Σε περίπτωση που δεν έγινε αρκετά σαφές, η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στην επιστολή της προς την Κομισιόν κατέγραψε λόγους για τους οποίους, κατά τη γνώμη της, πρέπει να προστατευτεί η διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων στην Ελλάδα.
Αυτή τη διάσταση δεν την αναδείξαμε αρκετά, παρότι έχουμε πολλά στοιχεία που αναδεικνύουν την επιτελικότητα του κράτους Μητσοτάκη.
Το πιο πρόσφατο είναι η έκθεση αποτίμησης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τα Συστήματα Εσωτερικού Ελέγχου. Τι είναι αυτά; Το 2021 η κυβέρνηση ψήφισε τον νόμο 4795, υποσχόμενη ότι το Δημόσιο θα αποκτήσει επιτέλους εσωτερικό έλεγχο, διαφάνεια, ιχνηλασιμότητα, σοβαρές δικλίδες ασφαλείας. Να ξέρουμε πού πάει, ποιος εγκρίνει και πώς ξοδεύεται το κάθε ευρώ. Ακούγεται υπέροχο, απολύτως αυτονόητο και τρομερά εκσυγχρονιστικό.
Η Ελλάδα, άλλωστε, έχει λάβει συνολικά 141,8 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης αποκλειστικά για «έργα αναδιοργάνωσης της δημόσιας διοίκησης». Τι έκανε, λοιπόν, με αυτά το επιτελικό κράτος; Αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Τα μοίρασε σε λίγους κι εκλεκτούς. Σύμφωνα με το ανώτατο δημοσιονομικό δικαστήριο, η συντριπτική πλειονότητα των φορέων – το 90% για την ακρίβεια – απλώς ανέθεσε το στήσιμο των συστημάτων εσωτερικού ελέγχου σε ιδιώτες, με την αλάνθαστη μέθοδο της απευθείας ανάθεσης. Το 65,5%, μάλιστα, κατέληξε σε μόλις 8 εταιρείες. Πέσαμε από τα σύννεφα.
Το αποτέλεσμα είναι κωμικό. Αυτοί οι εκλεκτοί εξωτερικοί συνεργάτες παρέδωσαν 152 εκθέσεις εσωτερικού ελέγχου που έβρισκαν τα πάντα υπέροχα. Δεν είχαν τίποτα αρνητικό να καταθέσουν, ούτε καν για φορείς που πρακτικά δεν διαθέτουν κανένα σύστημα ελέγχου. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, και Γιάννης βεβαιώνει ότι το ποτό ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Πίσω από τη βιτρίνα της επιτελικότητας, η γύμνια δεν κρύβεται. Μόλις το 19% των φορέων έχει λειτουργικά συστήματα. Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στο copy-paste. Αντέγραψαν διαδικασίες και τυποποιημένα κείμενα για να είναι τυπικά καλυμμένοι στους ελέγχους, λες και το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν θα το πρόσεχε καν. Αυτό που περιγράφει στην έκθεσή του δεν είναι απλώς άλλη μία περίπτωση διοικητικής κακοδιαχείρισης, μια «διαχρονική παθογένεια». Είναι ο πυρήνας της κυβερνητικής ισχύος. Τα εκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης που μεταφράζονται σε φιλικές αναθέσεις, κι έργα βιτρίνας, και πιστοποιητικά μεταρρυθμιστικής αριστείας από την «αγορά». Μια καλοπληρωμένη ψευδαίσθηση.
