Ας μη γελιόμαστε. Το αφήγημα του «επιτελικού κράτους» ακούγεται υπέροχο στα συνέδρια και στις κλειστές συσκέψεις του Μεγάρου Μαξίμου, εκεί όπου ο καφές είναι εσπρέσο, ο κλιματισμός ρυθμισμένος στους 22 βαθμούς κι η κοινωνία αποτυπώνεται σε powerpoints. Είναι πιο ωραίο, άλλωστε, να κυβερνάς με τους φίλους σου.
Από την άλλη, υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα του εκλεγμένου βουλευτή, την οποία τόλμησαν να υπενθυμίσουν οι πέντε «γαλάζιοι» που σφυροκοπούνται, περίπου ως προδότες, από τον σκληρό επικοινωνιακό μηχανισμό του Μητσοτάκη, επειδή τόλμησαν μέσω της επιστολής τους στα «ΝΕΑ» να θυμίσουν τα αυτονόητα.
Είναι, βλέπετε, κάπως ρετρό συναίσθημα ο σεβασμός σε αυτόν που τρέχει στην εκλογική του περιφέρεια, που τρώει την γκρίνια του κτηνοτρόφου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την οργή του μικρομεσαίου για την ακρίβεια και την απόγνωση του συνταξιούχου στο καφενείο. Αυτός ο βουλευτής επιστρέφει στην Αθήνα, μπαίνει στη Βουλή και συνειδητοποιεί πως η μοναδική του χρησιμότητα είναι να πατάει το κουμπάκι της υπερψήφισης. Να νομιμοποιεί, απλώς, νομοσχέδια που γράφτηκαν, τα περισσότερα, στο Μαξίμου, από άτομα που τον αντιμετωπίζουν με μια κάποια μεγαλοπρεπή ανωτερότητα, ενώ παίζει να μην ξέρουν καν κατά πού πέφτει στον χάρτη η περιφέρειά του.
Εάν αυτός ο βουλευτής τολμήσει να μεταφέρει την κοινωνική δυσαρέσκεια, αν κάνει το συνταγματικό καθήκον του, τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, βαφτίζεται αυτομάτως, «αντάρτης», ενώ ο επικοινωνιακός μηχανισμός αναλαμβάνει να τον απαξιώσει, υπονοώντας ότι κίνητρό του είναι η πικρία που δεν έγινε υφυπουργός. Φταίνε κι βουλευτές που το έχουν δεχτεί; Φταίνε, ναι. Στο τέλος, όμως, αυτοί θα τρέχουν για τους σταυρούς, ενώ το τεχνοκρατικό κέντρο θα παραμένει ανέγγιχτο εκεί ψηλά, σε ένα θρόνο από τεφλόν.
Κάποιοι εκεί στο Μαξίμου, βέβαια, παρά τα καλά σχολεία και τις σπουδές, κάποια πράγματα τα έχουν κάπως παρεξηγήσει. Εχουν την εντύπωση ότι η εξουσία τους απορρέει από την εύνοια του Μητσοτάκη. Ομως τη νομιμοποίηση τους την έδωσε το εκλογικό σώμα που έδωσε κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη ΝΔ.
Οταν, λοιπόν, οι τεχνοκράτες κουνάνε το δάχτυλο στην κομματική βάση, πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται. Διότι την ώρα της κάλπης, την αυτοδυναμία δεν τη βγάζει το excel. Η υποτιμημένη «πλέμπα» τη βγάζει. Κι η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από αποτυχημένους με λαμπερά βιογραφικά.
