Ευκαιρία

Δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια αφότου ο σοφός Σημίτης είχε πει για το ΠΑΣΟΚ ότι «έχει μια ευκαιρία αλλά οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες» (Ζάππειο, 3/9/2024). Αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να ήταν η τελευταία δημόσια παρέμβασή του.

Τότε ο δρόμος ήταν ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ τσακώνεται με τις δημοσκοπήσεις.

Παρ’ όλο που οι έρημες δεν λένε κάτι που δεν υποψιαζόμασταν. Οτι τα νέα κόμματα θα ανακατέψουν τη σούπα για το ΠΑΣΟΚ και όλη την αντιπολίτευση. Σιγά την ανακάλυψη!

Χωρίς να έχω δει καμία δημοσκόπηση και χωρίς να ξέρω κάτι περισσότερο έγραφα εδώ πριν από έναν μήνα πως «δεν θα πέσω από τα σύννεφα αν αυτό το ματσάκι ΠΑΣΟΚ – Τσίπρας για τη δεύτερη θέση το πάρει ο Τσίπρας από τα αποδυτήρια» («ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 9/5). Και φυσικά δεν ξέρουμε ακόμα τη συνέχεια της ιστορίας.

Προσθέτω μια απλή ιμπρεσιονιστική παρατήρηση. Ο Τσίπρας έφτιαξε κόμμα κι έβαλε να το εκπροσωπούν δύο νέες κι ευπαρουσίαστες γυναίκες.

Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ είναι εγκλωβισμένο σε έναν βάλτο αντιτουριστικής εκπροσώπησης που θυμίζει δεκαετία του ’80.

Παλιομοδίτικα πράγματα που οδηγούν από φάλτσο σε φάλτσο. Βγάζει ανακοινώσεις ακόμη και για χαμένα γατάκια ενώ τσακώνεται μόνο του και σε ύφος επιλοχία με το Μαξίμου για το παραμικρό και άνευ λόγου.

Πολλές φορές οι δημοσκοπήσεις έρχονται να επικουρήσουν την απλή λογική. Για να ελκύσεις πρέπει πρώτα να γίνεις ελκυστικός.

Αυτό σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ έχασε την ευκαιρία; Οχι φυσικά. Ισως έχει ακόμη χρόνο αλλά όχι πολύ.

Αρκεί να καταλάβει τι κάνει λάθος. Ο εγκλωβισμός του στις υποκλοπές, θύμα εμμονών και ανεγκέφαλων δικηγόρων, οι δακρύβρεχτες ιστορίες συνεχών «συγκαλύψεων», καθώς και η ψευδαίσθηση πως κόσμος και ντουνιάς παρακαλούν να γλιτώσουν από το «διεφθαρμένο καθεστώς Μητσοτάκη» με κάθε κόστος, δεν απέδωσαν.

Εύλογο. Η θεωρία πως στην Ελλάδα απειλείται η δημοκρατία και το κράτος δικαίου είναι αστεία.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν την παίρνει σοβαρά. Κι όποιος την πιστεύει, πάει στην Καρυστιανού. Οχι στο ΠΑΣΟΚ.

Το στρατηγικό λάθος λοιπόν του ΠΑΣΟΚ ήταν ότι άφησε να ομογενοποιηθεί ο λόγος του με τους ψεκασμένους και τους ανισόρροπους της υπόλοιπης αντιπολίτευσης.

Οταν όμως λένε όλοι τα ίδια και με το ίδιο ύφος είναι απλώς θέμα υποκριτικού ταλέντου ποιος θα ξεχωρίσει.

Ενώ η ψυχραιμία, η διαύγεια, η συγκρότηση και η νηφαλιότητα δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν στην πολιτική.

Αλλά άντε να τις βρεις. Ιδίως τώρα που έχει πέσει και πανικός.