Προτού εκείνος αρχίσει να μαζεύει λουλούδια και να προσφέρει απλόχερα σέλφις στους συγκεντρωμένους στο θέατρο της Ρεματιάς, ο συριζαίος πορτ-παρόλ είχε προετοιμάσει τους θεατές για τον μονόλογο που θα παρακολουθούσαν. Τους είχε εξηγήσει «ότι ο Τσίπρας επιστρέφει λόγω της ανικανότητας και της ανεπάρκειας του Ανδρουλάκη να ενώσει την αντιπολίτευση και να δημιουργήσει πλειοψηφικό ρεύμα». Ετσι, αυτοί τον υποδέχτηκαν, ως τον αρχηγό που θα διώξει τη Δεξιά.
Kι εκείνος τους υποσχέθηκε ότι «δεν είναι στόχος να κάνουμε αντιπολίτευση, στόχος μας είναι να νικήσουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη». Τι κι αν αυτό ειπώθηκε το βράδυ που κάποιοι έβλεπαν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες τον Γιούνκερ να διηγείται την πρώτη του συνάντηση με τον πρώτο έλληνα αριστερό πρωθυπουργό, όταν του ανέφερε «αν είχα ποτέ στη ζωή μου το πρόγραμμα που είχες εσύ, προεκλογικά στην Ελλάδα, θα με ψήφιζε το 80%»; Τι κι αν η στιγμή του μεγαλύτερου θριάμβου του έχει καταγραφεί στη μνήμη ενός τρίτου, ξένου παρατηρητή σαν μια νίκη, όχι και τόσο λαμπρή όσο τη θυμούνται οι εγχώριοι αριστεροί, δηλαδή; Ο ιδρυτής του ΣΥΡΙΖΑ, που σε λίγο θα ιδρύσει νέο κόμμα, έρχεται να θερίσει χωρίς να υπολογίζει τι έσπερνε στο παρελθόν.
Αλωνιστής
Μιλάει για τον σπόρο που έριξε τον περασμένο Δεκέμβριο με τα πολιτικά του απομνημονεύματα. Αλλά, παραβλέπει βολικά πως το rebranding δεν άλλαξε τον τρόπο που τον βλέπει η πλειονότητα της κοινής γνώμης. Γιατί ο ίδιος επαναλάνσαρε με τη ρητορική των τελευταίων μηνών τον πιο παλιό του πολιτικό εαυτό – του ριζοσπάστη Μεσσία.
Το δε αφήγημα του ηγέτη ο οποίος γυρίζει για να ενώσει τον προοδευτικό χώρο και να ανακαταλάβει την εξουσία (όχι για να ανταγωνιστεί το ΠΑΣΟΚ για τη δεύτερη θέση) απευθύνεται σε όσους έχουν ξεχάσει το ποσοστό με το οποίο ηττήθηκε, ως επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης. Εχει – για να το θέσουμε διαφορετικά – πιθανότητες να ακουστεί πειστικό σε όποιους δεν έκριναν αρνητικά τις επιδόσεις του τη δεύτερη φορά στα αντιπολιτευτικά έδρανα.
Τα ψεγάδια στο αρχηγικό προφίλ που επιχειρεί να φιλοτεχνήσει αναδεικνύονται κι από την προθυμία με την οποία θα τον επέλεγαν για αντίπαλο οι νεοδημοκράτες – από την ευκολία με την οποία επιχειρηματολογούν υπέρ της σταθερότητας που κομίζουν όποτε αντιπαραβάλλουν τα πεπραγμένα της κυβέρνησής τους μ’ αυτά της κυβερνώσας Αριστεράς. Το τραγούδι του θεριστή, λοιπόν, δεν συνεπάγεται αυτόματα και τη χαρά του αλωνιστή.
