Η εξέγερση του ιρανικού λαού ενάντια σε ένα από τα φρικτότερα καθεστώτα που γνώρισε ο μεταπολεμικός κόσμος, είναι από τα πλέον ελπιδοφόρα νέα εδώ και πολύ καιρό. Ενα αιμοσταγές επιθετικό μεσαιωνικό καθεστώς, που βασανίζει επί δεκαετίες τους πολίτες του, εκδικείται με τις πιο βάρβαρες βιβλικές μεθόδους όποιον δεν του είναι αρεστός και, στον 21ο αιώνα, μεταχειρίζεται τις γυναίκες ως μιάσματα: τις υποβάλλει σε εξοντώσεις που ούτε να τις περιγράψει κανείς μπορεί.
Πέρα όμως από το πόσο φρικτά βασανίζουν τον λαό τους, οι ιρανοί μουλάδες συνιστούν επίσης εδώ και δεκαετίες παγκόσμιο κίνδυνο: χρηματοδοτούν τρομοκράτες που δολοφονούν αθώους ανθρώπους όπου και όποτε θελήσουν, όπως και στρατούς σαν τους Χούθι που εκτελούν αντάρτικου τύπου πολεμικές επιχειρήσεις σε μία από τις πιο κρίσιμες ζώνες στον κόσμο. Βρίσκονται πίσω από τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ στηρίζοντας με άφθονο χρήμα τον διαρκή τους πόλεμο για την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη και με τελικό σκοπό την εξαγωγή και την επικράτηση αυτού του καθεστώτος σε όλη την καρδιά της Μέσης Ανατολής. Αυτός είναι δεδηλωμένος υπαρξιακός στόχος: να εξοντώσουν όλους τους «απίστους». Με ατέλειωτο πλούτο και χωρίς κανένα έλεγχο, χρηματοδοτούν παγκόσμια εγκλήματα και φτιάχνουν διεθνείς τρομοκρατικές οργανώσεις.
Από την ημέρα που ο Χομεϊνί εγκατέλειπε το Παρίσι στο οποίο είχε βρει δυστυχώς πρόσφορο καταφύγιο να προετοιμάσει το τερατώδες καθεστώς του μέχρι και σήμερα, έχουν προκαλέσει ατέλειωτα δεινά και στον λαό τους και στον κόσμο. Και τώρα, ο πρώτος ξεσηκώθηκε, με έναν απίστευτο ηρωισμό, για να τους αποτινάξει επιτέλους από πάνω του. Ομως, φυσικά, η δήθεν υπέρμαχος της ελευθερίας Ευρώπη ούτε είδε, ούτε άκουσε τίποτα: κάνει πάλι τον βλάκα…
Πολλοί λένε βέβαια ότι όλα αυτά τα προκαλούν το Ισραήλ και οι Αμερικανοί, ή όποιος άλλος. Λοιπόν ναι, είναι πολύ πιθανό να έχουν διαδραματίσει ρόλο σε αυτόν τον ξεσηκωμό, αν και ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει πραγματικά τα γεγονότα. Την ίδια στιγμή όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που είναι απολύτως βέβαιο αλλά δεν το λένε: ότι είναι αδύνατον να γίνει μία επανάσταση, ό,τι και να κάνει οποιοσδήποτε τρίτος, αν ο ίδιος ο λαός δεν το θελήσει. Και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε να είναι αποφασισμένος να θυσιαστεί για αυτή, ειδικά έναντι τόσο βάρβαρων δικτατόρων – όπως και συμβαίνει άλλωστε. Ουδείς ξένος μπορεί ποτέ να οδηγήσει τόσους ανθρώπους στους δρόμους αποφασισμένους να πεθάνουν για την ελευθερία αν οι ίδιοι δεν το θέλουν τόσο ώστε να το πράξουν.
Οποιος λοιπόν ελαφρά τη καρδία ταυτίζει αυτόν τον συγκλονιστικό ξεσηκωμό έναντι μιας τόσο μαύρης εξουσίας αποκλειστικά με ξένους δάκτυλους, πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες, είτε δεν αντιλαμβάνεται, είτε κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται τι λέει. Γιατί ό,τι και αν έχει ή δεν έχει επιχειρηθεί από ξένους, τέτοια φωτιά δεν ανάβει χωρίς την οργή ενός λαού που έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Ας σταματήσουν λοιπόν να προσβάλλουν τόσο απαράδεκτα διάφοροι έναν λαό που ξεσηκώνεται ενάντια σε τυράννους για την ελευθερία του πληρώνοντας με αίμα. Ουδείς έχει το δικαίωμα να το κάνει. Το μόνο που πρέπει γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι θαυμασμός για το θάρρος τους και ελπίδα η θυσία τους να μην πάει χαμένη. Αλλωστε, όποιος δεν θέλει να είναι υποκριτής, γνωρίζει και ότι, ακούσια ή μη, θυσιάζονται όχι μόνον για τη δική τους ελευθερία, μα και για έναν κόσμο με λιγότερα Μπατακλάν, Λονδίνα ή Μαδρίτες.
Τους πρέπει λοιπόν βαθύς σεβασμός. Τους αξίζει μια τελική νίκη, με όποια δυνατή βοήθεια, στην οποία όλοι οφείλουμε να ελπίζουμε. Αν τουλάχιστον πιστεύουμε σε έναν στοιχειώδη ανθρωπισμό, στην ελευθερία και τη δημοκρατία και όχι στο «δικαίωμα» των θεοκρατών τζιχαντιστών να εξαπλώνουν ασταμάτητα τη δολοφονική μεσαιωνική τους βαρβαρότητα. «Δικαίωμα» τυφλού θανάτου που το αντλούν αποκλειστικά από τους εαυτούς τους.
