Οποιος την είδε, σίγουρα θυμάται τη βρετανική σειρά «Yes minister»: μία μοναδική ανατομία της εξουσίας: ένας καλοπροαίρετος πλην αβαθής υπουργός δίνει διαρκώς αυστηρές εντολές. Ομως το γραφειοκρατικό «βαθύ κράτος» πράττει τα ακριβώς αντίθετα, συχνά σώζοντας από το χάος. Επιπλέον, στο τέλος, ενώ τον έχει αγνοήσει πλήρως, τον συγχαίρει για τις… σωτήριες ιδιοφυείς εντολές του…
Τηρουμένων των περιορισμών της πραγματικότητας, αυτό εξελίσσεται επί μήνες από διεθνή στρατιά διπλωματών και στρατιωτικών του ΝΑΤΟ, υπό την αφανή καθοδήγηση του γ.γ. Ρούτε προκειμένου να απενεργοποιηθεί η απειλή μιας «βόμβας» στην επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής της Αγκυρας. Που σήμερα φαντάζει απείρως ηρεμότερη από ό,τι μόλις ένα μήνα πριν – και αυτό δεν έγινε μόνο του.
Ομως θα επικρατήσει; Ή, τελικά, η 7η Ιουλίου θα αποδειχθεί μία εγκόσμια «Dies irae» – «Ημέρα οργής»;
Η φράση «Dies irae», τόσο μέσα από τις τιμωρητικές αντιλήψεις και τη νεκρώσιμη ακολουθία της Καθολικής Εκκλησίας, όσο και από τα εξωπραγματικής δύναμης Ρέκβιεμ του Μότσαρτ και του Βέρντι, έγινε διαχρονικό παγκόσμιο σύμβολο τρόμου, επισείοντας τη Δευτέρα Παρουσία: την ημέρα που η οργή ενός όχι τόσο συμπονετικού Θεού θα αφανίσει τον αμαρτωλό (του) κόσμο. Ενώ όμως αυτή αναμένεται επί χιλιετίες, μία πολύ πιο επείγουσα, απτή, πιο συμμαζευμένη μα γήινη εκδοχή περιβάλλει τη Σύνοδο, την οποία τουλάχιστον δύο άνθρωποι μάλλον θα παρακολουθήσουν από τον καναπέ τους τρώγοντας ποπ κορν: ο Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ. Επειδή αν επαληθευτούν οι προαναγγελθείσες συγκρούσεις η Dies Irae θα γίνει πραγματικότητα – για την Ευρώπη.
Στην Αγκυρα, ανάμεσα σε δεκάδες «συμμάχους», η Ελλάδα προσέρχεται με τρεις βεβαιότητες και ένα, πλην μέγιστο, ερώτημα. Η πρώτη – εξαιρετικά σημαντική – βεβαιότητα είναι ότι μεταξύ αυτών ο μόνος αληθινός σύμμαχός της, όπως και της Κύπρου, είναι η Γαλλία. Ουδείς άλλος. Η δεύτερη, εξίσου σημαντική μα με την αντίθετη, αρνητική έννοια, είναι ότι η Τουρκία καθίσταται πλέον καθημερινά όλο και πιο επιθετική εχθρική δύναμη, η οποία επιπλέον διαρκώς ανακτά έδαφος όπου έχει επιχειρήσει να το κερδίσει η Ελλάδα – η Αίγυπτος δείχνει να είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα.
Η τρίτη βεβαιότητα είναι ότι, ειδικότερα στο πλαίσιο των ευρωπαίων εταίρων στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα έχει πλέον ανοιχτά επιθετικά απέναντί της το Βερολίνο. Πάντοτε το είχε, ιδίως στη «ζυγαριά» με την Τουρκία. Ομως τώρα, μετά τις σκληρές κινήσεις Μερτς να «σκοτώσει» τον λεγόμενο «κατακορυφο άξονα» συμμαχώντας ανοιχτά με την Αγκυρα στην πράξη εναντίον της Ελλάδας, το πρόβλημα έχει αλλάξει επίπεδο δραματικά.
Τέλος, το μέγα ερώτημα που θα τα κρίνει όλα: πού στέκονται οι ΗΠΑ σε αυτό το σχήμα, που έχει μεταβληθεί ριζικά, καθώς στην εξίσωση συμπρωταγωνιστεί πλέον το Ισραήλ. Μέχρι στιγμής ο Τραμπ ακολουθεί ένα μοτίβο: λέει πληθωρικά στον Ερντογάν ό,τι θέλει να ακούει, μα την κρίσιμη ώρα κάνει πάντα εκείνα που πρέπει. Αν αυτό δεν αλλάξει, η Ελλάδα και η Dies irae δεν θα βρεθούν σύντομα, ή καθόλου. Η Τουρκία τότε θα έχει πρόβλημα. Αλλωστε ο Τραμπ την εγκωμίασε λέγοντας κάτι βαθιά δισυπόστατο: ότι χωρίς αυτόν η Αγκυρα θα βρισκόταν σίγουρα στο πλευρό του Ιράν…
