Μετά τη δημοσιοποίηση του πρώτου πακέτου αποχαρακτηρισμένων εγγράφων του Πενταγώνου για τα UFO, η συζήτηση γύρω από το θέμα άνοιξε ξανά σε διεθνές επίπεδο. Το υλικό περιλαμβάνει 161 αρχεία με δεδομένα από τη NASA και το FBI, προκαλώντας ήδη τις πρώτες αντιδράσεις κορυφαίων επιστημόνων. Ο αστροφυσικός του Χάρβαρντ Αβι Λεμπ, εμφανίστηκε συγκρατημένος. Δήλωσε ότι τα μέχρι τώρα στοιχεία δεν αποτελούν αδιαμφισβήτητη απόδειξη μη ανθρώπινης προέλευσης, καθώς πολλά ευρήματα, όπως οι λάμψεις στις αποστολές Apollo, θα μπορούσαν να αποδοθούν σε οφθαλμαπάτες. Πιστεύει ότι έχουν καταγραφεί πιο σημαντικά στοιχεία και ελπίζει ότι στα επόμενα έγγραφα που θα δοθούν στη δημοσιότητα θα υπάρξουν «σημαντικότερες αποδείξεις».
Οι ειδικοί λένε πως η μέταλ και η κλασική μουσική συχνά συγκλίνουν λόγω κοινών στοιχείων, όπως η χρήση της αρμονικής μινόρε κλίμακας, η ένταση και η θεατρικότητα. Για τους Metallica η σύνδεση αυτή ξεκίνησε με τον πρώτο τους μπασίστα, Κλιφ Μπάρτον, που ήταν λάτρης του Μπαχ. Αυτά δεν είχαν σημασία, όμως, για τους 90.000 θεατές που γέμισαν το ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσουν μια από τις μεγάλες συναυλίες της χρονιάς. Μια συναυλία που έδωσε στους επιστήμονες την ευκαιρία να μετρήσουν και στη χώρα μας, τα λεγόμενα concert quakes – τις ασθενείς σεισμικές δονήσεις που δημιούργησε ο παλμός των θεατών. Η εβδομάδα, πάντως, ήταν για όλα τα γούστα – ξεκίνησε με hard metal και ολοκληρώνεται με Akylas.
Ολα ξεκίνησαν στον αμφιβληστροειδή ενός κοτόπουλου. Εκεί ο βιοχημικός Γκαμπριέλ Ραμπίνοβιτς, ανακάλυψε ένα είδος μοριακού διακόπτη που ρυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Ολα αυτά άνοιξαν τον δρόμο για την εξερεύνηση νέων θεραπειών για αυτοάνοσα νοσήματα και καρκίνο. «Το ανοσοποιητικό σύστημα πρέπει να διατηρεί μια λεπτή ισορροπία. Σε ορισμένες παθολογικές καταστάσεις, πηγαίνει προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Εκεί χρειάζεται η παρέμβασή μας», τονίζει ο αργεντίνος επιστήμονας. Τι βλέπει για το μέλλον; «Η ανοσοθεραπεία ήταν επαναστατική. Το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να πούμε σε έναν ασθενή ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε αλλά ότι έχουμε περισσότερες επιλογές να του προσφέρουμε».
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό». Ενα σημείωμα – ηχώ των συζητήσεων πολλών εφήβων και νέων: δεν θέλω να ζω άλλο έτσι. Μια εφηβεία, καθόλου επιεικής, που οδήγησε στο ακραίο σημείο δύο κορίτσια. Το χνάρι μιας γενιάς ως ετυμηγορία για τον κόσμο των ενηλίκων. Οπου δεν θα έπρεπε να μετριόμαστε με την απόδοση, αλλά με το σχετίζεσθαι.
