Εχω προβλέψει τόσες φορές τη νίκη της Ουκρανίας…
Τέσσερα χρόνια τώρα το επαναλαμβάνω.
Η Ουκρανία θα κερδίσει αυτόν τον πόλεμο.
Θα χρειαστεί χρόνος, ασφαλώς.
Το τίμημα θα είναι βαρύ: πόνος, κατεστραμμένες πόλεις, ζωές διαλυμένες, νεκροί.
Ομως, στο τέλος, η χώρα του Ταράς Σεβτσένκο και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν μπορεί παρά να επικρατήσει απέναντι σε όσους επιχείρησαν να τη σβήσουν από τον χάρτη και από την Ιστορία.
Πολλοί με αντιμετώπιζαν ως ονειροπόλο ή τρελό.
Εγώ, όμως, δεν αμφέβαλα ούτε στιγμή, από την πρώτη κιόλας ημέρα.
Αλλοτε με έπειθαν όσα έβλεπα στο μέτωπο. Το αδάμαστο θάρρος των μαχητών. Η πεισματική, σχεδόν παράλογη, αντίσταση πόλεων που έμοιαζαν ήδη νεκρές, όπως το Τσάσιβ Γιαρ ή το Τορέτσκ. Ή, απλούστερα, εκείνη η αλήθεια που είχε διατυπώσει ήδη ο Φρανκ Κάπρα: όταν άνθρωποι, απέναντι σε έναν στρατό μισθοφόρων ή εξαθλιωμένων στρατιωτών που στέλνονται στο σφαγείο, μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα «Γιατί πολεμάμε;», τότε είναι ανίκητοι…
Αλλοτε πάλι, με έπειθε η ευρηματικότητά τους. Η δεινότητά τους στην τέχνη του πολέμου. Η εκπληκτική τους ικανότητα να καινοτομούν.
Μήπως δεν είδα, μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, αυτόν τον λαό των προγραμματιστών και των ποιητών να συναρμολογεί τα πρώτα του drones με τη βοήθεια ενός τρισδιάστατου εκτυπωτή, σε μια καλύβα χαμένη στα δάση της Κλίστσιιβκα; Και ύστερα, σε εργαστήρια του Χαρκόβου, να αποσυναρμολογεί ρωσικά ή κινεζικά drones για να αποκαλύψει τα τεχνολογικά τους μυστικά; Και σήμερα, να οικοδομεί αυτό το οπλοστάσιο της δημοκρατίας, ικανό να παράγει κάθε χρόνο εκατομμύρια από τα πιο προηγμένα «ατσάλινα πουλιά», σχεδιασμένα και κατασκευασμένα στην Ουκρανία;
Κινηματογραφούσα ουκρανούς στρατιώτες. Μοιραζόμουν ένα κομμάτι της ζωής τους. Τους έβλεπα να αντέχουν, παρά την εξάντληση, παρά την ανεπαρκή στήριξη των συμμάχων, παρά τους νεκρούς. Και κάθε μέρα που περνούσε έλεγα μέσα μου ότι η νίκη τους ήταν ενταγμένη στη βαθύτερη λογική αυτού του πολέμου.
Σήμερα, αυτή η στιγμή έχει φτάσει.
Δεν είναι ακόμη το τέλος, φυσικά.
Κανείς δεν γνωρίζει πόσοι ακόμη μήνες, πόσες ακόμη πόλεις που θα υπερασπιστούν δρόμο τον δρόμο, πόσες οικογένειες που θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και πόσες νέες ζωές που θα θυσιαστούν θα απαιτήσει αυτή η αιματοχυσία, προτού ο τελευταίος ρώσος στρατιώτης εγκαταλείψει την ουκρανική επικράτεια.
Ομως έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση, όπου αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε ουτοπικό έχει πλέον μετατραπεί σε πραγματική δυνατότητα – και μάλιστα σε στρατηγική πιθανότητα.
Στην Κριμαία, αεροπορικές βάσεις δέχονται επίθεση, αποθήκες καυσίμων τυλίγονται στις φλόγες, οι γραμμές ανεφοδιασμού υφίστανται διαρκή πλήγματα και αυτό που το Κρεμλίνο θεωρούσε ως το αεροπλανοφόρο του στη Μαύρη Θάλασσα έχει μετατραπεί σε πολιορκημένο οχυρό.
Επιπλέον, ο μικρός ουκρανικός στρατός, που έχει πλέον εξελιχθεί στον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης, είναι σήμερα ικανός, από τις μυστικές του βάσεις, να χτυπάει σε μεγάλο βάθος τις πλέον κρίσιμες αποθήκες καυσίμων, τα εργοστάσια παραγωγής οπλικών συστημάτων, τα κέντρα διοίκησης, καθώς και τους σημαντικότερους σιδηροδρομικούς και υλικοτεχνικούς κόμβους της Ρωσίας.
Οι τσαρικοί στρατοί, εξαντλημένοι το 1917 έπειτα από τρία χρόνια ηττών και ελλείψεων, λύγισαν με πολύ λιγότερα.
Το σοβιετικό καθεστώς, υπονομευμένο από έναν αδιέξοδο πόλεμο στο Αφγανιστάν, επίσης δεν άντεξε για πολύ.
Και αν ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει πλέον φτάσει σε ανάλογη κατάσταση;
Το άρθρο του γάλλου φιλοσόφου Μπερνάρ-Ανρί Λεβί πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Le Point».
