Ο εξαιρετικά ευφυής κ. Μίμης Ανδρουλάκης έκανε μια δήλωση που προκάλεσε αντιδράσεις, οι οποίες απλώς την επαληθεύουν. Είπε: «Αν η Καρυστιανού περπατούσε όλη την Ελλάδα από τον Εβρο ως την Κρήτη, σιωπηλή, κρατώντας απλώς μια λαμπάδα, θα έπαιρνε 25%. Το λάθος της είναι ότι άρχισε να μιλάει». Αυτή η φράση προκάλεσε την οργή διαφόρων που κατάλαβαν πως κριτικάρει την Καρυστιανού, ενώ η βαθύτερη στόχευση και το νόημα της δήλωσης είναι ο ανορθολογισμός και τα εξωπολιτικά, λαϊκιστικά και μεταφυσικά πολιτικά κριτήρια μέρους των πολιτών που – όχι σπάνια – πάνε να ψηφίσουν για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια λαμπάδα.
Ναι, μια λαμπάδα αρκεί, έχει δίκιο ο Ανδρουλάκης.
Μωρέ, ακόμα κι ένα απλό κερί θα έφτανε – δεν χρειάζεται ολόκληρη λαμπαδηδρομία. Καθότι, όχι μόνο εν Ελλάδι, αλλά στην παγκόσμια πολιτική και σε όλες τις χώρες δεν είναι η σύνεση, η φρόνηση, η γνώση κι η λογική ακολουθία που εμπνέουν ουκ ολίγους ψηφοφόρους, αλλά κυρίως αυτοκτονικά, εξωλογικά στοιχεία. Και λαϊκισμός, κι αδικαιολόγητη μοχθηρία, και χολή, ρεβανσισμός, φανατισμός και ραχητική γνώση βάσει κάποιας υποτιθέμενης ιδεολογίας ή πολιτικές ερμηνείες της πραγματικότητας που δεν ξεφεύγουν από το επίπεδο πρόβλεψης ή ανάλυσης συνοικιακού μέντιουμ.
Αυτή είναι η κατάσταση – φτάνει να διαβάσει κανείς μιαν οποιαδήποτε δημοσκόπηση, για να καταλάβει πως κατά λάθος υπάρχουμε, και μάλλον κάθε τόσο πρέπει να ανάβουμε κι εμείς μια λαμπάδα στο μπόι του Αντετοκούνμπο, όντας ευγνώμονες για τη μέχρι τώρα καλή μας τύχη κι επιβίωση· κι επιπλέον να κάνουμε και κανένα τάμα στην Παναγία της Τήνου (ποτέ δεν ξέρεις και τουλάχιστον στην Τήνο δεν χρειάζεται να συνεννοηθούμε στα αραμαϊκά).
Λέγεται εδώ και αιώνες πως εν αρχή είναι ο Λόγος, αλλά πολύ αμφιβάλλω. Εχει δίκιο ο Μίμης Ανδρουλάκης: εν αρχή ην η λαμπάδα. Εν αρχή είναι η πίστη, το υποτιθέμενο ιδεολόγημα ή από ποια οικογένεια κατάγεσαι κι αν σε αυτήν η πολιτική άποψη είναι κληρονομικό μετόχι. Και βέβαια είναι πολύ πιο πειστική η θεολογία παρά η σωκρατική λογική, η σωτηριολογία και ο μεσσιανισμός παρά τα κατ’ ακολουθίαν επιχειρήματα. Πίστευε, ψήφιζε και μη ερεύνα. Και μη νομίζετε· η θεολογική, μεταφυσική πολιτική πίστη είναι πολύ πιο διαδεδομένη απ’ όσο φαίνεται, και όχι λίγοι ενώ μιλούνε για επιστημονικές θεωρίες και διαλεκτικό υλισμό, κατά βάθος τι ψάχνουνε; Εναν προστατευτικό πατερούλη (ή μανούλα) με συμπονετική αγκαλιά – κι αν κρατάει και λαμπάδα, ακόμα καλύτερα.
