Το κόμμα Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ έχει στα μέσα του 2026 εικόνα εντυπωσιακά ισχυρή. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις της YouGov το φέρνουν πρώτο πανεθνικά με περίπου 25%-27%, μπροστά τόσο από τους Εργατικούς όσο και από τους Συντηρητικούς. Σε αρκετούς μέσους όρους δημοσκοπήσεων κινείται γύρω στο 26%-28%, έχοντας διατηρήσει την πρωτιά για πολλούς μήνες. Η άνοδος του κόμματος έχει πλέον μετατραπεί και σε τοπική δύναμη, με σημαντικά κέρδη στις αυτοδιοικητικές εκλογές και έλεγχο πολλών τοπικών συμβουλίων.
Υπάρχουν ωστόσο και ορισμένα όρια. Η εμφάνιση του πιο σκληρού δεξιού Restore Britain του Ρούπερτ Λόουι αφαιρεί ένα μικρό αλλά υπαρκτό ποσοστό ψήφων από το Reform. Ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι η στήριξή του μπορεί να πιάσει «ταβάνι» αν δεν επεκταθεί πέρα από τους κοινωνικά συντηρητικούς ψηφοφόρους.
Το βρετανικό εκλογικό σύστημα (πλειοψηφικό μονοεδρικό – «first-past-the-post») σημαίνει ότι ακόμη και με πρώτη θέση στις ψήφους δεν είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει τις περισσότερες έδρες.
Συνολικά, το Reform βρίσκεται σήμερα στην ισχυρότερη θέση της ιστορίας του. Η μεγάλη πολιτική είδηση στη Βρετανία δεν είναι πλέον αν το κόμμα του Φάρατζ είναι «διαμαρτυρίας», αλλά αν μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους δύο κύριους πόλους του βρετανικού πολιτικού συστήματος.
Οι πολιτικές δυνατότητες του Νάιτζελ Φάρατζ σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε προηγούμενη φάση της καριέρας του. Εχει ήδη πετύχει τον βασικό στόχο της πολιτικής του ζωής. Ο Φάρατζ δεν είναι πλέον απλώς ο άνθρωπος του Brexit. Πολλοί ψηφοφόροι τον βλέπουν ως τον πολιτικό που επέβαλε την ατζέντα του στο βρετανικό κατεστημένο. Αυτό του δίνει αξιοπιστία όταν επιμένει ότι μπορεί να αλλάξει ξανά το πολιτικό σύστημα.
Τόσο το Εργατικό Κόμμα όσο και οι Τόρις (το Συντηρητικό) αντιμετωπίζουν προβλήματα ταυτότητας και εμπιστοσύνης. Ο Φάρατζ επωφελείται από τη δυσαρέσκεια ψηφοφόρων που θεωρούν ότι οι δύο παραδοσιακοί πόλοι μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους. Η παράνομη μετανάστευση, η κοινωνική συνοχή και η εθνική ταυτότητα παραμένουν θέματα στα οποία ο Φάρατζ θεωρείται από πολλούς ψηφοφόρους πιο αξιόπιστος από τους αντιπάλους του. Αυτό είναι το βασικό του πολιτικό πλεονέκτημα.
Λίγοι βρετανοί πολιτικοί έχουν την ικανότητά του να επικοινωνεί απλά μηνύματα και να κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο. Η αναγνωρισιμότητά του είναι συχνά μεγαλύτερη από εκείνη του ίδιου του κόμματός του. Τον περιορίζει το εκλογικό σύστημα. Που δεν ευνοεί νέα κόμματα. Ενα ποσοστό 25%-30% μπορεί να μεταφραστεί σε πολύ λιγότερες έδρες από όσες θα έδινε ένα αναλογικό σύστημα.
Από πολιτική άποψη, ο νέος ηγέτης των Εργατικών Αντι Μπέρναμ είναι ίσως η πιο σοβαρή προσπάθεια επανεμφάνισης μιας βρετανικής Κεντροαριστεράς τύπου «εργατικού πατριωτισμού» μετά την εποχή του Τόνι Μπλερ, αλλά με μεγαλύτερη έμφαση στην περιφέρεια και λιγότερη στον λονδρέζικο κοσμοπολιτισμό.
