Στις 22 Μαΐου 1963 χτυπήθηκε στη Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς της Ακροδεξιάς ο συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης σε μια εκδήλωση για την «Ειρήνη», που είχε στόχο τους Αμερικανούς – παρότι οι Σοβιετικοί ήδη είχαν στήσει κρυφά στη διπλανή Βουλγαρία περί τους εβδομήντα πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές, κάτι που μαθεύτηκε (ως συνήθως) πολύ αργότερα.
Λίγες μέρες μετά ο Λαμπράκης πέθανε κι έγινε γνωστή παγκοσμίως η διαβόητη αυτή υπόθεση, με το βιβλίο «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού και την ομώνυμη ταινία του Κώστα Γαβρά. Αυτά συνέβησαν εξήντα τρία χρόνια πριν – αλλά και το 2026, να γίνονται, όχι μία, αλλά τρεις δολοφονικές απόπειρες εναντίον πολιτευτών με πέντε τραυματίες, εγκαυματίες και μια γυναίκα, καμένη, δολοφονημένη; Το γεγονός είναι πραγματικά από τα άγραφα.
Πρόκειται για μία από τις πλέον ακατανόητες τρομοκρατικές επιθέσεις. Ισως φαίνεται πως ακόμα στον χώρο του εξ ευωνύμων άκρου, υπάρχουν νόες που πιστεύουν ότι έτσι θα… επιταχύνουν την επανάσταση, ο λαός θα εξεγερθεί, θα επιβάλλει κολχόζ στα Γιαννιτσά και θα αναλάβει τα σουπερμάρκετ, για να πέσει επιτέλους η τιμή του λάχανου και του τυρού τελεμέ.
Θα παρατήσει (ο «λαός») τα σπίτια του, τα ΙΧ του, τα εξοχικά του στη Χαλκιδική και τις διακοπές στη Σαντορίνη και θα ξεχυθεί στους δρόμους, για να ανατρέψει τον καπιταλισμό· αφού πρώτα ενωθεί με τις κατασκηνώσεις στον Γράμμο και τις μπριγάδες που ετοιμάζονται να απελευθερώσουν τον Μαδούρο από τα νύχια των ιμπεριαλιστών, με υπερατλαντική, καταδρομική ενέργεια και ριφιφί στις φυλακές όπου κρατείται ο ήρωας, τέως οδηγός λεωφορείου.
Και γιατί όχι; Μας φαίνονται αυτά εξωπραγματικά; Μήπως στο Βίτσι δεν κάνουν τώρα που μιλάμε κρυφές προπονήσεις (λίγα κιλά και πολλές επαναλήψεις), προσομοιώσεις ΔΣΕ και γιούργια στα παλιούρια; Και μήπως δεν υπάρχουν ακόμα ζηλωτές που πιστεύουν ότι με τα γκαζάκια θα παρασύρουν τον «λαό» σε εξέγερση;
Θα πεις, εντάξει, είναι γνωστό πως κάποιοι ζουν εμμονικά, οστρακοειδώς κολλημένοι στις αυταπάτες τους, έχουν υποστεί μπουγάδα εγκεφάλου από τενεκετζήδες ινστρούχτορες και μάλλον καταπιεί αμασητί το σκουμπρί. Απλώς μας κάνει εντύπωση, διότι, αντί αυτά να έχουν συμβεί στη δεκαετία του 1930, συμβαίνουν το 2026 – δηλαδή εκατό χρόνια μετά. Ητοι, υπάρχει χρονοκαθυστέρηση ενός αιώνα, κάτι περίεργο για ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι προοδευτικοί – οι αντιδραστικοί τότε ποιοι είναι;
Το πράγμα μήπως έχει ξεφύγει και ενδέχεται να κολυμπάμε πλέον στα ύδατα κάποιας κλινικής εκδοχής; Καθότι αυτά δεν είναι απλή χολή και λακέρδα της ιδεολογίας απ’ τη στιγμή που ανακυκλώνεται, ως θεμιτό ιδεολόγημα ο οικτρός εμφύλιος, ή γίνονται δολοφονίες εν έτει 2026, πολύ πιο εξωφρενικές από εκείνη του Γρηγόρη Λαμπράκη, με στόχο τρεις πολιτευτές, αλλά και με νεκρή μιαν απολύτως άσχετη γυναίκα για την οποία κανείς Γαβράς δεν θα κάνει ταινία – καθότι, ως γνωστόν, ήρωες υπάρχουν μόνο από τη μία πλευρά, εφόσον μόνο εκείνους τους γέννησε μάνα.
