Εχουν περάσει ήδη τριάμισι χρόνια από τότε που η 22χρονη Μάχσα Αμίνι «πέθανε ξαφνικά» ενώ βρισκόταν υπό κράτηση από την Αστυνομία Ηθών του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης. Κι αυτός ο, επίσημα, «ξαφνικός θάνατος» ενός υγιέστατου νέου κοριτσιού έκρυβε, ανεπιτυχώς βέβαια, τη σκληρή αλήθεια. Η Μάχσα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Ο λόγος; Η μαντίλα της δεν έκρυβε όσο θα έπρεπε τα μαλλιά της. Τόσο μεγάλο έγκλημα.
Η δολοφονία της πυροδότησε μια διεθνή κινητοποίηση υπέρ των γυναικών στο Ιράν που συμβολοποιήθηκε με το κόψιμο μίας τούφας μαλλιών. Κάτι που έκαναν από διάσημες σταρ έως ελληνίδες πολιτικοί. Και μετά ξεχάσαμε τα κορίτσια του Ιράν και ξαναβυθιστήκαμε στη δυτική μας νιρβάνα. Μέχρι ενάμισι, περίπου, χρόνο αργότερα που μία φοιτήτρια του πανεπιστημίου της Τεχεράνης, έμεινε με τα εσώρουχα να κυκλοφορεί ανάμεσα στους συμφοιτητές της, οδηγημένη σε αυτήν την πράξη, ποιος ξέρει από τι ύστατη απελπισία σπρωγμένη. Και πάλι συγκινηθήκαμε από αυτό το κορίτσι που έμεινε όρθιο και μόνο «…μεσ’ στη φοβερή ερημία του πλήθους» (Μανόλης Αναγνωστάκης) και πάλι «εξεγερθήκαμε» (από τον καναπέ μέχρι το λάπτοπ για να ποστάρουμε) και πάλι έπειτα από δύο – τρία 24ωρα το θέμα ξεχάστηκε. Και στις αρχές αυτού του χρόνου πάλι σταθήκαμε, για λίγο, στο πλευρό των εξεγερμένων Ιρανών μέχρι να τους ξεχάσουμε για άλλη μια φορά.
Μέχρι προχθές που ξεκίνησε η επίθεση στο Ιράν. Και αναδύθηκε, σε όλο του το μεγαλείο, ο εθνικός μας ιδεοληπτικός μανιχαϊσμός που μας κατατρέχει, ίδιος κι απαράλλαχτος, εδώ και κάμποσες δεκαετίες. Και αντί να μας απασχολεί αυτό που συμβαίνει εκεί πέρα και που φαίνεται ότι θα αλλάξει τις γεωπολιτικές συντεταγμένες όχι μόνο της περιοχής αλλά παγκοσμίως, εμείς (δεν πρόλαβα να δω τι συμβαίνει σε άλλες κοινωνίες) ξεκινήσαμε το γνωστό μας μεσσιανικό παιχνίδι: με τους καουμπόηδες ή με τους Ινδιάνους; Την ώρα που οι Ιρανοί της Αθήνας πανηγύριζαν στο Σύνταγμα το τέλος του Χαμενεΐ, την ώρα που στο Ιράν ο κόσμος έχει βγει στον δρόμο και τα γενναία κορίτσια κραδαίνουν συμβολικά τις μαντίλες τους στον αέρα, έλληνες κομματικοί διαδηλώνουν υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος και εναντίον της επίθεσης.
«Θα είναι επειδή από την άλλη μεριά βρίσκεται ο μισητός Τραμπ», μου έλεγε προχθές φίλος. Οχι καλέ μου, το ίδιο θα γινόταν αν πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο αγαπημένος μας Ομπάμα. Είναι αυτά τα αντανακλαστικά που μας έρχονται από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, ίδια κι απαράλλαχτα, όχι σαν αντίλαλος, αλλά σαν σύγχρονη ετυμηγορία. «Αμερικάνοι φονιάδες των λαών». Και επειδή η επίθεση έγινε από Αμερικανούς, είμαστε με το Ιράν. Οχι με τους Ιρανούς, διότι αυτοί τώρα είναι με τους Αμερικανούς, αλλά με το κράτος. Ναι, με αυτό το θεοκρατικό κράτος όπου οι γυναίκες δολοφονούνται επειδή φάνηκαν τα μαλλιά τους, τους ρίχνουν καυστικά υγρά στο πρόσωπο επειδή καταγγέλλουν τον βιασμό τους, απαγορεύεται να τραγουδήσουν ή να χορέψουν δημόσια, ακόμη και η μαρτυρία τους σε δικαστήριο θεωρείται δευτερευούσης σημασίας μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες. Με το θεοκρατικό κράτος όπου οι ομοφυλόφιλοι απαγχονίζονται δημόσια και μικρά παιδιά υποχρεώνονται να παρακολουθήσουν τις εκτελέσεις των γονιών τους. Με αυτό το θεοκρατικό κράτος λοιπόν όπου δεν υφίστανται ανθρώπινα δικαιώματα μόνο και μόνο επειδή η επίθεση έγινε από έναν τύπο ακραία ναρκισσιστή που η άνοδος στην «κορυφή του κόσμου» ακυρώνει την Ιστορία του ανθρώπινου νου.
Οι δύο γάιδαροι και ο αχυρώνας
Και λοιπόν; Επειδή δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα (στην προκειμένη περίπτωση τις χαρακωμένες από τα μαστίγια πλάτες του ιρανικού λαού αφού εκεί οι νόμοι επιβάλλουν δημόσια μαστιγώματα) νιώθουμε κομματική υποχρέωση να πάρουμε το μέρος του ενός γαϊδάρου και να αδιαφορήσουμε για τον αχυρώνα; Κατά τα άλλα «είμαστε με τον άνθρωπο». Ελα όμως που, στην πραγματικότητα, είμαστε με το «κτήνος». Εξάλλου οι κινηματικοί και οι κινηματικές ξεχνούν πολύ γρήγορα και τη Μάχσα την έχουν ξεχάσει προ πολλού.
