Και να που έρχεται ξανά το (προ)αιώνιο ερώτημα για το… αβγό και την κότα. Αλλά στην περίπτωσή μας και μετά τον θρίαμβο του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα, είναι περισσότερο σύνθετο. Ενας κόουτς ανεβάζει τους αθλητές ή το αντίθετο συμβαίνει;
Τους κάνει να παίζουν για το «εμείς»
Του Κώστα Κοφινά
Δεν είναι εύκολο να κάνεις τα άτομα να λειτουργούν ως ομάδα. Σε εποχές που οι πάντες ασχολούνται με τα στατιστικά τους και ο παραμικρός πόντος ή ριμπάουντ, όταν μιλάμε για μπάσκετ, έχει τη σημασία του, ο Γιώργος Μπαρτζώκας πετυχαίνει το απίστευτο: οι αθλητές γουστάρουν να βάζουν το «εγώ» κάτω από το «εμείς» ή αν προτιμά κάποιος, δεν αντιδρούν και κατά βάση ακολουθούν το πλάνο.
Οποιος δεν θέλει ή δεν κάνει τη δουλειά, πολύ απλά χάνει έδαφος και εν τέλει βλέπει τις μετοχές του να παίρνουν τον κατήφορο. Ανεξάρτητα με τι πιστεύει ο καθένας, αυτή είναι η φιλοσοφία που ασπάζεται με κλειστά μάτια ο προπονητής του Ολυμπιακού. Ούτε μύγα στο σπαθί του δέχεται ούτε τίποτα. Οι δε παίκτες του, μολονότι κάποιες φορές ακούνε από το άλλο τους αφτί τη φωνή ενός ατζέντη που θέλει οι αριθμοί να είναι καλύτεροι, συμμορφώνονται στο πλάνο του κόουτς.
Είναι αλήθεια πως θα μπορούσε ο Μπαρτζώκας να έχει περισσότερα τρόπαια Ευρωλίγκας. Φλέρταρε με την επιτυχία πολλές φορές. Ισως αναγκάστηκε να πει το «ναι» σε αστέρες ολκής, αυτούς που μοιάζουν με διαμάντια σε μια συλλογή πανάκριβη που υπάρχει στο ΣΕΦ. Ηταν, προφανώς, η μοναδική παραχώρηση που θα έκανε, γιατί καλό το σύνολο αλλά ώρες ώρες χρειάζονται και τα… μυδράλια, πάει να πει παίκτες με κλάση και με έφεση στο σκοράρισμα. Οταν κολλά η ομάδα, κάποιος πρέπει να την ξεκολλήσει για να (ξανα)πάρει μπροστά.
Υπό αυτή την έννοια, έχουμε μια λεπτή ισορροπία. Βοηθούν τον προπονητή οι άσοι ολκής. Αλλά κι εκείνος διαχειρίζεται μια συνθήκη περίπλοκη και άκρως απαιτητική με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Βγαίνει μπροστά. Τους καθοδηγεί. Τους βελτιώνει, όμως; Αυτό μοιάζει με κουβέντα μεγάλη. Πώς, άραγε, μπορείς να κάνεις καλύτερο έναν Βεζένκοφ ή έναν Φουρνιέ; Αλλά μόνο και μόνο που καταφέρνει να κάνει τους παίκτες να ορκίζονται στην έννοια της ομάδας και σε αυτό είναι ανυποχώρητος, κέρδος είναι. Γιατί όταν εκτοξεύεσαι στη στρατόσφαιρα με τις ευρωπαϊκές κούπες, το κασέ όλων ανεβαίνει.
Μια «απάντηση» στα «θέλω» των ατζέντηδων, που λέγαμε. Αυτών που συχνά βλέπουν το επόμενο κεφάλαιο και λησμονούν το σήμερα. Με τον Μπαρτζώκα αυτό κόβεται μαχαίρι. Γιατί ζει με στόχο τις νίκες και θρέφεται από τις προκλήσεις. Φτιάχνοντας ένα σύνολο από ατσάλι.
Θέσφατο δεν υπάρχει στον αθλητισμό
Του Γιώργου Νασμή
Οι παίκτες κάνουν τον μεγάλο προπονητή ή ο προπονητής τους σπουδαίους παίκτες; Ενώ η εξελικτική βιολογία κατάφερε να απαντήσει οριστικά πως το αβγό προηγήθηκε της κότας, η εξελικτική του αθλητισμού ακόμα αναζητά την απάντηση για τον επιτυχημένο προπονητή. Την ημέρα που ο Πεπ Γκουαρντιόλα ανακοίνωσε με κάθε επισημότητα την αποχώρησή του από τη Μάντσεστερ Σίτι, γαλλική εφημερίδα δημοσίευσε το ποσό που δαπάνησε την τελευταία δεκαετία στη Μάντσεστερ Σίτι για να φέρει 67 νέους ποδοσφαιριστές στο Ετιχαντ.
Ούτε λίγο ούτε πολύ οι Πολίτες, έπειτα από απαίτηση του Πεπ, έδωσαν 2,05 δισ. ευρώ και ήταν ένας από τους λόγους που φλέρταραν με τις κόκκινες γραμμές των οικονομικών κανόνων με αποτέλεσμα να κατηγορούνται σήμερα για 115 παραβιάσεις και να κινδυνεύουν ακόμα και με υποβιβασμό. Κάθε ένας από τους 20 τίτλους που κατέκτησε ο Πεπ στην Αγγλία κόστισε 102,5 εκατ. ευρώ.
Το συμπέρασμα μπορεί λοιπόν να εξαχθεί εύκολα: ο Καταλανός δεν θα γινόταν άγαλμα έξω από το Ετιχαντ αν τα αφεντικά του δεν ήταν πλούσια. Το ίδιο επιχείρημα διαψεύδει ωστόσο το εύκολο συμπέρασμα αποδεικνύοντας πως δεν αποτελεί θέσφατο. Δεύτερος στη σχετική λίστα βρίσκεται ο γνωστός μας Ερνέστο Βαλβέρδε ο οποίος στο ίδιο χρονικό διάστημα εργάστηκε σε Μπαρτσελόνα και Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Τα χρήματα που δαπάνησαν οι ομάδες του είναι επίσης εντυπωσιακά, 1,7 δισ. για να κατακτήσει πέντε τίτλους. Κάθε τρόπαιο κόστισε χρυσάφι, 340 εκατ. ευρώ. Ακόμα ακριβότερα τα πλήρωσε η Ατλέτικο Μαδρίτης – 423 εκατ. ευρώ για τρία τρόπαια – επί ημερών Ντιέγκο Σιμεόνε. Και οι τρεις προπονητές θεωρούνται κορυφαίοι, αλλά όχι το ίδιο αποτελεσματικοί. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας φυσικά και δεν θα έπαιρνε ποτέ την κούπα στην Ευρωλίγκα αν ο Ολυμπιακός δεν διέθετε ένα πανίσχυρο ρόστερ.
Δεν είναι όμως βέβαιο το ίδιο αποτέλεσμα αν στη θέση του έλληνα κόουτς βρισκόταν κάποιος άλλος. Είναι σαν να θέλεις να έχεις νερό αλλά ταυτόχρονα να αποσπάσεις το υδρογόνο από το οξυγόνο. Γίνεται; Ολα είναι θέμα αθλητικής χημείας και σωστής διαχείρισης. Διαφορετικά δεν θα χρειάζονταν οι προπονητές και οι διοργανώσεις θα μετατρέπονταν σε πασαρέλες ευπόρων και το πλουσιότερο κλαμπ θα κέρδιζε την κορδέλα της Μις Ευρωλίγκας.
