Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι προ των πυλών και για χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες κορυφώνεται μια προσπάθεια μηνών ή και ετών ως προς την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οπως είναι διαμορφωμένο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, η έννοια του προθαλάμου για τις εξετάσεις αυτές διευρύνεται από πολύ νωρίς σε όλες τις βαθμίδες του σχολείου ενώ στους κόπους των παιδιών προστίθεται σχεδόν πάντα η έννοια της ενισχυτικής ή και παράλληλης διαδικασίας με κόστη για τις οικογένειες και πρόσθετο άγχος για όλους. Και εδώ συχνά γίνεται ένα καταστροφικό λάθος και δη από τα στενά πρόσωπα των διαγωνιζομένων. Το ανταγωνιστικό περιβάλλον ή μια αίσθηση αδιεξόδου από μια ανεπιτυχή έκβαση, όχι απλώς δεν βοηθούν τα παιδιά αλλά και αποτελούν τον πιο δυσμενή παράγοντα για μια σειρά προβλημάτων.
Ο νέος που δεν εισάγεται στο πανεπιστήμιο, τουλάχιστον με την πρώτη προσπάθεια, δεν είναι ένας αποτυχημένος πολίτης. Κι αυτό είναι κάτι που η οικογένεια πρώτα και κύρια οφείλει να αντιληφθεί και να περάσει στον νέο ή τη νέα του σπιτιού. Κατά την προετοιμασία δε, που τώρα βέβαια όπως είπαμε κορυφώνεται, η ηρεμία και η αποσυμπίεση είναι πάντα βοηθητικές στο όλο περιβάλλον. Ακούγονται μικρά ή αμελητέα όλα αυτά αλλά συχνά είναι παράμετροι – κλειδιά για την ψυχική υγεία και ισορροπία των νέων. Η ανταγωνιστικότητα καταλήγει πάντα σε αντίστροφα αποτελέσματα για παιδιά που είναι 18 ετών και που πρέπει να είναι σαφές πως όλες οι προοπτικές και οι ορίζοντες είναι μπροστά τους και όχι πίσω τους.
