Ο Ολυμπιακός κατάφερε να κερδίσει την Ευρωλίγκα έπειτα από 13 χρόνια. Στο κλειστό του ΟΑΚΑ, το T-Center, έγιναν δύο πάρτι. Ενα την περασμένη Κυριακή στον ημιτελικό κόντρα στη Φενέρ κι ένα με αντίπαλο τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό την Κυριακή.
Ο Ολυμπιακός ήταν καταπληκτικός στο ματς του ημιτελικού όπου και κέρδισε την πρώην πρωταθλήτρια Ευρώπης στο παιχνίδι της: έπαιξε καλύτερη άμυνα από αυτή (που ήρθε στην Αθήνα με τον άτυπο τίτλο ότι παίζει τη σκληρότερη και αποτελεσματικότερη άμυνα στην Ευρωλίγκα) και την κέρδισε χωρίς να της επιτρέψει ποτέ να προηγηθεί ενώ αυτός όποτε μπορούσε πατούσε γκάζι και εξαφανιζόταν.
Ο νέος πρωταθλητής Ευρώπης ήταν λιγότερο καλός την Κυριακή κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να προδώσει τους είκοσι χιλιάδες πιστούς του που βρέθηκαν στο γήπεδο. Είναι αλήθεια ότι έμπλεξε λίγο με τα μη προβλεπόμενα σχήματα του κόουτς Σκαριόλο, που μετέτρεψε τις απουσίες των τριών ψηλών της ομάδας (Γκαρούμπα, Λέιν και Ταβάρες) σε αβαντάζ, αλλά την κρίσιμη στιγμή είχε ψυχικά αποθέματα.
Κι έναν μοναδικό ηγέτη που λέγεται Εβάν Φουρνιέ. Αυτός τον πήρε από το χέρι στο δεύτερο δεκάλεπτο δίνοντάς του τη δυνατότητα να ανακάμψει έπειτα από ένα κάκιστο ξεκίνημα. Κι αυτός στο τέλος πήρε πάνω του τις επιλογές σκοράροντας, μοιράζοντας ασίστ, ζητώντας την μπάλα όταν αυτή έκαιγε και σκοράροντας με ψυχραιμία και από τη γραμμή των βολών.
Κόσμος
Ο Φουρνιέ είναι η περίπτωση του ξένου επαγγελματία αθλητή που πρέπει να ψάχνει κάθε ελληνική ομάδα. Τον Ολυμπιακό (και κυρίως τον κόσμο του) τον γνώρισε το 2010. Ηταν μικρός τότε και είχε δει την ομάδα του Ολυμπιακού που είχε χάσει έναν τελικό από την Μπαρτσελόνα στο Παρίσι έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό την Παρτίζαν Βελιγραδίου χάρη σε ένα καλάθι του Τσίλντρες στην εκπνοή του ματς.
Ο Φουρνιέ είχε ενθουσιαστεί από το πάθος της ερυθρόλευκης εξέδρας και άρχισε να παρακολουθεί τον Ολυμπιακό και να στέλνει μηνύματα αγάπης. Οταν τον ξαναείδε στο Βελιγράδι, πάλι να χάνει ένα Final 4 παρά τη χωρίς προηγούμενο εκστρατεία του κόσμου του στην πρωτεύουσα της Σερβίας, δήλωσε διαθέσιμος να υπογράψει για την ομάδα. Ηρθε με καθυστέρηση ενός χρόνου μετά το χαμένο Final 4 στο Βερολίνο. Πέρυσι έκανε ένα απίθανο ματς κόντρα στη Μονακό του Βασίλη Σπανούλη αλλά οι 31 πόντοι που σημείωσε δεν αρκούσαν.
Το κλάμα του στο φινάλε εκείνου του ματς πέρασε στην ιστορία της διοργάνωσης. Την Παρασκευή ήταν εξαιρετικός στο τέταρτο δεκάλεπτο κόντρα στη Φενέρ, ωστόσο όχι μόνο δεν πανηγύρισε αλλά έκανε και νεύματα στους οπαδούς να μην το παρακάνουν. Διότι υπήρχε ένας τελικός. Κι ο Φουρνιέ ήξερε πως τα πανηγύρια μετράνε, μόνο όταν γίνονται έπειτα από αυτόν.
Αποθέωση
Ακουσα τις δηλώσεις του στο τέλος του ματς όταν ακόμα δεν είχαν σταματήσει τα συνθήματα αποθέωσης από τον κόσμο. «Δεν μπορώ καν να το περιγράψω το πώς νιώθω με αυτούς τους οπαδούς δίπλα μου. Από την πρώτη ημέρα, η αγάπη που μου έδειξαν ήταν μοναδική – πέρα από κάθε λογική. Για εμένα απόψε δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε. Καμία απολύτως περίπτωση». «Την είχα ονειρευτεί 100% αυτή τη νίκη. Δεν τη βλέπω σαν λύτρωση, αλλά ως επιτυχία.
