταστρέφεται. Δεν εννοώ μόνο το πολιτικό μέλλον του, που ούτως ή άλλως ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά κυρίως τον ρόλο που είχε ο ίδιος – τυπικά έστω, από τη θεσμική θέση του στο κόμμα – σε όλα αυτά που τώρα τα κρίνει καταστροφικά και προτείνει να αλλάξουν. Δεν είναι μόνο δηλαδή, ότι ουσιαστικά ζητάει από τον Μητσοτάκη να παραδεχθεί ότι είναι *** (βάλτε ό,τι θέλετε). Το φωνάζει πρώτα ο ίδιος για τον εαυτό του! Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων, δηλαδή…

Για τον λόγο αυτόν επιμένω ότι η ορθή διάγνωση για την περίπτωση του κ. Φεύγα είναι η εξής: αυτανάφλεξη, λόγω αστοχίας υλικού, σε περιβάλλον υψηλής για την εποχή θερμοκρασίας. Θέλω να πω ότι ίσως δεν είναι απολύτως υπεύθυνος ο κ. Φεύγας για την αυτανάφλεξή του. Μπορεί κάτι να μπερδεύτηκε στη χημεία του εγκεφάλου. Δεν είμαι ειδικός για να μπορώ να πω με βεβαιότητα, ως παρατηρητής όμως λέω ότι με κάτι τέτοιο μοιάζει. Γι’ αυτό ήταν άριστη, κατά τη γνώμη μου, η στάση της ηγεσίας του κόμματος, που αποδοκίμασε μεν τον κ. Φεύγα, όμως δεν τον διέγραψε από το κόμμα. Ορισμένοι επέκριναν αυτή την επιείκεια, κάποιοι άλλοι την είδαν με καχυποψία. Λάθος! Ηταν η ανθρωπιστικά ενδεδειγμένη αντιμετώπιση του περιστατικού. Αν τον διέγραφαν, η διαγραφή μπορεί να επέφερε ραγδαία επιδείνωση της κατάστασής του. Πιστέψτε με· ρώτησα και τον δικό μου ψυχίατρο…

Η ΑΓΑΝΑΔΑ ΤΟΥ ΚΑΗΜΟΥ

Συνεχίζοντας την περιπλάνησή μας στους ποιητικούς «Σταλακτίτες» του Προκοπίου Παυλόπουλου, σήμερα διάλεξα το ποίημα «Η ελεγεία της εξέγερσης». Προσδεθείτε και βεβαιωθείτε ότι το τραπεζάκι του καθίσματός σας είναι κλειστό…

«Είναι πολλά τα χρόνια / αφότου αγέρωχος τυλίχτηκες / με της εξέγερσης το φλάμπουρο / ανέβηκες με βήμα σταθερό στον βράχο / απ’ όπου κάτω όλα φαίνονταν μικρά, / ασήμαντα, / και πέφτοντας πήρες να αιωρείσαι / στο χάος της δικής σου αιωνιότητας / μέχρι να συναντήσεις αντί για θριάμβους / τη σιωπή. / Τώρα / όπως κείτεσαι δίχως να σε νοιάζει ο χρόνος / στα παγωμένα χείλη σου απομένει / κάτι από την αγανάδα του καημού / πως πήγε στράφι ο αγώνας / καθώς μακριά / σε γνώριμο από τον καιρό της νιότης ξέφωτο / θωρείς αχνά παλιούς συντρόφους / που στην πορεία συμβιβάστηκαν / αμέριμνοι να το ‘χουν ρίξει στο γιορτάσι. / Και είναι ακόμη πιο πικρό / να σε θυμούνται με χαμόγελο συμπόνιας».

Κατά πάσα πιθανότητα, ο ποιητής εμπνέεται από τον θρύλο του εύζωνα, που υποτίθεται ότι, τη μέρα που ύψωσαν οι Γερμανοί τη σημαία τους στην Ακρόπολη, εκείνος τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και έπεσε από τον βράχο. Το γεγονός ότι ο ποιητής μας εμπνέεται από έναν αστικό μύθο δεν μειώνει την αξία της έμπνευσης, αφού ο ποιητής αιωρείται στο χάος της δικής του αιωνιότητας, αν μου επιτρέπουν οι Μούσες να παραφράσω τον στίχο του…

Με αφορμή τον τίτλο του ποιήματος, θα είχε ενδιαφέρον να γνωρίζαμε τι υπαγόρευσε η Μούσα στο αφτί του ποιητή τη νύχτα της εξέγερσης του 2008, τότε που με τη δική του ανοχή πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε η Αθήνα.