Τελικά, ήταν λάθος και οφείλει κανείς να το ομολογήσει: η Ευρώπη όχι μόνον δεν αδρανεί, δεν καταρρέει και δεν αποσυντίθεται, όπως εδώ διά μακρών υποστηρίζεται, αλλά, αντίθετα, αποδεικνύεται η πραγματικά μεγάλη, κρυφή έστω, υπερδύναμη του πλανήτη, με διαφορά δε από τις άλλες τρεις, πλέον. Γιατί αν δεν είναι έτσι, τότε πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το γεγονός – είναι γεγονός – ότι έχει καταφέρει κάτι που επί της ουσίας, όσο και αν δεν αρέσει, είναι κυρίως δικό της έργο, να βρεθεί σήμερα σε τέτοια ταυτόχρονη αντιπαράθεση και με τις δύο κύριες πυρηνικές υπερδυνάμεις και τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ώστε να προαναγγέλλει… ένοπλες συρράξεις και με τις δύο, την ίδια στιγμή; Και με τους αμερικανούς συμμάχους και σωτήρες της από το 1945 και στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά και με τους Ρώσους με τους οποίους, παρά τη δέσμευσή της στο ΝΑΤΟ, έκανε τεράστια ενεργειακή συμμαχία, παρά τις διαρκείς αμερικανικές ενστάσεις…
Πλην του ότι έχει αναπτύξει μυστικά αστρικά υπερόπλα που ξαφνικά θα τους κάνουν όλους μαζί να τρέμουν από το πουθενά, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για όλα αυτά – σε λογικά πλαίσια φυσικά. Υπάρχει όμως μία πολύ σοβαρή εξήγηση εκτός αυτών. Και από ό,τι φαίνεται, είναι, φυσικά, και η μόνη πραγματική: ότι έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα καθολικής παρακμής, αυταρέσκειας, υποκρισίας και αδυναμίας κατανόησης της πραγματικότητας – και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει – ώστε, κυριολεκτικά, χωρίς υπερβολή, είναι πλέον κανονικά… για τα σίδερα.
Πολύ χαρακτηριστικό της παντελούς αδυναμίας της και έλλειψης διάθεσης να κατανοήσει τον σημερινό κόσμο, είναι ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να ομνύει στον Ομπάμα, όσο καθυβρίζει τον Τραμπ. Ξεχνά όμως ότι ο Ομπάμα ήταν εκείνος που με την πλήρη αδιαφορία του για την Ευρώπη άνοιξε την πόρτα της Ρωσίας στον επιθετικό πόλεμο στη Γηραιά Ηπειρο όταν του παρέδωσε στο πιάτο την Κριμαία. Το ίδιο ακριβώς κάνει και με τον Μπάιντεν: επίσης ξεχνά ότι και εκείνος άφησε τους Ρώσους να ξεκινήσουν τον καθολικό τους πόλεμο στην Ουκρανία ενώ επί μήνες ήταν γνωστή η σχετική πληροφόρηση. Αυτοί την εγκατέλειψαν, ο… Τραμπ της φταίει, που της λέει την πολύ απλή αλήθεια, έστω και με τον δικό του γνωστό τρόπο: «ή με εμάς, ή με τη Ρωσία και την Κίνα».
Ομως στην Ευρώπη δεν αρέσει η αλήθεια. Ουδέποτε άρεσε. Αυτό είναι μέρος της αυτοκρατορικής κληρονομίας της που αρνείται ακόμα να ξεπεράσει και να προσαρμοστεί, παρά το γεγονός ότι όχι μόνον οι εποχές της έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί εδώ και πάρα πολύ καιρό, αλλά, ακόμα χειρότερα, ότι η ίδια δεν έκανε το ελάχιστο δυνατό, όλο αυτό το διάστημα, τουλάχιστον των μεταπολεμικών χρόνων της υποτιθέμενης «ένωσής» της, να προχωρήσει όπως και όσο θα μπορούσε ουσιωδώς ενωμένη στον νέο κόσμο, που σήμερα την έχει αφήσει δραματικά πίσω του – αυτός, όχι ο… Τραμπ, ο οποίος απλώς το διαπιστώνει και ενεργεί πλέον επ’ αυτού, όπως ενεργεί.
Δεν φταίνε οι άλλοι. Οι άλλοι «φταίνε» όταν δεν μπορείς και το εκμεταλλεύονται – αλλά, και πάλι, αυτή δεν είναι η ιστορία του κόσμου; Οταν όμως μπορείς και δεν θέλεις, αλλά, αντίθετα, κοροϊδεύεις και λειτουργείς πονηρά και παρασιτικά, τότε, φταις εσύ και μόνον. Και η Ευρώπη μπορούσε. Πάρα πολλά. Διαθέτει, και μάλιστα σε αφθονία, όλα όσα ήταν αναγκαία για να διασφαλίσει τη θέση και το μέλλον της στον κόσμο. Ομως δεν ήθελε. Δεν πίστεψε ποτέ πραγματικά σε αυτό που υποτίθεται ότι ήθελε να γίνει. Ουδέποτε ενώθηκε πραγματικά. Αντίθετα, είπε ψέματα κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Ομως η ζωή δεν περιμένει κανέναν. Και κάποτε έρχεται η ώρα της κρίσεως. Που όταν πια φτάσει, είναι πλέον αργά. Και εκεί βρισκόμαστε σήμερα: σε αυτή την ώρα.
