Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Στις 22 Μαΐου 1963 χτυπήθηκε στη Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς της Ακροδεξιάς ο συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης σε μια εκδήλωση για την «Ειρήνη», που είχε στόχο τους Αμερικανούς – παρότι οι Σοβιετικοί ήδη είχαν στήσει κρυφά στη διπλανή Βουλγαρία περί τους εβδομήντα πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές, κάτι που μαθεύτηκε (ως συνήθως) πολύ αργότερα. […]

Ο εξαιρετικά ευφυής κ. Μίμης Ανδρουλάκης έκανε μια δήλωση που προκάλεσε αντιδράσεις, οι οποίες απλώς την επαληθεύουν. Είπε: «Αν η Καρυστιανού περπατούσε όλη την Ελλάδα από τον Εβρο ως την Κρήτη, σιωπηλή, κρατώντας απλώς μια λαμπάδα, θα έπαιρνε 25%. Το λάθος της είναι ότι άρχισε να μιλάει». Αυτή η φράση προκάλεσε την οργή διαφόρων που […]

Η έκφραση «Η ψυχή της παράταξης» μάλλον είναι ένας ακόμα ορισμός του λαϊκισμού, αν δεν καθορίσουμε τι σημαίνει «ψυχή» και τι σημαίνει «παράταξη» – για τον επιπλέον λόγο ότι η σωτηρία της ψυχής «είναι πολύ μεγάλο πράγμα», μια έκφραση άτυχη, βέβαια, διότι πράγμα και ψυχή μάλλον είναι κάπως ασύμβατα. Αλλά τι είναι συμβατό και με […]

Ανέκαθεν ο πολιτικός αγώνας δεν διεξάγεται με ανταλλαγή αληθειών, σωστών επιχειρημάτων, στηριγμένων κατηγοριών, αποσπασμάτων του Ευαγγελίου και ειλικρινών φιλοφρονήσεων· ούτε καν στον Παράδεισο, αν κι εκεί κάνουν εκλογές – που δεν κάνουν, αλλιώς ο τόπος θα λέγονταν κάπως αλλιώς. Ο συνήθης πολιτικός αγώνας γίνεται κυρίως με ψεύδη, fake news, κατασκευασμένα μεγέθη και κατηγορίες, υπερβολές, ύβρεις, […]

Ο Εντγκάρ Μορέν, ο φιλόσοφος που απήλθε πρόσφατα, έλεγε πως δύο είναι οι βασικές ασθένειες του ανθρώπινου μυαλού: η ανάγκη του για απόλυτες βεβαιότητες και η ροπή του προς τις αυταπάτες. Προηγήθηκε ο Τζέζαρε Παβέζε που υποστήριζε: «Η τέχνη του να ζεις είναι η τέχνη του πώς να πιστεύεις στα ψέματα». Ναι, το να πιστεύεις […]

Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τους Εγγλέζους και, αναλογικά, τώρα η ΕΛΑΣ θα μας σώσει από τη χούντα του Κούλη. Προηγουμένως, βέβαια, χρειάζεται και μια κυβέρνηση του Βουνού (μετά το Τσάι Tu Vunu). Αρα: ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ και Λάκης Γαβαλάς – παρότι ο έξοχος Λάκης δεν είχε ποτέ καμιά σχέση (ως έξυπνος άνθρωπος) με τα αριστεριλίκια. […]

Εάν κάποιος μπλέκεται με την πολιτική, αυτό σημαίνει ότι οφείλει να είναι λογικός και χρήσιμος στο έθνος – αλλά, δεν αποκλείεται και η μικρή πιθανότητα να ανήκει ή να διολισθήσει ανεπαισθήτως στην κατηγορία ψεκ. Και ψεκ είναι ο καθείς που πολιτεύεται μεν, αλλά αρχίζει να ίπταται εκτός ρεαλισμού, αληθών συσχετισμών ισχύος, αντίληψης των ορίων, περιθωρίων […]