Από την άλλη το να κερδίσεις την Ευρωλίγκα μέσα στο ΟΑΚΑ, στην έδρα των αντιπάλων μας… τι περισσότερο μπορείς να ζητήσεις;» είπε. Στην δε «Εκίπ», όπου μίλησε περισσότερο, τόνισε πως στον Ολυμπιακό τον κέρδισε ο Γιώργος Μπαρτζώκας που τον έπεισε ότι μπορεί να έρχεται από τον πάγκο και να κάνει τη διαφορά και πως σκέφτεται σοβαρά να ολοκληρώσει κάποια στιγμή την καριέρα του στην Ελλάδα. «Εχω μείνει πολύ στο Ορλάντο, αλλά εδώ είναι πιο όμορφα. Νιώθω σαν να βρήκα το δεύτερο σπίτι μου» είπε.
Πρωτοβουλίες
Από την Κυριακή το βράδυ λέγονται πολλά για την προσφορά του Γάλλου – πολλοί διαβάζουν τη στατιστική που λέει πολλά κι ενδιαφέροντα, αλλά όχι και τα πιο σημαντικά: το πιο σημαντικό στην περίπτωση του Φουρνιέ είναι το μυαλό του, δηλαδή το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε στην Ελλάδα και πόσο πολύ κατάλαβε ότι μπορεί στον Ολυμπιακό να γίνει σημαντικός. Οποιος τον ακολουθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξέρει το πόσο απολαμβάνει τη ζωή του εδώ.
Ζητά από όσους τον ακολουθούν να του πουν πού θα φάει τα καλύτερα μπέργκερ (ή ακόμα και παϊδάκια…), ρωτάει γνώμες για αποδράσεις στα ελάχιστα ελεύθερα Σαββατοκύριακα, ρωτάει τι ακριβώς σημαίνουν συνθήματα που ακούει συχνά: αν μείνει άλλον έναν χρόνο εδώ θα αρχίσει να μιλάει και ελληνικά. Το μυαλό του φαίνεται και στις στοχευμένες αναφορές του μετά τα ματς. Εκθειάζει τον αρχηγό Κώστα Παπανικολάου γιατί αυτός είναι ο πάντα παρών σε όλες τις περιπέτειες του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια.
Μιλάει με ειλικρινή θαυμασμό για τον Βεζένκοφ. Λέει πως ο Ντόρσεϊ δίκαια φέτος έπαιξε πιο πολύ από αυτόν. Και εκθειάζει τον κόουτς Μπαρτζώκα γιατί ξέρει ότι για τη μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών του Ολυμπιακού είναι ο άνθρωπος-κλειδί της ιστορίας. «Είμαι πολύ ευχαριστημένος που τον γνώρισα κι αγαπάω πολύ και το μπάσκετ που του αρέσει» λέει ο Φουρνιέ.
Κι ας παίρνει όταν είναι στο παρκέ μια σειρά από πρωτοβουλίες που ελάχιστα έχουν να κάνουν με αυτό που είναι το μπάσκετ του Μπαρτζώκα: ο σεβασμός σε έναν προπονητή δεν καταργεί την δυνατότητα ενός παίκτη να δείχνει και την προσωπικότητά του. Αυτός είναι ο Φουρνιέ: ένας τύπος που αγάπησε την Ελλάδα ως προορισμό ζωής, τον Ολυμπιακό ως ομάδα που του δίνει τη δυνατότητα να χτίσει μια δεύτερη (ή μήπως τρίτη;) καριέρα και την τρέλα των οπαδών του. Οταν κάποτε πει αντίο θα γίνει σύμβολο.
Πάρτι
Ο Ολυμπιακός ήταν εξαιρετικά δύσκολο να χάσει για πέμπτη φορά σε Final 4 την Ευρωλίγκα. Ηταν καλύτερος κατά τη διάρκεια της σεζόν, τερμάτισε πρώτος, στραπατσάρισε τη Μονακό στα play off, απέκλεισε άνετα τη Φενέρ στον ημιτελικό και δάμασε τα άγχη και τους φόβους του στον δύσκολο τελικό απέναντι σε μια Ρεάλ που δεν είχε να χάσει και τίποτα. Το τρόπαιο αυτό θα το θυμάται πάντα γιατί το κέρδισε στην έδρα του απόντος Παναθηναϊκού. Με είκοσι χιλιάδες οπαδούς που ήταν σαν να έκαναν έξωση στους Πράσινους για να στήσουν ένα πάρτι με έναν Γάλλο σε ρόλο ντι τζέι. Αν μου πουν ότι ο Φουρνιέ τραγουδούσε «το δικό μας το σπίτι σε άλλους νοικιάστηκε» θα το πιστέψω…
