Η επίσημη ίδρυση κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού θα επαναφέρει μοιραία στο προσκήνιο τη διαμάχη για την τραγωδία των Τεμπών και τον τρόπο που τη χειρίστηκαν οι πολιτικές δυνάμεις και οι παρατηρητές των πολιτικών εξελίξεων. Η μία πλευρά θα υποστηρίξει ότι δικαιώθηκε που μιλούσε για «χαροκαμένες μάνες» και η άλλη θα επισημάνει ότι οι – τουλάχιστον – αδέξιοι κυβερνητικοί χειρισμοί αυτής της τραγωδίας ευθύνονται για την εισβολή του κόμματος στο πολιτικό σκηνικό και την περαιτέρω διαδρομή του.
Ο πρώτος ισχυρισμός είναι κακόβουλος: ο πόνος που ένιωσαν, νιώθουν και θα νιώθουν μέχρι το τέλος της ζωής τους οι συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας δεν μπαίνει σε καμιά αντιπαράθεση, καμιά ανάλυση, κανέναν πολιτικό υπολογισμό. Είναι αφόρητος όσο και αυτόνομος. Η εκμετάλλευση ή η εργαλειοποίησή του δικαιολογεί την πολιτική κριτική, όχι όμως και τους ανοίκειους χαρακτηρισμούς.
Ο δεύτερος ισχυρισμός είναι ανεπαρκής. Πεπεισμένη, όπως και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ότι δεν θα απονεμηθεί δικαιοσύνη για τα Τέμπη, όπως άλλωστε και για τις υποκλοπές ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Καρυστιανού θέτει όπως ήταν αναμενόμενο αυτό το ζήτημα στο επίκεντρο της πολιτικής της παρουσίας. Ομως δεν βρισκόμαστε πια στο ίδιο σημείο όπου βρισκόμασταν πριν από έναν χρόνο. Για το τι συνέβη στα Τέμπη γίνεται δίκη. Από την άλλη μεριά, έχουμε ένα νέο κόμμα που θα διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, άρα πρέπει να έχει αναλυτικές προγραμματικές θέσεις για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα, από την οικονομία μέχρι την άμυνα κι από τη δημόσια διοίκηση μέχρι την εξωτερική πολιτική. Το «δικαιοσύνη τώρα!» αποτελεί ισχυρό σύνθημα για μια διαδήλωση, μπορεί να στηρίξει την ίδρυση μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, δεν μπορεί όμως να αντισταθμίσει την απουσία προγράμματος ενός κόμματος.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κ.λπ. είναι ο ορισμός του κόμματος διαμαρτυρίας: ΟΧΙ στους σάπιους, στους πουλημένους και τους διεφθαρμένους, «ψηφίζουμε Μαρία να φύγει η Μαφία». Ο πολιτικός σχηματισμός της Καρυστιανού ελπίζει να έχει την πορεία που, αντίθετα με δοκιμασμένα κόμματα όπως αυτό που θα ιδρύσει ο Τσίπρας, έχουν συχνά οι νέοι και οι άφθαρτοι. Για να μην την έχει, για να μη γνωρίσει δηλαδή νέα έξαρση ο φτηνός λαϊκισμός με τις ίδιες συνέπειες που είχε ο προηγούμενος, θα πρέπει να αναδειχθεί ο πραγματικός του χαρακτήρας. Η φιλορωσική στάση του κόμματος και οι αστειότητες του εκπροσώπου περί ακύρωσης του Τολστόι και του Ντοστογέφσκι διαφημίζονται σκοπίμως: είναι πολλοί, απελπιστικά πολλοί, οι putinistas σε αυτόν τον τόπο. Οι αντιεμβολιαστικές θέσεις ορισμένων στελεχών του μπορεί να αποδειχθούν ατού: η τάση αυτή είναι μεγαλύτερη στην κοινωνία απ’ ό,τι νομίζουμε.
Το πραγματικό πρόβλημα του «Ανεξάρτητου κινήματος πολιτών» είναι η ιδεολογική και προγραμματική του γύμνια. Kαι επειδή είναι εμφανής, κανείς ψηφοφόρος δεν μπορεί να ισχυριστεί εκ των υστέρων ότι παραπλανήθηκε.