Προ ημερών, κατά την επίσκεψη του εγγλέζου βασιλιά Κάρολου στις ΗΠΑ, τόσο ο πρόεδρος Τραμπ όσο και ο άγγλος άναξ, αντάλλαξαν παιγνιώδεις και πειραχτικές προσφωνήσεις, γεμάτες επιδέξιο χιούμορ και δραστικούς υπαινιγμούς – βλέπετε οι καραηγέτες του κόσμου δεν φοβούνται την ελαφρότητα και την ειρωνεία και μάλλον αποφεύγουν τη σοβαροφάνεια και τους πολιτικούς δεκάρικους από ξύλο […]

Αντιπαθείς οι γλωσσαμύντορες και μάταιοι. Αλλά, απ’ την άλλη, κυκλοφορούν επίμονα ενοχλητικές λέξεις και εκφράσεις που εκπέμπουν κακό γούστο έως βαναυσότητα και αδιαφορία για τη διαβάθμιση και την ακριβολογία – νιώθεις πως πρόκειται για περίεργα ελληνικά τα οποία πάνε να καθιερωθούν, ως κανονική, καθημερινή γλώσσα. Καταρχήν, τι θα πει «ελληνικό FBI»; Δεν μπορούμε να βρούμε […]

Εχουμε πλέον πήξει από τιμωρούς, μεσσίες, αρχάγγελους της κάθαρσης και κοσμοδιορθωτές – στο μεταξύ, εκ πείρας, μπορεί να πει κανείς πως, συχνά, οι πιο διαπρύσιοι ηθικολόγοι εξ αυτών είναι και οι πιο εφθαρμένοι. Εγραφε ο γάλλος ποιητής Georges Fourest: Oh, comme puritain rime bien a putain Δηλαδή: πόσο η λέξη πουριτανός (puritain) κάνει ρίμα με […]

Επειτα από τόσα χρόνια παπάντζας και μεγαλοστομίας, συνεχίζουνε στην πολιτική διάφοροι να χρησιμοποιούν τα ίδια κλισέ – κυρίως, ακόμα, βασίζονται στη λωποδυσία του «μαζί». Είμαστε μαζί, πορευόμαστε, μαζί, τα καταφέρνουμε μαζί, ο τάδε στην κυβέρνηση κι ο λαός στην εξουσία. Πάντως πάμε πακέτο, είμαστε κολλητοί, είμαστε κώλος και βρακί, αλληλοεξαρτώμενοι και αλληλοεξυπηρετούμενοι (κάτι σαν παντοτινό […]

Βρε, τον καημένο τον Λαζαρίδη, την πλήρωσε για ένα πτυχίο. Κι αποδεικνύεται, άλλη μια φορά, ότι οι γονείς μας είχαν δίκιο που έλεγαν: πάρε το βραχιόλι, πάρε το πτυχίο να υπάρχει, και μετά κάνε ό,τι θες – όντως το πτυχίο είναι σημαντικό, απαραίτητο, ιδίως τώρα που τα διπλώματα, τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά κυκλοφορούν σε […]

Κάποτε οι άνθρωποι, όταν τους δινότανε ο δημόσιος λόγος, φρόντιζαν (λογικά) να  παρουσιάσουν μια καλή εικόνα του εαυτού τους – τώρα, πια, συμβαίνει το αντίστροφο: συνήθως όποιος βγαίνει στο γυαλί προβάλλει το χειρότερο κουσούρι του, τη μεγαλύτερή του αδυναμία, ελάττωμα και αρρώστια – αν, δε, έκανε φυλακή, το έχει μεγάλο καμάρι. Κι αν υπήρξε και […]

Να θυμηθώ πάλι εκείνη τη φράση που μου είπε κάποτε ένας ψευδολόγιος ταξιτζής και είναι παντοτινή: «Τι τα θέλετε, κύριέ μου, είμεθα κράτος αναπόφευκτον». Διαχρονική ρήση και all time classic. Αναπόφευκτη. Που σημαίνει πως το ρουσφέτι είναι κακό πράγμα, αλλά αν αιφνιδίως έπαυε να υπάρχει σε όλη την επικράτεια, θα είχαμε αποχή στις εκλογές της […]

