Δελφίνοι

Ο αγώνας που θα δώσει στις επόμενες εθνικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα είναι «υπαρξιακός», αποφάνθηκε η Αννα Διαμαντοπούλου. Προέβλεψε επίσης ότι «όποιος δίνει στον εαυτό του τον τίτλο του δελφίνου δεν έχει ελπίδα την επόμενη μέρα». Σύμφωνοι. Ωστόσο, παραφράζοντας ελαφρώς τον Σαίξπηρ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν υπάρχουν πολλά σε έναν τέτοιο τίτλο. Γιατί στην πολιτική και αυτός που αυτοσυστήνεται ως δελφίνος κι εκείνος που αποφεύγει τον όρο, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε άλλο όνομα, μπορεί να έχουν τα ίδια κίνητρα.

Τιμωρός

Υστερα από μια περίοδο τηλεοπτικής αγρανάπαυσης (μια και τα ποστ στα σόσιαλ μίντια κρύβουν λιγότερες επικοινωνιακές παγίδες), η Μαρία Καρυστιανού ξαναβγήκε στο γυαλί. Αυτή τη φορά δεν την έπεσε μόνο στον Τσίπρα, άφησε και διάφορα υπονοούμενα για τον Ανδρουλάκη και φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας από την Κωνσταντοπούλου. Λογικό, θα πείτε, αφού θέλει να λανσαριστεί ως τιμωρός των συστημικών πολιτικών. Μερικές φορές, όμως, οι πολύ θυμωμένοι τιμωρούνται από τον θυμό τους τελικά.

Ανταγωνισμός

Η ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα μετά την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου για την υπόθεση των υποκλοπών ήταν πολλά κλικ πιο σκληρή από εκείνη του παλιού του κόμματος – που μαλακή δεν τη λες. Εγραψε μέχρι και για βιασμό του κράτους δικαίου στη χώρα. Λογικό, ο ανταγωνισμός στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο για το ποιος θα ανεβάσει περισσότερο τα αντιπολιτευτικά ντεσιμπέλ όσο πάει και μεγαλώνει. Κι αν πιστέψει κανείς τα δημοσκοπικά στοιχεία της περιόδου, μόνο αγριότερος θα γίνεται από εδώ και πέρα.

Θητεία

Γιατί κάποιοι συριζαίοι επιμένουν τόσο στη συμπόρευση κεντροαριστερών κι αριστερών δυνάμεων; Σύμφωνα με τον Χρήστο Γιαννούλη, «όσοι προσπαθούμε, πέρα από το να κοιτάμε το τομάρι μας, για την πολιτική αλλαγή και επιθυμούμε μια άλλη κυβέρνηση φιλολαϊκή και δίκαιη περισσότερο από το επανεκλεγούμε, έχουμε βασική κεντρική μάχη να μην υπάρξει τρίτη θητεία ΝΔ. Αν δεν το πετύχουμε, έχουμε ιστορική ευθύνη». Θα συνιστούσα στους ανησυχούντες να σκεφτούν τους υπαρκτούς λόγους για τους οποίους ενδέχεται να σπάσει ο άγραφος μεταπολιτευτικός κανόνας των δύο τετραετιών, όχι μόνο τους θεωρητικούς.