Η Γροιλανδία, από μια παγωμένη έκταση στην περιφέρεια του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, μετατρέπεται τον Ιανουάριο του 2026 στο «σημείο μηδέν» της νέας γεωπολιτικής τάξης. Η πρωτοφανής κλιμάκωση που πυροδότησε ο πρόεδρος Τραμπ, συνδέοντας την επιβολή δασμών έως και 25% με την αξίωση εξαγοράς της νήσου έως και την απειλή επέμβασης δεν αποτελεί μια γραφική εμμονή, αλλά μια μετωπική επίθεση στην έννοια της ευρωπαϊκής εδαφικής κυριαρχίας και των ευρωατλαντικών σχέσεων.
Η Γροιλανδία διατηρεί μια ιδιότυπη «εξωεδαφική» σχέση με την ΕΕ μέσω του καθεστώτος των Υπερπόντιων Χωρών και Εδαφών (OCTs), παραμένοντας συνδεδεμένη με την Ενωση μέσω της Δανίας ως κρίσιμος πυλώνας της Αρκτικής Στρατηγικής. Ωστόσο, η ΕΕ πάσχει από μια δομική αμηχανία, καθώς η ρυθμιστική και χρηματοδοτική της ισχύς αδυνατεί να μεταφραστεί σε σκληρή γεωπολιτική παρουσία. Το «παράδοξο της Δανίας», η οποία παραμένει προσηλωμένη σε μια ΝΑΤΟ-κεντρική προσέγγιση παρά την κατάργηση του αμυντικού opt-out το 2022, δυσχεραίνει την επίκληση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής (Αρθρο 42.7 ΣΕΕ). Αυτή η στρατηγική απόσταση, σε συνδυασμό με την επιλογή της Γροιλανδίας να παραμένει εκτός ΕΕ, αποδυναμώνει τη συλλογική ασπίδα απέναντι στις υβριδικές απειλές και τους ωμούς συναλλακτικούς εκβιασμούς του προέδρου Τραμπ. Χωρίς πλήρη γεωπολιτική κάλυψη από τις Βρυξέλλες, η έλλειψη θεσμικής σύνδεσης μετατρέπεται πλέον σε κρίσιμο τρωτό σημείο για την ίδια την εδαφική κυριαρχία της νήσου.
Η κρίση του Ιανουαρίου 2026 αναδεικνύει μια ιστορική μετάλλαξη των ευρωατλαντικών σχέσεων, καθώς η Ουάσιγκτον υιοθετεί πλέον μια ωμή συναλλακτική διπλωματία (transactional diplomacy) που θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμέλια της δυτικής συμμαχίας. Σε αυτό το νέο δόγμα, η πρόσβαση στην αμερικανική αγορά μετατρέπεται από σταθερό πλαίσιο συνεργασίας σε αντικείμενο ανταλλαγής με εδαφικές παραχωρήσεις, όπως στην περίπτωση της Γροιλανδίας, σηματοδοτώντας το οριστικό τέλος της εποχής των συμμαχιών που βασίζονταν σε κοινές αξίες.
Η Ενωση επιχειρεί να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση με το «Μέσο Κατά του Εξαναγκασμού» («Anti-Coercion Instrument» – ACI), το οποίο αποτελεί μια σοβαρή απόπειρα της Ενωσης να αντιπαραβάλει οικονομική ισχύ έναντι οικονομικής ισχύος. Ωστόσο, η επιτυχία αυτής της στρατηγικής εξαρτάται άμεσα από την ικανότητά της να διατηρήσει την ενότητα των κρατών-μελών της, η οποία δοκιμάζεται από την ασύμμετρη έκθεση των εθνικών οικονομιών στις αμερικανικές απειλές. Ενώ κάποιες χώρες ηγούνται της αντίστασης, κράτη με ισχυρή εξαγωγική εξάρτηση από τις ΗΠΑ δέχονται έντονες πιέσεις να συμβιβαστούν προκειμένου να αποφύγουν το κόστος ενός γενικευμένου εμπορικού πολέμου, καθώς η Ουάσιγκτον επιδιώκει να εκμεταλλευτεί αυτές τις ρωγμές, χρησιμοποιώντας επιλεκτικές εξαιρέσεις για να διασπάσει το ευρωπαϊκό μέτωπο.
Στον παγωμένο ορίζοντα του 2026, η Γροιλανδία δεν αποτελεί πλέον μια απόμακρη γεωγραφική λεπτομέρεια, αλλά το πεδίο μιας υπαρξιακής δοκιμασίας που θέτει την Ευρωπαϊκή Ενωση ενώπιον ενός αμείλικτου διλήμματος. Το εξελισσόμενο «Αρκτικό Γκαμπί» αναγκάζει την Ενωση είτε να θωρακίσει τη Δανία στον σκληρό στρατηγικό της πυρήνα, αποκρούοντας την επιθετική διπλωματία της Ουάσιγκτον, είτε να παρακολουθήσει «σύνορό» της να μετατρέπεται σε αμερικανικό προτεκτοράτο. Σε αυτό το παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, η οικονομική ισχύς – που πηγάζει από τον έλεγχο των κρίσιμων σπανίων γαιών και των νέων εμπορικών οδών – συνιστά το βαρύ πυροβολικό της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας. Αν η Ευρώπη αποτύχει να επιβάλει την κυριαρχία της και να προστατεύσει τις αρχές της σε έναν κόσμο που υποκλίνεται πλέον στην «ισχύ του ισχυροτέρου», τότε η Γροιλανδία θα καταγραφεί στην Ιστορία ως το γεωπολιτικό εκείνο ορόσημο που σήμανε την υποχώρηση της Ενωσης από την παγκόσμια σκηνή.
Η δρ Ελευθερία Φτακλάκη είναι διεθνολόγος – πολιτικός επιστήμονας, διδάκτωρ Ευρωπαϊκής και Διεθνούς Πολιτικής