Ολοι οι Αιθίοπες εκγυμνάζονται, γράφει ο Σεφέρης, κι όλοι θέλουμε μια ανεξάρτητη δικαιοσύνη που να βγάζει ευνοϊκές αποφάσεις για μας. Αν η ετυμηγορία είναι δυσάρεστη, τότε αρχίζει η συνωμοσιολογία – αλλά καταρχήν να πούμε πως αυτή η αφηρημένη έννοια, η δικαιοσύνη, υπάρχει μόνο στο φαντασιακό μας, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο υπαρκτοί, θνητοί, συγκεκριμένοι, κάθε […]

Ξαρμυρίζοντας τον μπακαλιάρο, τέχνη στην οποία δεν διαθέτω μπακαλορεά, μού ‘ρθε στον νου ο Λαφαζάνης στη γνωστή φωτό με τον Χαμενεΐ. Σκέφτηκα πως ήθελε να κρυφτεί ο άνθρωπος, αλλά δεν τον άφησε η χαρά του κατά του ιμπεριαλισμού. Και, με ετούτη την έννοια, ο Λαφαζάνης είναι τουλάχιστον ειλικρινής, αυτή τη φορά, εφόσον την προηγούμενη δεν […]

Κάτι έχουνε πάθει αυτοί οι Αραβες εδώ και καιρό – τώρα το κόλλησαν και οι Πέρσες: εμφανίζουν κάποια σύνδρομα ξεβράκωτου μεγαλείου (κάτι που ταλανίζει και την Τουρκία, η οποία έχει κι εκείνη αυτοκρατορικές ονειρώξεις) και εξαιτίας αυτής της ψύχωσης δεν μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς. Αυτοντοπάρονται ως μεγαλειώδεις, αυτοκολακεύονται, αυτοενθαρρύνονται, αυτοπαινεύονται, αυτοπωρώνονται, […]

«Αμαχητί σφέας αυτούς παρέδωσαν Δαρείον». Μπα, πάνε εκείνες οι εποχές. Τώρα ο Δαρείος, ο μεγάλος βασιλεύς μιλάει αμερικάνικα, έχει όλο το χρυσίον και τα πιο εξελιγμένα όπλα και σε ανατινάζει ακόμα και αν είσαι κρυμμένος μέσα στου βοδιού το κέρατο. Δηλαδή ανατινάζει ολόκληρο το βόδι, μη σου πω ολόκληρο το κοπάδι μαζί με τον βοσκό […]

Δεν ξέρω αν είναι ακόμα δόκιμο να λέμε «η ωραία Ελένη» με βάση τη woke ατζέντα, διότι έτσι είναι σαν να υποτιμούμε όλες τις άλλες Ελένες ή Νίτσες που προφανώς δεν θα είναι αντιστοίχως καλλονές, αλλιώς δεν θα κάναμε και την εξ υπαρχής διάκριση: ωραία Ελένη, η οποία στα χρόνια μας μπορεί να είναι και […]

Η χώρα πλέει τα Ισθμια, που έλεγε και μια γιαγιά. Περνούμε διά Πειραιώς και σιδήρου. Φτώχεια καταραμένη. Σε βαθμό που δεν μπορείς να βρεις τραπέζι σε καλή ταβέρνα ούτε με προοπτική εβδομάδος, ενώ για πάρκινγκ ούτε λόγος. Καλύτερα να ψάξεις για ταξί – και θα είναι καλύτερα: διότι, πλέον, απ’ την άλλη, αν πιεις έστω […]

Κάποτε, σε μια ταινία, ο Βέγγος είχε πονόδοντο, έπιανε το μάγουλό του και επανελάμβανε: «Ωχ, πώς πονώ, ωχ, πώς πονώ!». Πήρε μια ασπιρίνη, του πέρασε ο πόνος και σε δυο ώρες ξανάπιασε το μάγουλό του και έλεγε: «Ωχ, πώς πονούσα, ωχ, πώς πονούσα!». Κι αυτό γιατί το να ζεις αναδρομικά, εκτός πραγματικότητας, σε ένα παρελθόν […]

Το άνοιγμα της συζήτησης περί αμβλώσεων (ύστερα από σαράντα χρόνια) που έκανε η Καρυστιανού, μπορεί να ακολουθήσει δημόσια διαβούλευση περί του αν οι μαθήτριες πρέπει από εδώ και πέρα να φορούνε ποδιά (και κάτω απ’ το γόνατο) και οι μαθητές να κουρεύονται εν χρω και να φέρουν το καπέλο με την κουκουβάγια, όπως στον Μεσοπόλεμο, […]

