Οι δημοσκοπήσεις είναι σκληρή δοκιμασία για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ολες δείχνουν ότι δεν αποσπά καθολική αποδοχή από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα είναι πιο δημοφιλές από τον αρχηγό του. Και η τελευταία μέτρηση (Protagon), έδειξε ότι αν το ΠΑΣΟΚ άλλαζε ηγεσία, σχεδόν θα διπλασίαζε τη δημοσκοπική του επιρροή. Συνεπώς ναι, μπορεί κάποιος να πάρει τις δημοσκοπήσεις στο χέρι και να ανοίξει την πόρτα του προεδρικού γραφείου, χωρίς να χτυπήσει, ζητώντας από τον Ανδρουλάκη μία πειστική απάντηση. Και ο Ανδρουλάκης θα πει ότι είναι νωπή η εντολή που έλαβε από τη βάση του κόμματος. Θα είναι μία σωστή απάντηση, αλλά όχι πειστική. Διότι το κοινό των δημοσκοπήσεων είναι ευρύτερο του κομματικού ακροατηρίου που συμμετείχε στην ψηφοφορία για την εκλογή αρχηγού.
Ο Ανδρουλάκης ελέγχει το κόμμα, αλλά υστερεί στη σχέση του με την κοινωνία. Για ποιο λόγο; Νομίζω ότι ο Ανδρουλάκης δεν ελέγχεται τόσο για αυτά που κάνει, όσο για αυτά που, ο ίδιος, δεν είναι. Μπορεί να δέχεται κριτική για τη στάση του ΠΑΣΟΚ σε ορισμένα θέματα αιχμής, όπως τα Τέμπη, αλλά από το στόμα του δεν θα ακούσεις να βγαίνουν παλαβά πράγματα. Ομως οι ακραίοι τον προσπερνούν σε δημοφιλία. Από την άλλη και ο ίδιος συμπεριφέρεται σαν να απλώνει συρματόπλεγμα γύρω του, γνωρίζοντας ότι η πολιτική του επιβίωση είναι συνάρτηση του ελέγχου που ασκεί στο κόμμα. Γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ μου έλεγε, με παράπονο, ότι δεν υπάρχει μία σταθερή διαδικασία πολιτικής ζύμωσης και χάραξης στρατηγικής. «Ο πρωινός καφές είναι μία υποβαθμισμένη θεσμική εσωτερική διαδικασία. Και ενώ λέμε ότι διεκδικούμε την πρώτη θέση στις εκλογές, η συμπεριφορά μας δεν συνάδει με τον ισχυρισμό. Ας πούμε ότι θα είμαστε κυβέρνηση. Ποιος θα είναι ο υπουργός Αμυνας; Και ποιος ο υπουργός Εξωτερικών;».
Εντάξει, οι επισημάνσεις αυτές ακούγονται σωστές. Η ηγεσία Ανδρουλάκη δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες. Ομως, με συγχωρείτε, δεν είναι και ο μοιραίος άνθρωπος. Αν σώνει και καλά θέλετε να βρούμε μοιραίους ανθρώπους, ας κοιτάξουμε εκείνη και εκείνον που θα μπορούσαν να συνεργαστούν, κατά την εκλογή αρχηγού, αλλά δεν το έκαναν.
Η σωστή υποδοχή
Αν υπήρχε στοιχειώδης επικοινωνιακός προγραμματισμός, η κυβέρνηση θα μπορούσε να αξιοποιήσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό την εμβέλεια ενός γεγονότος όπως η άφιξη της φρεγάτας «Κίμων».
Πρώτον, δεν φέρνεις τη φρεγάτα στα μέσα Ιανουαρίου. Κάνεις τα κουμάντα σου και κανονίζεις να φτάσει ανήμερα των Θεοφανίων. Βάζεις βατραχανθρώπους να πιάσουν τον σταυρό, ανεβάζεις τον Αρχιεπίσκοπο στη γέφυρα για αγιασμό και έχεις πάντα κατά νου ότι τα σύγχρονα όπλα κινδυνεύουν, εκτός από τον κυβερνοπόλεμο, από το κακό μάτι. Δεύτερον, δίνεις ρόλο σε influencers. «Κάνουμε unboxing και αγιασμό στην καινούργια φρεγάτα». Και τους δείχνεις να αφαιρούν αυτοκόλλητες ταινίες από τις οθόνες. Τρίτον και κυριότερο: είσαι έτοιμος ώστε στην επόμενη βροχή να βγάλεις τη φρεγάτα στην Ποσειδώνος, να χαζέψουν οι οδηγοί και να τρέχουν μόνοι τους για αλκοτέστ.
Φταίει μόνο ο διοικητής;
Ρώτησα αρμοδίως για τις ευθύνες του πρώην διοικητή της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας σχετικά με το blackout στο FIR Αθηνών. Είναι δυνατόν να ευθύνεται αυτός επειδή δεν έχει γίνει, ακόμα, η προμήθεια του σύγχρονου εξοπλισμού; «Οχι, αλλά ήταν υπεύθυνος για την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου και αυτό δεν υπήρχε. Επίσης είχε κάκιστη σχέση με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας». Μάλιστα.
Μόνο που ο επικοινωνιακός χειρισμός της κυβέρνησης έδειχνε τον διοικητή ως υπεύθυνο για την καθυστέρηση στην προμήθεια του νέου εξοπλισμού, ενώ η αλήθεια είναι πως η σχετική σύμβαση έχει σκαλώσει στα γρανάζια του νομικού ελέγχου. Και όλοι γνωρίζουμε ότι όταν αυτές οι συμβάσεις δεν προχωρούν, η σχετική ώθηση πρέπει να δοθεί από την πολιτική ηγεσία. Συνεπώς ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, διότι δεν είναι δυνατόν ολόκληρο επιτελικό κράτος να μην έχει αντιληφθεί εδώ και χρόνια το πρόβλημα. Θα μου πείτε ότι στην ανάγκη, ο Πύργος Ελέγχου βρίσκεται ψηλά. Ανοίγει ο ελεγκτής το παράθυρο και κάνει τον παρκαδόρο με τα χέρια.
Ο star της ημέρας
Ο Κίμων ήταν αθηναίος στρατηγός και πολιτικός γνωστός για τις νίκες του κατά των Περσών στον Ευρυμέδοντα ποταμό. Αλλά επειδή διατηρούσε καλές σχέσεις με τη Σπάρτη, εξοστρακίστηκε. Ωστόσο ο Περικλής τον επαναπάτρισε και ανέλαβε να αποκαταστήσει την αθηναϊκή κυριαρχία στη Μεσόγειο. Πέθανε στην Κύπρο. Μία άκρως ελληνική ιστορία…
