Σύμφωνα με μερίδα του πατριωτικού Τύπου, αυτό που παρακολουθήσαμε στην Αγκυρα ήταν το σίκουελ της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πήγε ο Μητσοτάκης και τα έδωσε όλα. Και αν όχι όλα, σίγουρα το μισό Αιγαίο. Ενδεχομένως και τα κορίτσια μας για το χαρέμι του Ερντογάν. Και μάλιστα χωρίς να ενημερωθεί η Μαρία Καρυστιανού. Αυτό δεν είναι παράλογο.
Η ένταση στα ελληνοτουρκικά δίνει ζεστό ψωμί σε πολλούς. Δικαιολογεί εξοπλισμούς, πατριωτικές κραυγές, κυνήγι προδοτών και πουλάει εθνικό συναίσθημα με το κιλό. Επίσης επιτρέπει τον τσαμπουκά εκ του ασφαλούς.
Ακούς, ας πούμε, τον Βελόπουλο να λέει ότι μπορεί να φέρει βόλτα τους Τούρκους. Ξεχνάς όμως ότι δεν πρόκειται ποτέ να κληθεί σε επαλήθευση των ισχυρισμών του. Αναρωτιέμαι τι θα έκαναν αυτοί οι τύποι έτσι και ξημέρωνε μία μέρα με λυμένα τα ακανθώδη των ελληνοτουρκικών. Θα έπεφταν μέσα στη μεγάλη τρύπα μπροστά στα πόδια τους.
Κακά τα ψέματα, αν κάποτε φύγουν τα ελληνοτουρκικά από την εθνική ατζέντα θα εκλείψει ένας κρίσιμος παράγοντας που συντηρεί κόσμο και κοσμάκη εδώ και έναν αιώνα. Θυμηθείτε τι συνέβη με το Μακεδονικό.
Πάνω του χτίστηκαν πολιτικές καριέρες, καλλιεργήθηκε εχθροπάθεια, κατασκευάστηκε ένας εθνικός κίνδυνος με κοπανιστό αέρα. Και τι συνέβη όταν ο Τσίπρας έκανε τη γενναία υπέρβαση; Εσκουξε ο Καμμένος. Ε, και; Ούτε ο Βελόπουλος δεν μιλάει πια για το ζήτημα.
Διάβαζα χθες μία περισπούδαστη δημοσιογραφική ανάλυση σύμφωνα με την οποία η εθνική ταπείνωση ξεκίνησε στο αεροδρόμιο της Αγκυρας, καθώς επί της υποδοχής ήταν ο υπουργός Τουρισμού.
Εν συνεχεία ο Μητσοτάκης υπέγραψε αυτό που του έδωσε ο Ερντογάν και μετά πήγαν για παϊδάκια ξεκοκαλίζοντας τα εθνικά ιερά και όσια. Αυτοί, λοιπόν, οι πατριώτες, οι φρουροί του εθνικού συμφέροντος, διατηρούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να υποδεικνύουν Εφιάλτες. Και όμως, αν αντιστρέψετε τη συνθήκη, αν κοιτάξετε τα πράγματα από την άλλη πλευρά, θα διαπιστώσετε ότι στην πραγματικότητα είναι εκείνοι που βλάπτουν την πατρίδα.
Σπέρνουν ψεύδη για να δρέψουν τα δηλητηριώδη άνθη της πατριδοκαπηλίας. Τα ελληνοτουρκικά δεν είναι μόνο ένα γεωπολιτικό πρόβλημα. Είναι και ένα εσωτερικό οικοσύστημα. Συντηρεί ταυτότητες και μηχανισμούς επιρροής. Δεν τους ενδιαφέρει η πατρίς, αλλά η πάρτη τους. Κούρασαν.
Σύγχρονος Προμηθέας
To 2004 ακολουθούσα την ολυμπιακή φλόγα. Κατά τη μεταφορά της, σε ένα νησί του Aνατολικού Αιγαίου, χρησιμοποιήθηκε σκάφος αναψυχής γνωστού εφοπλιστή με θετικό πρόσημο στο κοινωνικό του προφίλ – οικογένεια με μεγάλες δωρεές, αγαθοεργίες κ.λπ. Ηταν η πρώτη μου (και τελευταία) φορά σε ένα σκάφος σαν και αυτό. Και ξεκίνησα την εξερεύνηση στο εσωτερικό του.
Βρέθηκα στον διάδρομο με τις καμπίνες. Ξαφνικά άνοιξε μία πόρτα. Και έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Διότι μέσα από την καμπίνα βγήκε ένα πρόσωπο με εμβληματική αναφορά στη σφαίρα της Αριστεράς, αλλά και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Επαθα σοκ.
Χαμήλωσα το βλέμμα καθώς διασταυρωθήκαμε στον διάδρομο. Βγήκα στο κατάστρωμα και έδιωξα από μέσα μου ένα τεράστιο χάχανο που πρέπει να σήκωσε κύμα. Το θυμήθηκα διαβάζοντας για τον Τσόμσκι και τον Επστιν. Ακόμα γελάω. Και πλέον βλέπω τον Επστιν ως μία σύγχρονη εκδοχή του Προμηθέα. Αν μη τι άλλο, έριξε άπλετο φως στα σκοτάδια και στη φύση των ελίτ.
Μικρό χωριό
Δεν ξέρω πόσοι έχετε το κουράγιο να παρακολουθείτε το ρεπορτάζ του ΠΑΣΟΚ. Αν όντως το κάνετε, τότε θα αντιληφθήκατε τις τριβές για τη σύνθεση του συνεδρίου. Το Ηράκλειο Κρήτης θα έχει μεγαλύτερη εκπροσώπηση από την Αθήνα. Δεν υπάρχει λόγος για να μπούμε στην ουσία των διαφωνιών. Ομως, από την άλλη, έτσι και θολώσεις τα πρόσωπα και κρύψεις τα ονόματα, αυτό που παρακολουθείς δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, αλλά μικρό κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, για να μην πω φοιτητική παράταξη μικρής πανεπιστημιακής σχολής. Και ενώ το ΠΑΣΟΚ μας λέει ότι διεκδικεί την πρώτη θέση και την πολιτική αλλαγή, ο κώδικας της συμπεριφοράς του μας δείχνει πόσο έχει μικρύνει ως κόμμα και νοοτροπία. Εγινε χωριό που πέντε νοματαίοι μαλώνουν για τα χωράφια, πάνω στα οποία, όσο και αν σκάψεις, μόνο πέτρα θα φυτρώσει.
Η star της ημέρας
Η Κατερίνα Βρανά είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους και αστείους ανθρώπους που έχω δει. Και μετά την περιπέτεια της υγείας της, ζύμωσε το χιούμορ με το ταλέντο της και έπλασε δύναμη. Στον ημιτελικό για την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision, έγινε η πρώτη παρουσιάστρια σε αμαξίδιο. Πήρε τα στραβά της ζωής και τα έκανε Ιστορία…
