Ολυμπιακός: Η νύχτα που βάφτηκε κόκκινη

Οι δρόμοι πλημμύρισαν από κόσμο. Τα αυτοκίνητα με τα ερυθρόλευκα κασκόλ να ανεμίζουν ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κατάκτηση της τέταρτης Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό ήταν γεγονός.

Το ΟΑΚΑ, η έδρα του Παναθηναϊκού ήταν ο τόπος που οι Ερυθρόλευκοι ξόρκισαν την κατάρα της πρώτης θέσης στην κανονική περίοδο της διοργάνωσης. Ναι, όποιο σύνολο φτάνει έως εκεί, αδυνατεί να πάει έως το τέλος της διαδρομής. Αλλά ο εφετινός Ολυμπιακός, μια ομάδα-ατσάλι, με παίκτες που ξεπερνούσαν κάθε δυσκολία και το οποιοδήποτε εμπόδιο, κατόρθωσε να ξεπεράσει τους πάντες και τα πάντα.

Στον ημιτελικό της Παρασκευής υποκλίθηκε η απερχόμενη κάτοχος του τίτλου, η Φενέρμπαχτσε. Και χθες, στο φλεγόμενο T-Center, η Ρεάλ τα έπαιξε όλα για όλα αλλά τελικά ηττήθηκε στο φινάλε από τον παθιασμένο Ολυμπιακό.

Και όταν το κύπελλο υψώθηκε στον ουρανό, ένα δάκρυ κύλησε από τους φίλους του Ολυμπιακού. Οχι στο κλειστό. Οχι στους δρόμους της Αθήνας. Οχι στον Πειραιά. Αλλά παντού, όπου χτυπά η ερυθρόλευκη καρδιά. Σε όλη την Ελλάδα. Στις πόλεις που χθες πήραν φως από τη λάμψη και την αίγλη μιας επιτυχίας που θα μνημονεύεται για χρόνια και χρόνια. Ηταν πολύς καιρός από τότε, από το 2013 που ανέβηκε για τελευταία φορά σε ευρωπαϊκή κορυφή ο Ολυμπιακός.

Το ήθελαν όλοι. Ο κόσμος που ανέβηκε με την προσμονή στο Μαρούσι. Οικογένειες με παιδιά που ήθελαν να ζήσουν όλη τη γιορτή και να ρουφήξουν έως το μεδούλι στιγμές συγκινητικές. Παιδιά που τότε έβλεπαν τα τρίποντα του Σπανούλη στο Λονδίνο, πάλι με τον Μπαρτζώκα στον πάγκο και χθες απολάμβαναν τον Φουρνιέ  σε μια σπουδαία παράσταση.

Γιατί τα μεγάλα ματς τα υπογράφουν οι αληθινά σπουδαίοι παίκτες. Αυτοί με την καρδιά των μαχητών. Οσοι παλεύουν έως το τέλος. Είναι η ιστορία του χθεσινού Ολυμπιακού, του μπασκετικού, που έβγαλε ξανά τον κόσμο του στους δρόμους. Με την υπερηφάνεια να είναι σημαία όλων.

Και τα δάκρυα των Βεζένκοφ και Παπανικολάου αμέσως μετά το φινάλε της αναμέτρησης, ένα απέδειξε: πως είχαν μεγάλο άγχος όλοι. Γιατί ο Ολυμπιακός, δεν χωρά συζήτηση πως είναι εμφανώς ανώτερη ομάδα από τη Ρεάλ. Ηταν όμως μπροστά το «πρέπει». Η πίεση. Η ανάγκη να πέσει ένα κάστρο, να ανέβει ξανά ψηλά μια ομάδα που τόσο το άξιζε και το απέδειξε περίτρανα σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Μια ροή αυτοκινήτων και κόσμου ένωσε το Μαρούσι με το Δημοτικό Θέατρο στον Πειραιά. Ανείπωτη χαρά για τους φίλους του Ολυμπιακού. Για όλους όσοι αγαπούν το ποιοτικό μπάσκετ στα μέρη μας. Αυτό που παίζει ο Ολυμπιακός. Και ένα κύπελλο δόξας συμβολίζει από χθες μια προσπάθεια μηνών που ολοκληρώθηκε με ένα ντέρμπι και με πανάξια κατάκτηση της Ευρωλίγκας.