Δεν ζούμε το τέλος της Ιστορίας αλλά μάλλον την αιματηρή της γελοιοποίηση. Από δω και πέρα (και δεν ξέρουμε για πόσο) θα πεθαίνει κόσμος για φαιδρούς λόγους που άλλοι θα τους θεωρούν ιερούς και για αδιανόητες αιτίες που άλλοι θα τις θεωρούν λογικότατες. Και πλέον δεν θα ξέρει κανείς να ιεραρχήσει τους συσχετισμούς και την […]

Για νέα κόμματα ακούμε και νέα κόμματα δεν βλέπουμε. Λογικό. Διστάζουνε οι άνθρωποι διότι ξέρουνε πως μόλις φτιάξουνε τον θίασο και ζητήσουνε την ψήφο του κόσμου τότε ζορίζουνε τα πράγματα και επιπλέον καραδοκεί η χλεύη – ειδικά για όσους φαίνεται να είναι από πιο ελαφρά υλικά. Ας πούμε πως ορισμένους ή ορισμένες είναι σχεδόν προφανές […]

Είμαστε με τη διεθνή νομιμότητα, αλλά αν μας συμβεί το κακό (όπως στην Κύπρο) τότε η διεθνής νομιμότητα δεν μας σώζει. Συνεπώς τώρα είμαστε, ή κάνουμε πως είμαστε  (για εθνικούς, υπαρξιακούς λόγους) με εκείνον που μπορεί να μας κάνει κακό, ή να το επιτρέψει να συμβεί – δηλαδή δεν βρίζουμε τον κροκόδειλο μέχρι να περάσουμε το […]

Στην Αφρική μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μουρόχαβλοι πίστεψαν έναν σοφό που τους έλεγε πως προχτές θα γινόταν κατακλυσμός και αγόρασαν σουίτα σε καράβια για κορόιδα που είχε φτιάξει επί τούτου ο ίδιος κλαρινοφραπές. Κατακλυσμός δεν έγινε, βέβαια, και στα θύματα φταίει ο μάγκας και όχι ο εαυτός τους. Εδώ σε εμάς, κάποιοι διακεκριμένοι δικηγόροι (πτυχιούχοι, έτσι;) […]

Μου το ‘πανε οι μάγισσες κι όλες οι καφετζούδες, μια το ‘πε στ’ αραμαϊκά – με τις βαριές πλεξούδες. Το ‘πε, το ‘πε ο παπαγάλος, το ‘πε και ο Καραχάλιος: ότι δεν φτάνει η δημοτικότητα για να γίνεις πολιτικός, πολύ περισσότερο πρωθυπουργός, αλλιώς θα γινότανε και η Μενεγάκη, που σκίζει από δημοσιότητα. Είναι όμως σίγουρος, […]

Γυρίζοντας, παραμονή Πρωτοχρονιάς από τα κάλαντα και από τα ποδαρικά που είχα κάνει πιο πριν, ξεκινώντας χαράματα, κατά τις εφτά, φορτωμένος λεφτά, περνώ μπροστά απ’ το «Παντοπωλείον Η ειλικρίνεια» του κυρ Παράσχου (ή ώρα πια πλησίαζε δώδεκα) όπου δούλευα μερικές ώρες τα απογεύματα των Εορτών, που δεν είχαμε σχολείο – ο Μπακάλης με φώναξε: – […]

Τελευταίως έχουν βγει στη μόδα και χρησιμοποιούνται εύκολα και διά πάσαν μαλακίαν μερικές μεγαλειώδεις λέξεις, με ακραίο νόημα: όλα πλέον είναι «εμβληματικά», όλοι οι προορισμοί είναι «απόλυτοι», όλα έγιναν «viral» κι όλα είναι «συμπεριληπτικά» – χωρίς «συμπερίληψη» δεν πάμε πλέον πουθενά. Επίσης όλα είναι «επικά». Κι άμα διαβάσεις «επική απάντηση του τάδε» μη συνεχίσεις διότι […]

