Δεκαπέντε και πλέον χρόνια από την πτώχευση της χώρας, πέραν όλων των πολυσυζητημένων σεισμικών ρηγμάτων που άφησε πίσω της, πολλών οριστικά μη επουλώσιμων, όπως η δημογραφική καταστροφή, ένα, αν και καθοριστικό, όχι απλώς δεν προσμετράται στις συνέπειες, μα ούτε καν συνειδητοποιείται. Βεβαίως, υπήρχε και πριν από το 2010. Ομως τότε συνιστούσε ακόμα «ντροπή»: έκφραση δακτυλοδεικτούμενου περιθωρίου.
Αντίθετα, σήμερα αποτελεί τον κυρίαρχο, οριζόντιο κανόνα: η τραγική παρακμή της πολιτικής. Που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο διαπερνά περίπου το πλήρες φάσμα της. Απαξίωση που αντί, όπως θα ήλπιζε κανείς, να περιοριζόταν δραστικά έπειτα από τόσο μεγάλη καταστροφή για την οποία έφερε ουσιώδη ευθύνη, κατέληξε σε ένα είδος αήττητης παντοκρατορίας με ικανότητα συνεχούς μετάλλαξης και μάλιστα σε εντυπωσιακά ποικίλες εκδοχές, κυρίαρχη σε ένα πολιτικό περιβάλλον ακραία νοσηρό, χωρίς όρια και φραγμούς για το πού μπορεί να φτάσει, επιφέροντας ανήκεστο βλάβη.
Ολα αυτά, είναι τώρα πιο κατασταλαγμένα, ξεκάθαρα και δομικά από ποτέ: η πορεία προς τις εκλογές τα φωτίζει τόσο ισχυρά, ώστε ο μόνος τρόπος να μην τα δεις είναι να μη θέλεις και αφού πρώτα δέσεις σφιχτά τα μάτια. Αλλοτε ξεδιάντροπα, άλλοτε κάπως συγκεκαλυμμένα, η πολιτική ζωή της Ελλάδας ορίζεται πια οριζόντια από τρία κυρίαρχα στοιχεία:
Πρώτον, ότι η αλήθεια έχει λάβει φύλλο πορείας επ’ αόριστον προς το άγνωστο.
Δεύτερον, ότι δύο όροι είναι πλέον οι μόνοι που αποδίδουν επαρκώς τη σημερινή πραγματικότητα: ανεξέλεγκτες και λούμπεν δυνάμεις εξουσίας ή φιλόδοξες γι’ αυτήν.
Τρίτον, ότι ο λαός, οι πολίτες, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, όχι μόνον δεν ενοχλούνται από όλα αυτά, μα αντιθέτως παραμένουν αδιάφοροι λειτουργώντας έτσι ως φορείς νομιμοποίησης, εδραίωσης και διαρκούς ενδυνάμωσης αυτής της μορφής πολιτικής και εξουσίας, ασφαλώς εις βάρος τους και φυσικά της δημοκρατίας. Κατά μέγα μέρος τους, μοιάζει απλώς σαν να μη νοιάζονται καν να είναι πολίτες. Καθόλου μάλιστα.
Βεβαίως, η πολιτική ορθότητα απαγορεύει κρίσεις περί λαού: ιερό τέρας, πάντοτε στο απυρόβλητο. Ε, δεν είναι. Πολλώ μάλλον όταν αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί καταστροφικά σφάλματά του. Απόλυτα κατανοητό να γίνονται, ιδίως σε συνθήκες απελπισίας όπως εκείνες μετά από το 2010, αδιανόητο να ετοιμάζεται να τα επαναλάβει, σαν να μη συνέβη τίποτα. Τότε, από πού κι ως πού δεν κρίνεται;
Το ίδιο ισχύει για «σοσιαλιστές ηγέτες» που… ξεχνάνε να δηλώσουν εκατομμύρια από… συμβάσεις με το Δημόσιο στο πόθεν έσχες, μα και όταν για πολλοστή φορά ο λαός δείχνει να καταφεύγει σε πρόσωπα που ο τρόπος με τον οποίο έφτασαν να διεκδικούν την ψήφο του θα έπρεπε εξαρχής να τους στερεί κάθε ελπίδα, καθώς δείχνει το επίπεδο αδίστακτης κατάπτωσης. Ισχύει επίσης και για σειρά… «αρχηγών» ήδη στη Βουλή, για τους/τις οποίους/οποίες δεν μπορείς καν να πεις ότι «δεν κάνουν ούτε για πολιτικοί στη…»: δεν θα βρεις χώρα που, όσο χαμηλά και αν είναι οι αξίες της, να της αξίζει κάτι τέτοιο.
Ισχύει όμως εξίσου και για τους δήθεν «σοβαρούς υπεύθυνους… ευρωπαίους» κυβερνώντες, που παρουσιάζουν τη δραματική φτωχοποίηση ως μέγα επίτευγμα, ή στήνουν εκτροπικούς παρακρατικούς μηχανισμούς στην καρδιά της εξουσίας, η οποία είναι αποδεδειγμένα κυρίως λάφυρο, που τα έχουν χαμένα και στέκουν έντρομοι υποχωρώντας διαρκώς ασύστολα ψευδόμενοι μπροστά στην τουρκική απειλή – απλώς τα βασικά.
Δυστυχώς, πρόκειται για βαθιά παρακμή, ευρέως φάσματος και πολλαπλών εκδοχών, σε μία πολιτική ζωή πρωτόγνωρα απαξιωμένη, που επιπλέον οδεύει καθημερινά από το κακό στο χειρότερο. Και βλάπτει πραγματικά σοβαρά τη δημοκρατία. Για την οποία, όμως, για να μην κοροϊδευόμαστε, επί της ουσίας, σχεδόν ουδείς εξ αυτών δείχνει να ενδιαφέρεται πραγματικά. Οπως εξίσου και για τον ίδιο αυτόν τον τόπο, που ήδη στέκει στις άκρες πολλών γκρεμών. Και σχεδόν όλοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν.
