Γιατί χάνει η Αριστερά;

Με συχνότητα αναβιώνει η συζήτηση για την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, το υποτιθέμενο τέλος των ματαιώσεων και το πώς τελευταία έχει διαρραγεί μετά και το συριζαϊκό εγχείρημα. Την ίδια ώρα κορυφαία στελέχη της σημερινής κυβερνώσας παράταξης – όπως είναι ο σημερινός γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της – αναλύουν πως η προεκλογική μάχη που ήδη έχει ξεκινήσει έχει τα στοιχεία και τα χαρακτηριστικά πολιτικής και ιδεολογικής μάχης έναντι της συνολικής Αριστεράς και στο όνομα κάποιου ρεαλισμού και σταθερότητας.

Το momentum φαίνεται θετικό για τις δυνάμεις της Κεντροδεξιάς αφού και οι αριστερές δυνάμεις υποχωρούν στο κομμάτι των πεδίων που μπορούν να απευθυνθούν και να προσελκύσουν λαϊκά στρώματα και στο κομμάτι του πολιτικού σχεδίου. Αν στην Αριστερά και δη στο εσωτερικό της υπάρχουν βαθιές αντιθέσεις και διαφορές – για παράδειγμα, ποτέ δεν θα ακούσεις έστω και δυνητικά μια σύμπραξη ή μια συμπόρευση του ΚΚΕ με τις υπόλοιπες δυνάμεις – από την άλλη μεριά διατηρείται μια σκληρή πολεμική στον πάλαι ΣΥΡΙΖΑ από τις δυνάμεις που δεν τάχθηκαν με το τρίτο πρόγραμμα του 2015.

Θυμίζουν ακριβώς εκείνη τη συνθήκη του 1989-91, που μετά την πτώση του Τείχους και των σοσιαλιστικών πειραμάτων η Δεξιά διάβασε ως συνολική την ήττα της αριστερής ιδεολογίας και όχι απλώς ως ήττα μιας εκδοχής της Αριστεράς που οι σοσιαλιστικές χώρες εκείνες εκπροσωπούσαν και εξέφραζαν. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι πολύ πιο εύκολο για την Κεντροδεξιά και τη Δεξιά να προωθήσουν τις δικές τους ιδέες έναντι της Αριστεράς και γιατί είναι πιο εύκολο να επιβάλλεις μία φοβική συνθήκη στους πολίτες αλλά και γιατί προφανώς η Αριστερά έχει χάσει σοβαρό ζωτικό έδαφος όχι απλώς στο κομμάτι του ρεαλισμού αλλά και στο σκέλος ενός πειστικού σχεδίου για τα ευάλωτα στρώματα.

Κι όμως σήμερα, σε μία συνθήκη απόλυτα μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων, κλιματικής αλλαγής, προκλήσεων σε σχέση με τις ταυτότητες και την ανθρωπινότητα που επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε κάποιος να πει ότι θα ήταν ιδανική στιγμή και τόπος για μια Αριστερά να επιβάλει τους δικούς της όρους, να βάλει τη συζήτηση στο δικό της γήπεδο, να μετατοπίσει την κουβέντα πάνω σε όντως ανθρώπινα θέματα.

Λες και το κάνει για πλάκα – θα εξαιρέσουμε από αυτό προφανώς το ΚΚΕ – η Αριστερά έχει πάει τη συζήτηση απλώς και μόνο στη μάχη των ταυτοτήτων των αυτοπροσδιορισμών, έχει εγκαταλείψει κάθε επαρκές σχέδιο για το πώς θα ξανασυναντηθεί με την κοινωνία. Σήμερα, που θα έπρεπε να παίξει ρόλο ως μέρος και ως πίεση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, ως δύναμη προωθητική και ως πόλος ανασυγκρότησης των θεσμών και της προστασίας των πιο αδύναμων.

Εδώ δεν απαιτούνται απλώς νέες επεξεργασίες ούτε απλώς και μόνο ένα lifting τον παλιών θέσεων. Χρειάζεται λαϊκή αυτοπεποίθηση. Να δει η Αριστερά αν υπάρχει όντως η κοινωνική διαθεσιμότητα. Να ξαναδιαβάσει τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην ελληνική – και όχι μόνον – κοινωνία την τελευταία εικοσαετία. Ο εγκλωβισμός της σε μία συζήτηση για τη λεγόμενη woke (;) ατζέντα είναι σε ένα ξένο γήπεδο που δεν ευνοεί την Αριστερά και είναι και λανθασμένο. Δικαιώματα και υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων πάνε μαζί, όπως κυρίως πάει μαζί η διεύρυνση του πλούτου μέσα στην κοινωνία. Ο τρόπος δηλαδή που η Αριστερά μπορεί να γίνει και πόλος αναδιαμόρφωσης του παραγωγικού μοντέλου της χώρας και όχι απλώς ένας εισπράκτορας φόρων ή ένας μαστιγωτής αόριστα του υπερ-πλούτου.