Το εξίσου οικτρό είναι πως μάλλον οι δράστες είναι επιθετικά μη οξυδερκείς (πολιτικά) νεαροί, που θα πληρώσουν βαρύ τίμημα, δηλαδή θα έχουν καταστρέψει επί ματαίω και τη δική τους ζωή. Και γιατί παρακαλώ;
Για να συντηρικοποιήσουν έτι περισσότερο την κοινωνία, διότι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι το σύστημα που ανασκουμπώνεται, συσπειρώνεται και τελικά κερδίζει, όπως αποδείχτηκε και με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τη δολοφονία Αλντο Μόρο, τους Μπάαντερ-Μάινχοφ στη Γερμανία και την 17Ν – δεν έχουν σκαλίσει καθόλου τη σχετική βιβλιογραφία; Τα υποδείγματα υπάρχουν κι είναι θεαματικά – εκτός αν το γινάτι είναι υπέρτερο της Ιστορίας, οπότε τζάμπα μιλάμε.
Και δεν έφτανε στην Αριστερά που έχει γίνει από δύο κάσες εργαλεία, δεν φτάνει που το κλίμα γενικά στην αντιπολίτευση είναι κακό και η κατάσταση εδώ και καιρό τραυλίζουσα, ήρθαν τώρα και οι σούπερ επαναστάτες να χτυπούν κόσμο επιτείνοντας το ευρύτερο αρνητικό αίσθημα – διότι ξέρουμε όλοι πως γίνονται αυτά και πώς, τελικά, αντανακλούν στα ευρέα στρώματα.
Το έχουμε ξαναδεί το έργο πολλές φορές, αλλά φαίνεται κάποιοι προτιμούν το ατελέσφορο μίσος από την πολιτική σκέψη και το μένος τους υπερβαίνει κάθε λογική ανάλυση και προσέγγιση φτάνοντας στο αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων και άντε και καλά σαράντα (μόνο που δεν πρόκειται για αλλόφυλους, αλλά για συμπατριώτες Ελληνες, για κανονικούς ανθρώπους, και για μια άσχετη, ανύποπτη γυναίκα).
Ποιος, ποιοι γανώνουν τα εκάστοτε μυαλά των δραστών; Διότι πάντα υπάρχει ένα κλίμα, οι παρέες, οι ινστρούχτορες και τα νεοεισερχόμενα κορόιδα (εντάξει, όλοι υπήρξαμε κάποτε κατά φαντασίαν Ροβεσπιέροι, αλλά όχι να ανατινάζουμε και κόσμο).
Υπάρχει εν Ελλάδι και σε αυτό βαριά καθυστέρηση. Υπάρχει θεωρητική μιζέρια. Και μερικοί ακόμα πιστεύουν (καημένε Λένιν, τα είπες νωρίς για τις παιδικές αρρώστιες) ότι με πέντε γκαζάκια θα έρθει η επανάσταση. Υπήρχαν κάποτε Καραμήτροι το 1963, αλλά να υπάρχουν και το 2026; Αδέρφια δεν χρειάζεται ζήλος και απόλυτες ιδέες που πάντα οδηγούν στο έγκλημα. Μην παθιαζόμαστε. Στην πολιτική ας διδαχτούμε από τον Πολ Κλοντέλ που έλεγε: «Κυρία μου, δεν σας αγαπώ. Σας προτιμώ».
