Με τις πρωτοφανείς δηλώσεις Μερτς περί «ταπείνωσης ενός έθνους», των ΗΠΑ, από το Ιράν που υποτίθεται «έχει εξευτελίσει με τη διαπραγματευτική του τακτική όχι απλώς τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ αλλά και τη χώρα του», ο καγκελάριος της Γερμανίας έριξε προ ημερών λάδι στη φωτιά των ήδη δραματικών ευρωατλαντικών σχέσεων.
Εκτοτε, διάφορες αναλύσεις ανά την Ευρώπη κατασκευάζουν μία θεωρία της οποίας η ουσία είναι συνοπτικά η εξής: ότι ο Τραμπ μπορεί να λέει ότι θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ την Ευρώπη, όμως αυτές είναι περίπου κούφιες απειλές, καθώς έχουν ζωτική ανάγκη την παρουσία τους σε αυτή και ιδίως στη Γερμανία.
Ο λόγος υποτίθεται είναι ότι το στρατηγικό και οικονομικό κόστος της αποχώρησης θα ήταν για τους Αμερικανούς τεράστιο και μάλιστα το πρώτο ενδεχομένως αξεπέραστο – ή, πάντως, θα χρειαζόταν πάρα πολύς χρόνος να ανακτήσουν επιχειρησιακές δυνατότητες παγκόσμιας κλίμακας αν εγκατέλειπαν τις βάσεις τους.
Πρόκειται για μνημείο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, αν και ιδιότυπο: όντως εξάγει ορθά βασικά συμπεράσματα από αυτά, πλην όμως εν συνεχεία προβάλλει αυτά τα συμπεράσματα εν κενώ ως μοναδικές βαρύνουσες παραμέτρους για τη λήψη ή μη μίας ενδεχόμενης τέτοιας, πράγματι σύνθετης, απόφασης. Και το αποτέλεσμα είναι ότι καταλήγει σε πλήρη παραποίηση της πραγματικότητας, που ελάχιστα θυμίζει ανάλυση, μα πολύ περισσότερο ευσεβείς πόθους μεταμφιεσμένους σε τέτοια, ανθρώπων που μοιάζουν, όπως και οι κύριες τουλάχιστον χώρες της Ευρώπης, σαν υπνωτισμένοι από τις αυταπάτες τους. Ανάλυση που μεταξύ πολλών άλλων αγνοεί και τα ακόλουθα κρίσιμα δέκα στοιχεία:
Πρώτον, ότι αυτό δεν είναι κάτι νέο για τους Αμερικανούς: το έχουν ήδη κάνει αλλού και μάλιστα σε βάσεις αιχμής, όπως στην Τουρκία. Αλλαξε κάτι; Αν δει κανείς τον χάρτη πριν και μετά την αποχώρησή τους από τη χώρα, λέει τα πάντα: σήμερα, δεκάδες βάσεις τους έχουν αναπτυχθεί και λειτουργούν περιμετρικά της Τουρκίας με όλες τις παλιές και πλέον δυνατότητές τους.
Δεύτερον, δείχνουν να αγνοούν για ποιον πρόεδρο μιλάνε: αν δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι ο Τραμπ κάθε άλλο παρά πτοείται από τέτοιου είδους φοβικότητες και έμμεσους ή μη εκβιασμούς, προφανώς δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα.
Τρίτον, πέφτουν στην παγίδα του ίδιου τους του μυθεύματος: μιλάνε για «Ευρώπη». Και ξεχνάνε πόσες χώρες θα είναι, ειδικά σήμερα, μετά τη δυναμική επιστροφή των ΗΠΑ στο προσκήνιο, κάτι περισσότερο από ευτυχείς αν θα επιλεγούν ως δυνάμενες να υποκαταστήσουν τη Γερμανία.
Τέταρτον, πολλές από αυτές τις δραστηριότητες είναι άμεσα συναρτώμενες με το ΝΑΤΟ. Και μπορεί μεν οι Αμερικανοί να μη φύγουν από αυτό, αλλά μπορούν να αδιαφορήσουν εντελώς.
Πέμπτον, πλέον οι Αμερικανοί στηρίζουν την παγκόσμια προβολή συμβατικής ισχύος τους κυρίως στη θάλασσα, όπου η Γερμανία έχει μηδαμινό ρόλο.
Εκτον, τα «ρωσικά τανκς» σαφώς δεν τους απασχολούν πια. Τους Ευρωπαίους άραγε;
Εβδομον, ο Τραμπ είχε ανακοινώσει τη μεταστάθμευση σε άλλη χώρα των πρώτων 5.000 Αμερικανών στην προηγούμενη θητεία του. Τότε, στη Γερμανία επικράτησε πανικός. Ομως τώρα ο Τραμπ είναι πάλι εκεί. Και εξόφθαλμα πιο αποφασισμένος από ποτέ.
Ογδοον, οι ΗΠΑ έχουν περίπου… ατελείωτα ενεργειακά αποθέματα – η Ευρώπη δεν έχει ούτε για… μεθαύριο.
Ενατον, οι ΗΠΑ έχουν το ισχυρότερο πυρηνικό και συμβατικό οπλοστάσιο στον κόσμο – όμως η Ευρώπη…
Δέκατον, οι ΗΠΑ είναι μία χώρα ικανή να λάβει αποφάσεις που θα ενεργοποιήσουν όλες τις – τεράστιες – δυνάμεις της. Η Ευρώπη, είναι εντελώς αδύνατον να το πράξει. Εστω και με τις συγκριτικά ασήμαντες δικές της.
