Πριν από μερικές μέρες, μια πολιτεύτρια με το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου συνελήφθη να βάζει φωτιά σε ξερόχορτα. Απ’ όσο ξέρω, κανένας πολιτικός αντίπαλός της δεν έκανε καμία αναφορά. Ευθυγραμμίστηκαν όλοι με μια αρχή, ότι δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μιας αντικοινωνικής συμπεριφοράς με την πολιτική πλατφόρμα ενός κόμματος, όσο ριζοσπαστικά κι αν εκφράζεται.
Την επομένη, άγνωστοι με γκαζάκια πυρπόλησαν τρία σπίτια στελεχών της ΝΔ σκοτώνοντας τη Βάγια Νέστορα, μητέρα μιας εκ των στόχων. Ο Πρωθυπουργός, όπως ήταν αναμενόμενο, έκανε μια αυστηρή δήλωση, υποσχόμενος τη σύλληψη και την παραπομπή των ενόχων. Ε, μετά απ’ αυτό η Ζωή Κωνσταντοπούλου, έχοντας ξεχάσει την απρέπεια της πολιτεύτριάς της, προέβη σε μεγαλύτερη: ισχυρίστηκε ότι η δήλωση του Πρωθυπουργού είναι κατάπτυστη και μίλησε για την πιθανότητα προβοκάτσιας.
Η στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν έχει σημασία, ήδη πολιτικά οδεύει προς την ανυπαρξία. Αν την αναφέρω, το κάνω επειδή η συγκεκριμένη πολιτικός είναι κάτι σαν αρχέτυπο. Η αντιμετώπιση των τρομοκρατικών συμβάντων εκ μέρους της είναι η αρχετυπική αντιμετώπιση της αριστερής τρομοκρατίας από τον προοδευτισμό. Πρώτα καταδικάζουν, αποδίδουν ατομική ευθύνη στους τρομοκράτες ή τους αποκαλούν προβοκάτορες και στη συνέχεια σχετικοποιούν. Αριστερή τρομοκρατία; Δεν υπάρχει. Για όλα φταίει η Δεξιά.
Από προχθές το βράδυ, η τάση ήταν ξεκάθαρη, είχε βρεθεί και το πρόσωπο: ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Ο προοδευτισμός βρήκε τον νέο αποδιοπομπαίο τράγο. Αριστεροί και κεντροαριστεροί, μάλιστα, τον κατηγορούν για «εμφυλιακό πνεύμα». Μάλιστα. Η απόλυτη αντιστροφή της ηθικοπολιτικής κατηγορίας, ο μηδενισμός στην πολιτική! Η αποπολιτικοποίηση στο απόγειό της.
Kαι γιατί γίνεται στόχος ο Κυρανάκης; Επειδή είναι ιδεολόγος δεξιός, άρα καταστατικά είναι ηθικοπολιτικώς αναλώσιμος. Κι επειδή τόλμησε, για κομματικά ιδιοτελείς ή και ανιδιοτελείς, ή και για τα δύο λόγους, να ονοματίσει το πρόβλημα, να πει δηλαδή ότι όσοι, επί χρόνια, καλλιέργησαν μια κουλτούρα ανοχής απέναντι στην πολιτική βία έχουν ευθύνες, έλκει στο πρόσωπό του όλα τα προοδευτικά πυρά.
Δυο μέρες μετά τη δολοφονική τρομοκρατική επίθεση, εχθρός γίνεται μια φαντασιωτική ακροδεξιοποίηση της ΝΔ και όχι η ωμή άσκηση της πολιτικής βίας και οι ιδεολογικές της συγκαλύψεις από το στρατόπεδο της «προόδου». Αυτοί που, μέχρι προχθές, τα έβαζαν με το κράτος για τον Γιωτόπουλο, τώρα παριστάνουν τους θιγμένους. Κι αντί να ξεκαθαρίσουν την απέχθειά τους για την τρομοκρατία, ψάχνουν ακροδεξιούς.
Οχι μόνο οι ακραίοι κι οι οπαδοί τους, όσοι κάνουν καριέρα στον αριστερισμό και στον ακτιβισμό, αλλά ακόμα κι οι πασόκοι. Κι αντί ο Ανδρουλάκης ή η Διαμαντοπούλου να επισκεφτούν τους τραυματίες στο νοσοκομείο, στέλνοντας μήνυμα υπέρ της Δημοκρατίας και της ομαλότητας, βλέπουν τον χώρο τους να ταυτίζεται με τους αριστεριστές – από τους οποίους δεν πρόκειται να πάρουν ούτε ψήφο. Φοβερή αίσθηση ιδεολογικής ανασφάλειας.
Τι κάνουν συλλήβδην όλοι αυτοί; Κατηγορούν αυτούς που καταγγέλλουν τον εμφύλιο κι όχι εκείνους που τον διεξάγουν ή τον εξωραΐζουν. Αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά, ότι η Αριστερά, η εμφυλιακή Αριστερά και οι συνοδοιπόροι της δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς μία ορισμένη ακροδεξιά φαντασίωση…
Ελπίζω ότι στην κυβέρνηση και στη ΝΔ έχουν καταλάβει τι παίζεται. Και ότι θα πάψουν να τιμούν τουλάχιστον ό,τι εξ αριστερών επιδιώκει τη διαιώνιση του εμφυλίου, την υπονόμευση του κλίματος ασφάλειας, την αποσταθεροποίηση της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.
