Το ανώτατο όργανο των φοιτητών, το Κεντρικό Συμβούλιο δηλαδή της ΕΦΕΕ, δεν υπάρχει ήδη πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Υφίσταται τυπικά και μόνον ένα απερχόμενο. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε μέσα σε αυτά τα πολλά χρόνια να εκφραστούν μεγάλες αγωνιστικές κινητοποιήσεις από τη μεριά του μαζικού φοιτητικού κινήματος, πολλές εκ των οποίων απέτρεψαν διάφορες πλευρές κυβερνητικών πολιτικών (π.χ. 1991, 1998, 2006-07).
Την ίδια ώρα μαζί με την αυτενέργεια διαφόρων φοιτητικών συλλόγων, τις διαθέσεις που επιδείκνυαν πολύ φοιτητές μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ παρέμενε για αρκετά χρόνια ή πολλές δεκαετίες θα λέγαμε πρώτη δύναμη στις περισσότερες σχολές, μετεξελίσσοντας σε αρκετές περιπτώσεις τις σχέσεις των φοιτητών με το ίδιο το περιεχόμενο των σπουδών τους. Παράξενο μα ενώ η ΔΑΠ υπήρξε μια βαθιά πολιτική παράταξη, ενθάρρυνε τον ατομικισμό. Για χρόνια επίσης ένα είδος προσομοίωσης του δικομματισμού κυριαρχούσε και στα πανεπιστήμια με την ΠΑΣΠ δεύτερη δύναμη σε αρκετές περιπτώσεις. Ολα αυτά βέβαια έχουν αλλάξει εσχάτως.
Στις τωρινές φοιτητικές εκλογές της Τετάρτης η ΠΚΣ (Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας), προσκείμενη σε ΚΚΕ και ΚΝΕ, διατηρείται ως πρώτη δύναμη όπως και την τελευταία περίπου πενταετία σε αντίθεση με την υποχώρηση των άλλων παρατάξεων. Είναι ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και όταν βρέθηκε στην κυβέρνηση ή και στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό αντίστοιχα δεν μπόρεσε να συνοδεύσει αυτή τη δυναμική του στο πεδίο των φοιτητικών παρατάξεων.
Η δική του έκφραση όπου βρισκόταν συγκροτημένα αυτόνομη ήταν πολύ κάτω. Σήμερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση και συνολικά οι φοιτητές βρίσκονται σε ένα απόλυτο μεταίχμιο. Από τη μία είναι η εξέλιξη της τεχνολογίας, η ψηφιακότητα, η μεταβολή του παρόντος ΑΙ. Ολα αυτά έχουν επίδραση στο ίδιο το γνωστικό αντικείμενο. Από την άλλη, η ίδια η αλλαγή της ζωής δεν επιτρέπει να συγκρίνουμε τους σημερινούς φοιτητές με τους χθεσινούς. Πολλοί/ες από αυτούς δεν μπορούν να κάνουν αυτόνομη σπουδαστική ζωή με όλα τα χαρακτηριστικά που αυτή έχει. Και εξαιτίας των βοηθειών που δεν έχουν από το κράτος και λόγω του χρόνου.
Το δεύτερο είναι ακόμη σημαντικότερο αφού σχετίζεται με την ίδια την παρουσία των φοιτητών στα πανεπιστήμια λόγω του ότι πολύ εξ αυτών ή ένα μεγάλο μέρος τους εργάζονται κανονικά. Παλιότερα θέματα για το πώς συνδέονται με την αγορά εργασίας, πώς κατανέμουν τον χρόνο τους, ακόμα και η καθημερινότητά τους, έχουν επίσης μεταβληθεί ραγδαία και προς το πιο ατομικό αφού μετέρχονται συχνά πρακτικές απλά διευθέτησης των φοιτητικών τους καθηκόντων ή δίνουν το «παρών» απλώς και μόνον στις εξεταστικές. Βέβαια υπήρχαν πάντα φοιτητές που δούλευαν παράλληλα με τις σπουδές τους – ένας ήταν και ο γράφων –, υπήρχε όμως εκείνος ο αέρας αυτονομίας ή τέλος πάντων ελευθερίας όπου μπορούσαν εκείνα ακριβώς τα χρόνια να συγκροτηθούν, να διαβάσουν, να επιδράσουν ο ένας στον άλλο μέσα στην ίδια την κοινότητα.
Γιατί πανεπιστήμιο πάνω από όλα δεν είναι οι εξεταστικές, δεν είναι οι καθηγητές: είναι η αίσθηση της κοινότητας και του campus. Ακόμα πιο μεταιχμιακό για τους φοιτητές είναι το γεγονός ότι ήδη έχουν γιγαντωθεί διάφορα κολέγια τα οποία με νόμο της κυβέρνησης έχουν εξισωθεί με τα πανεπιστήμια. Πολλά εξ αυτών προσφέρουν ένα συγκεκριμένο εμπορικό προϊόν που το βαφτίζουν σπουδές. Ρευστοποιείται όλη η εν λόγω βαθμίδα της εκπαίδευσης. Ισως η γενιά που τώρα είναι στα δημόσια πανεπιστήμια είναι και η τελευταία που μπορεί να δει αυτά τα διακριτά όρια ή να οσμιστεί κάτι από μια αυτόνομη φοιτητική ζωή με έστω μερικές παροχές δημόσιου χαρακτήρα.
