Kοσμοϊστορικά πράγματα συνέβησαν χθες το μεσημέρι. Και μάλιστα ταυτόχρονα. Πράγματι, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διέγραφε από τις τάξεις του τον Νικόλα Φαραντούρη για το πολιτικό του φλερτ με την Καρυστιανού, κάπου 7.000 χιλιόμετρα μακρύτερα αμερικανοί κομάντος προσπαθούσαν να καταλάβουν στον βόρειο Ατλαντικό ένα τάνκερ με ρωσική σημαία για παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων. Θα μπορούσε να αποτολμήσει κανείς να συνδέσει μεταξύ τους αυτά τα γεγονότα: μήπως ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε τη σύγχυση μεταξύ των ελλήνων αριστερών για να πλήξει τον ηγέτη που, κατά την άποψή τους, είναι θύμα «αντιρωσικής υστερίας»; Ας αντισταθούμε όμως σε αυτόν τον πειρασμό και ας περιοριστούμε στην εσωτερική επικαιρότητα.
Οπως πάντα, όλα ξεκίνησαν από τον Πολάκη, χάρις στον οποίο μάθαμε μια καινούργια λέξη: «απατός», που σημαίνει μόνος. Είπε λοιπόν ο αψύς Κρητικός στον Φαραντούρη να παραιτηθεί από τη θέση του διότι εξελέγη ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, όχι του απατού του, απειλώντας ότι με αυτά που ακούει θα πάρει τα βουνά. Αυτό το τελευταίο θα ήταν ασφαλώς μια κάποια λύση για όλους μας, εκτός από τον υπέροχο Αργύρη Μπακιρτζή, ο οποίος έδωσε την περασμένη εβδομάδα στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός δύο συναυλίες με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: «Θέλω να πάρω τα βουνά». Ε, δεν χρωστάει κάτι ο άνθρωπος, εκεί που θέλει να ‘χει «αδέλφια λέοντας και τίγρεις και παρδάλεις / και βράχους ως αντίτυπα της μητρικής αγκάλης», να πέσει πάνω στον Πολάκη.
Το θέμα μας δεν είναι όμως το μέλλον του Φαραντούρη, αλλά η τύχη του κόμματος στο οποίο πιθανότατα θα καταλήξει. Η αναταραχή που έχει προκαλέσει με τους χρησμούς της η Μαρία Καρυστιανού είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Οι αντιδράσεις δεν περιορίζονται μόνο στα κόμματα της αντιπολίτευσης, που εκτιμάται ότι θα πληγούν από την κάθοδό της στην πολιτική, παρατηρούνται και στην κυβέρνηση, με τον Ακη Σκέρτσο να προειδοποιεί σε ένα κείμενο 1.376 λέξεων για τον κίνδυνο το «τυφλό μίσος» και η «απαξίωση των θεσμών» να οδηγήσουν στην «αυτοδικία και την οχλοκρατία»...
Οι κοινωνιολόγοι θα προσπαθήσουν ασφαλώς να εξηγήσουν από την πλευρά τους τον ρόλο που παίζει η απώλεια στην απήχηση μιας πρωτοβουλίας που έχει βασικά λαϊκιστικό χαρακτήρα. Αυτό δεν αναιρεί όμως το γεγονός ότι σε μια δημοκρατία οποιαδήποτε πρωτοβουλία υπακούει στο Σύνταγμα και τους νόμους είναι απολύτως θεμιτή. Οπως και το ότι η κινδυνολογία προδίδει ανησυχία.
Το ωραίο είναι ότι οι δύο κρίσεις που σημάδεψαν τη χθεσινή ημέρα κορυφώθηκαν επίσης την ίδια ώρα. Την ώρα που ο Τραμπ ανακοίνωνε την κατάληψη του ρωσικού τάνκερ, ο Φαραντούρης δήλωνε ότι δεν πρόκειται να παραδώσει τη θέση του στην Ευρωβουλή καθώς συνομιλεί «μόνο με τους χιλιάδες συμπολίτες του που τον ψήφισαν». Ακόμη κι αν τα δύο γεγονότα δεν συνδέονται μεταξύ τους, η ανθρωπότητα περιμένει με κομμένη την ανάσα τη συνέχειά τους.
