Εχουμε πλέον πήξει από τιμωρούς, μεσσίες, αρχάγγελους της κάθαρσης και κοσμοδιορθωτές – στο μεταξύ, εκ πείρας, μπορεί να πει κανείς πως, συχνά, οι πιο διαπρύσιοι ηθικολόγοι εξ αυτών είναι και οι πιο εφθαρμένοι. Εγραφε ο γάλλος ποιητής Georges Fourest:
Oh, comme puritain rime bien a putain
Δηλαδή: πόσο η λέξη πουριτανός (puritain) κάνει ρίμα με το putain (πόρνη). Αλλά, μήπως έτσι γινόταν πάντα; Ανέκαθεν, διάφορα βλήματα αποφάσιζαν ξαφνικά να μας σώσουν απ’ τους μεμολυσμένους και τους κακούς. Διάφορες, αιφνίδιες μαμα-Τερέζες, αθώες περιστερές, άμωμες παρθένες κοσμοσώτειρες και ποικίλοι ρακοσυλλέκτες ηθικολόγοι και οσιομάρτυρες της λαϊκής. Μουσικάντζες που είναι με τον άνθρωπο, Ζορρό της Πίνδου και απορρυπαντικοί τύποι του άστεως. Ολοι οι ακηλίδωτοι κι οι αναμάρτητοι θέλουν να ρίξουν πρώτοι τον λίθον και το κοτρόνι. Μπράβο αδέρφια, έτσι κι αλλιώς όλοι για τον σοσιαλισμό δουλεύουμε…
Επιδημία Ροβεσπιέρων έπεσε στην κοινωνία και ο κάθε τσαλαπετεινός απειλεί να πάρει το φραγγέλιο και να καθαρίσει την μπουγάδα. Ρε τι έχουμε πάθει, οι άνθρωποι. Τόσοι γύρω μας να θέλουνε να περισώσουν ό,τι απέμεινε απ’ τη διαβρωμένη ψυχή μας, την αρετή μας, τη συνείδησή μας. Τόσοι ηθικολόγοι να μας διεκδικούν με τόσο πάθος, επιστρατεύοντας τα πιο βαρετά κλισέ, τα πιο υποκριτικά συνθήματα, που τα έχουμε ακούσει χίλιες φορές κι από παλιότερες ψέκες, με το ίδιο στιλ και δήθεν πάθος κάθαρσης. Αν και, περιέργως, ποτέ δεν άλλαξε σχεδόν τίποτε. Τζίφος.
Πάντα τζίφος. Κι είναι γιατί οι περισσότεροι εξ αυτών δε νογάνε γρυ από πολιτική, την οποία (πάντα) μπερδεύουν με κάποια παιδαριώδη, μεταφυσική, μισο-θρησκευτική ηθικολογία; Μια συνταγή που δεν έχει σχέση, ούτε με την κατανόηση των μηχανισμών που παράγουν τη διαφθορά αλλά και ούτε με την ιδιοτελή φύση του ανθρώπου και τις ποταπές εκδοχές της. Ξαφνικά, ένας ασύμβατος ή μια αεροβατούσα κυριεύονται απ’ το σύνδρομο του σωτήρος και ορμάνε να μας απαλλάξουν από τα κακά δαιμόνια. Πού πας, ωρέ φίλε Καραμήτρο – ο άλλος, 89 χρονών, που παίζει πλέον τα χασομέρια και που έπαιρνε και 2.500 δολάρια σύνταξη, έκανε ντου ένοπλος σε δημόσιες υπηρεσίες πυροβολώντας για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη στο θέμα των ενσήμων. Ογδόντα εννιά χρονώ – σαν τον έτερο 89χρονο που του έδωσε ο γιατρός κάτι χάπια κι αυτός ρώτησε: γιατρέ αυτά θα τα παίρνω εφ’ όρου ζωής;
Ανάμεσα σε τόσο ψεκ, πώς να έχεις κι εσύ οξυγόνο; Και γιατί άραγε τόσοι λαδέμποροι στο φρόνημα στρέφονται στην ηθικολογία και όχι σε άλλες επείγουσες εκδοχές της πολιτικής; Μα, διότι η ηθικολογία δεν χρειάζεται γνώση, είναι καφενειακού επιπέδου πολιτικολογία, άρα είναι αβανταδόρικη, θολή και μπορείς να λες ό,τι σου κατέβει – άρα τραβάει αμέσως κάθε σαλταρισμένο με σύνδρομο μεγαλείου ή την καθεμιά που έψαχνε μια ζωή για πασαρέλα και τώρα την βρήκε στην πολιτική: να γίνει Βουγιουκλάκη από άλλη διαδρομή (γεννήθηκε θεά, δοξάστε την).
