Για μεγάλο διάστημα στελέχη της κυβέρνησης και φιλοκυβερνητικές φωνές προσπάθησαν να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι η φόρτιση γύρω από την τραγωδία των Τεμπών, δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μιας συνωμοσιολογίας, που παράβλεπε τα πραγματικά δεδομένα που υποτίθεται ότι έδειχναν μια σειρά «ανθρώπινων λαθών» και που, σύμφωνα με το ίδιο αφήγημα, ενορχηστρωνόταν από όσους ήθελαν να υπονομεύσουν το κυβερνητικό έργο και την τρέχουσα «επιστροφή στην κανονικότητα», απειλώντας να παρασύρουν τη χώρα σε νέες περιπέτειες.
Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να προχωρήσει στη δημιουργία ενός πολιτικού σχηματισμού, με αφετηρία την εξαιρετική αναγνωρισιμότητα που διαθέτει το πρόσωπο που κατεξοχήν εκπροσώπησε τη διεκδίκηση δικαιοσύνης για τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη, αξιοποιείται έτσι ως επιβεβαίωση της θέσης πως ό,τι προηγήθηκε, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της νεότερης ιστορίας, δεν ήταν παρά μια συλλογική πλάνη, που τώρα βλέπουμε ποιοι και γιατί τη μεθόδευσαν. Σε τελική ανάλυση μέχρι τώρα είχαμε όσους προσπαθούσαν να καπηλευτούν πολιτικά και εκλογικά τη φόρτιση για τα Τέμπη, τώρα έχουμε μια προσωπικότητα που πρωταγωνίστησε στο να υπάρξει αυτή η φόρτιση και η οποία όντως φαίνεται να θέλει να τη χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο για έναν σχηματισμό που παρά την εσκεμμένη ασάφεια ως προς το περιεχόμενο αποπνέει μια σαφώς συντηρητική και δεξιόστροφη λογική.
Σημαίνει αυτό ότι πλέον επικυρώνεται η «ετυμηγορία» ότι αυτό που ζήσαμε γύρω από τα Τέμπη ήταν το «παρανοειδές στυλ στην ελληνική πολιτική» για να παραφράσουμε τον τίτλο του κλασικού βιβλίου του Χόφσταντερ; Κάποιοι έχουν, προφανώς, την απάντηση έτοιμη: Το «ξυλόλιο» προβάλλεται στις μέρες μας ως μία παραλλαγή του φαινομένου που είδαμε την περασμένη δεκαετία όταν υποτίθεται ότι οι ίδιοι που διαμαρτύρονταν για τα μνημόνια πίστευαν ότι «μας ψεκάζουν».
Ωστόσο, η όποια προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης της φόρτισης γύρω από την τραγωδία των Τεμπών δεν ακυρώνει ότι αυτή συμπύκνωσε όλα όσα είναι προβληματικά με τη νεοφιλελεύθερη «κανονικότητα» στη χώρα μας. Το γεγονός ότι στο φόντο της ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων στη χώρα μας και της αντιμετώπισης των δημοσίων έργων ως πρωτίστως χρηματοδοτικής ένεσης προς την οικονομία, έργα που θα καθιστούσαν ασφαλή τη μετακίνηση δεν είχαν γίνει, με αποτέλεσμα δύο συρμοί να τρέχουν «τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, υπογραμμίζει με τον πιο τραγικό τρόπο το πραγματικό πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα της χώρας: Και αυτό είναι ότι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, από τους αξιοπρεπείς μισθούς και την πρόσβαση σε ένα καθολικής κάλυψης δημόσιο σύστημα υγείας έως την ασφάλεια των συγκοινωνιών, διαρκώς περιφρονούνται στο όνομα μιας «ανάπτυξης» που στο όριό της γίνεται δολοφονική, δημιουργώντας όχι μόνο ένα βαθύ ρήγμα στην κοινωνία και μια συνολική κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος αλλά και ένα αίτημα κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής που προς το παρόν παραμένει χωρίς εκπροσώπηση και αναζητά εναγωνίως «μετάφραση» σε μια ιστορική δυναμική προοδευτικού μετασχηματισμού.
