Είναι απολύτως προφανές το γιατί φέρνει σε τόσο δύσκολη θέση η δημιουργία ενός κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού. Μπορούμε και πρέπει, όμως, συνεχώς να υπενθυμίζουμε ότι υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα στις προσωπικές και τις πολιτικές κρίσεις. Και δεν είναι και τόσο δύσκολες.
Πολιτική κρίση συνιστά, λοιπόν, η διαπίστωση ότι έχει μαζέψει γύρω της διάφορους εκπροσώπους της χριστιανικής και εθνικιστικής Δεξιάς. Το ποια θα είναι η τελική σύνθεση του κόμματος που θα δημιουργηθεί, βέβαια, θα το δούμε. Διότι, αν η συμπάθεια σε ανθρώπους με αμφιλεγόμενες πεποιθήσεις αποτελούσε αυτόματη ταφόπλακα πολιτικής καριέρας, τότε θα πρέπει να ανακαλέσουμε ότι ο Πρωθυπουργός εκθείαζε ομοιοπαθητικούς, ένας υπουργός πούλησε νανογιλέκα και δεκάδες άλλοι αιρετοί έχουν χειροκροτήσει διαφόρων ειδών κουμάσια σε πορείες για Μακεδονικό, ταυτότητες, μνημόνια κ.λπ. Δεν πάθαμε όλοι αμνησία.
Αυτό που δεν συνιστά πολιτική κρίση είναι ότι χρησιμοποιεί την ιδιότητα της «χαροκαμένης» και το πτώμα του παιδιού της σαν «βατήρα». Είναι μια ηθική κρίση που διατυπώνεται από οργανικούς διανοούμενους, πολιτικούς που έχουν κυνηγήσει τον σταυρό με κάθε μέσο, αλλά και πολιτικούς που δεν έχουν μαζέψει μισό σταυρό ποτέ. Συνεπώς, εκτός από προσβλητική, είναι και κωμικά υποκριτική. Μόνο κίτρινες στήλες κρίνουν το αν είναι ηθικοί οικογενειάρχες οι πολιτικοί, ενώ για την κάθε Καρυστιανού έχει γίνει ΟΚ να μας λέει ο κάθε πολιτικάντης ή πανελίστας αν πείθεται από το πένθος της.
Το θέλετε και πιο συγκεκριμένα; Εχουν υπάρξει γυναίκες πολιτικοί που έκαναν πολιτική καριέρα έχοντας εκλεγεί με έδρες και σταυρούς πατεράδων και συζύγων τους (ενίοτε και ύστερα από πρόωρο θάνατο τους). Πασίγνωστα τα ονόματα. Αν τους έλεγαν οι αντίπαλοί τους ότι χρησιμοποίησαν τα πτώματα σαν «βατήρες», δεν θα βλέπαμε ξεκάθαρα τη χυδαιότητα; Δεν θα απαιτούσαμε την καταδίκη της;
Αυτό που είναι πολιτικό, ξεκάθαρα πολιτικό, είναι η επιλογή της παραπάνω επικοινωνιακής γραμμής από μέλη και υποστηρικτές της κυβέρνησης κατά την οποία συνέβη η τραγωδία των Τεμπών, η διαρροή πειραγμένων ηχητικών στη δημοσιότητα, η απόρριψη της δικογραφίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ο διασυρμός του εθνικού φορέα διερεύνησης, η συστηματική λοιδορία και άλλων συγγενών θυμάτων.
Διότι ο βασικός χορηγός του αντισυστημισμού στη χώρα μας δεν είναι η Καρυστιανού. Είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους θεσμούς, το Δίκαιο και την εξουσία η κυβέρνηση της ΝΔ.