Ποιος ξέρει και πόσοι άλλοι πυροβολημένοι από το κέντρο και την περιφέρεια έχουνε ήδη ενθουσιαστεί με τον εαυτό τους, κάνουνε κρυφές προπονήσεις στον καθρέφτη κι ετοιμάζονται για τις εκλογές. Αλλά τους δίνει και το δικαίωμα ένας κόσμος που ζει μέσα στο γινάτι κι είναι έτοιμος να ακολουθήσει κάθε φρέσκον τενεκετζή, μπας και φέρει την ανατροπή – γιατί όχι, αλλά με ποια προσόντα; Οπως έσπευσαν ουκ ολίγοι πίσω από τον λούτρινο Κασσελάκη και άλλοι θα τρέξουν τώρα πίσω από νέες, ανακυκλωμένες φρουτοπίες.
Εντάξει, δεν λέμε· δημοκρατία έχουμε κι εναλλάσσονται τα κόμματα στην εξουσία, όταν το θέλει ο λαός, αλλά όχι κι έτσι στη γιούργια με τον πρώτο περαστικό και με τον κάθε αμαρινάριστο. Για τη χώρα μιλάμε κι όχι για καινούργιο ψυγείο. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι το προσωπικό μας βίτσιο, αλλά αυτή η μικρή και παράξενη πατρίδα. Αρα, χρειάζεται σοβαρότητα κι όχι να επαληθεύσουμε εκείνη την παλιά ρήση που λέει «απ’ το γινάτι μας κάναμε δήμαρχο τον γύφτο» (εντάξει, τον Ρομά, έστω).
Διότι είναι οι επικαιρικοί οπαδοί που σπεύδουν να εκθρέψουν ό,τι προεξέχει για λίγο στη δημοσιότητα, και για άσχετους λόγους. Αυτοί κινητοποιούν τον ναρκισσισμό διαφόρων που ψάχνουνε διαδρομές στα αδιέξοδα της μέσης ηλικίας και ξεθαρρεύουν· πιστεύουν αίφνης ότι είναι σπουδαίοι και βρίσκουν στάδιο δόξης στην ηθικολογία και στη σωτηριολογία. Μυρίζονται εύκολη καταξίωση, βλέπουν φως ή προσμένουν να πάρουνε μια ρεβάνς για τον προηγούμενο άνοστο βίο τους, μέσω κορόιδων. Μέσω των αφρόλουτρων κάθε εποχής.
Πλησιάζοντας, λοιπόν, οι εκλογές, πέραν των ήδη γνωστών, σκυθρωπών ηθικοπλαστών που θα ασχοληθούν με τη διάπλαση των παίδων, σίγουρα θα αναφανούν κι άλλα αστέρια της σωτηριολογίας. Ας προπονήσουμε από τώρα την υπομονή μας, γιατί επίκειται ορυμαγδός από κοινοτοπίες, μανιχέστα, γονατογραφίες, παλαιοημερολογίτικα αριστεριλίκια, αντιεμβολιαστές και κοντάκια της Θεοτόκου από ευσεβιστές. Ανθυποάσχετοι και ηθικολογούντες θα έρθουν πάλι καταπάνω μας σε λεφούσια – ας πάρουμε, επομένως, προληπτικά και κανένα τσίγκινο κράνος για ασφάλεια, κυρίως, δε, για προφύλαξη απ’ τα κλισέ και την αβάσταχτη ανία (ευτυχώς που καταφθάνει και ο κ. Τσίπρας και θα αποκαταστήσει επιτέλους την κανονικότητα).