Το βιβλίο «Ιθάκη» (τίτλος μεγαλομανής και κακόγουστος αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος Καβάφη) είναι μια τυπικά αριστεριτζίδικη προσπάθεια αυτοαποκατάστασης του συγγραφέα του. Γιάννης κερνάει και Ιωάννης πίνει. Κάτι σύνηθες στο πρωτογενές κόμμα όπου κάθε τριάντα χρόνια αποκαθιστούν τέως δήθεν χαφιέδες, εκτελεσμένους, τον Μιζέρια – Βελουχιώτη, παρεκκλίνοντες και πράχτορες (με «χι»). Εν γένει αλλοιώνουν αναδρομικά την […]

Τι είναι άραγε ένα κόμμα; Είναι ένα μαντρί πολιτών που οφείλουν να διαπνέονται απ’ τις ίδιες, λίγο πολύ θολές αντιλήψεις; Είναι ένα κοπάδι ψηφοφόρων ανάλλαχτο μέσα στον χρόνο που το χειραγωγεί ένας τσομπάνης – αρχηγός; Είναι μια ιδέα; Κάτι μεταφυσικό, υπεράνω των οπαδών, που υπάρχει και χωρίς αυτούς, ή αυτοί έρχονται και παρέρχονται, όπως και […]

Από τώρα και ενόψει των εκλογών άρχισαν ήδη να φύονται πάλι διάφορες τροπικές εκδοχές υποψηφίων απομίμησης Μπιμπίλα: ορεινοί δικηγόροι, παραθαλάσσιοι ιατροί, και άλλες ποικιλίες που θέλουν κατά δήλωσή τους «να ασχοληθούν με την πολιτική». Λες και η πολιτική είναι κάτι σαν την ξυλογλυπτική, την μπακαλική, την αγγειοπλαστική κι έρχεται αίφνης ο κάθε έξωθεν να «ασχοληθεί» […]

Αν έρθετε στην κηδεία μου, θα έρθω κι εγώ στη δική σας, έλεγε ο μέγας Μποστ. Εξωφρενικό, αλλά ενίοτε ισχύει. Τώρα γιατί δεν πήγαν οι αρχηγοί της ακροδεξιάς και της κεντρο-αριστεράς στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου είναι κάτι που ίσως δεν αποτελεί αίνιγμα. Κατ’ αρχάς διότι μάλλον τόσα χρόνια δεν ένιωσαν ούτε και κατάλαβαν πολλά […]

Κάνε κι εσύ ένα κόμμα ηθικολογίας, μπορείς. Η πολιτική μάς τελείωσε κι όλοι το γύρισαν στην κοσμιωτάτη διαγωγή, στη μαμα-Τερέζα και στη διάπλαση των παίδων. (Οποιος από εμάς είναι καλό παιδί θα τον κεράσουν και μια πάστα.) Το νέο, βέβαια, είναι παμπάλαιο – ακόμα και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος έλεγε ακριβώς ή περίπου τα ίδια […]

Είναι κάπως εύπιστοι όσοι νομίζουν πως θα επέλθει ειρήνη στη Γάζα χωρίς την κρίσιμη μεσολάβηση του Μπισμπίκη και τώρα, πια, του Τάκη Καραγκούνια που αποχώρησε από το «Exathlon». Και ιδίως όσοι πιστεύουν πως η Χαμάς θα παραδώσει τα όπλα – ήδη από την προηγούμενη βδομάδα θα έχουν ήδη κρύψει τα μισά, όπως κάποτε εδώ οι […]

Αυτή η γκρίνια που υπάρχει στα ύδατα του πράσινου ήλιου για τις δημοσκοπήσεις (κολλημένη βελόνα κ.λπ.) αλλά και στην ευρύτερη αντιπολίτευση, μαζί με τον έρωτα που έχει αναπτυχθεί στους εν λόγω χώρους κατά του Μητσοτάκη (όσο περνάει ο καιρός μεγαλώνει και το πάθος) τόσο γίνεται πιο πιθανό, λόγω πανικού, να βγάλουνε μπροστά κανένα ακόμα λιγότερο […]