Αρκεί να μη μιλάει γιατί εκεί αρχίζει και στραβώνει το πράγμα. Το ψιλοκομμένο τουμπεκί μετά λαμπάδος είναι η καλύτερη, η πιο πειστική στάση. Η αινιγματική σιωπή που παρέχει στον κάθε ψηφοφόρο το δικαίωμα να σκέφτεται και να υποθέτει ό,τι θέλει ο ίδιος σχετικά με την υποψήφια ή τον υποψήφιο – εξάλλου αυτό θα πει συμμετοχική δημοκρατία και συμπερίληψη: να προβάλλει ο καθείς ό,τι φαντασιώνεται προς την ή τον λαμπαδηφόρο υποψήφιο, κι όχι το ανάποδο. Φτάνει εκείνος να ξέρει να κρατάει το στόμα του κλειστό· διότι, άμα το ανοίξει, θα δυσαρεστήσει πολύ κόσμο, το μυστήριο της σιωπής θα χαθεί κι οι δελφικοί χρησμοί και οι ανταύγειες που εκπέμπει η λαμπάδα θα πάνε τζάμπα, όπως και όλη η ατραξιόν.
Ποτέ δεν είναι μια κακή ευκαιρία να το βουλώσεις, λένε οι σοφοί μαφιόζοι. Αρα, θα μπορούσε ίσως κάποιος στην Ελλάδα να γίνει πρωθυπουργός ή ενδιαφέρων αρχηγός κόμματος, χωρίς να μιλάει καθόλου, είτε ως εκ φύσεως μουγκός είτε ως αποφασισμένος ή αποφασισμένη να τυλίγει την παρουσία του με αινιγματική σιωπή. Πρόγραμμα δεν χρειάζεται, ούτε επιχειρήματα, ούτε εμφανίσεις στην τηλεόραση – αλλά, ακόμα κι αν τον καλούνε σε διάφορα πάνελ, θα μπορούσε να παρίσταται χωρίς να λέει ούτε μία λέξη. Διότι πολλοί έχουν καταστραφεί μιλώντας, αλλά ουδείς σωπαίνοντας. Και βέβαια, όντας σιωπηλή ή σιωπηλός στις εκπομπές, ο υποψήφιος θα μπορούσε κι εκεί να κρατάει μια λαμπάδα, τον πυρσό της πίστης που φέρνει τη δικαιοσύνη, τη σωτηρία στον λαό, στα ευαίσθητα στρώματα και στα γενναία γηρατειά.
Οπως οι σάλπιγγες της Ιεριχούς, αν τις φυσούνε λαγοκέφαλοι με πετραχήλια. Κι έτσι άλλη μία φορά θα αποδειχτεί ότι αυτή η χώρα είναι κάτι μεταξύ Βρυξελλών και Τεχεράνης – κάτι ενδιάμεσο – και ο Λόγος θα εκπέσει προς δόξαν της λαμπάδας. Η πίστις θα μας σώσει. Δεν χρειαζόμαστε επαρκείς και μορφωμένους που ξέρουν από πολιτική, από οικονομία, από άμυνα, από Ευρωπαϊκή Ενωση, από διπλωματία, από διοίκηση· δεν χρειαζόμαστε ικανούς κι ενάρετους, αλλά μια καλή λαμπαδηδρομία, από έναν πονεμένο άνθρωπο. Το πολιτικό μελό άλλη μία φορά θα σώσει το γένος των Ελλήνων.
Μίμη Ανδρουλάκη, τα είπες όλα μιλώντας απλώς για μια λαμπάδα – ούτε καν για ένα μανουάλι. Το άσβεστο φως του ανορθολογισμού είναι ακαταμάχητο και ο συνοικιακός μεσσιανισμός αήττητος. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν αρκετοί που θα γοητεύονται πάντα από μια λαμπάδα, η οποία είναι μεγάλη πολιτική εφεύρεση. Τι να τα κάνεις τα πανεπιστήμια, τι να τις κάνεις τις γλώσσες, τι να την κάνεις την εμπειρία; Ενα κερί αρκεί, το λέει κι ο Αλεξανδρινός.
