Η αμερικανική επιχείρηση στο Καράκας προκάλεσε αντιδράσεις από σειρά κρατών που ενίοτε ξεπέρασαν το γκροτέσκο. Η Ρωσία έκανε λόγο για πράξη ενάντια στο διεθνές δίκαιο, την ώρα που διεξάγει τον μεγαλύτερο κατακτητικό πόλεμο στην Ευρώπη από την εποχή της ναζιστικής Γερμανίας. Αλλά άφησε και μια ορθάνοιχτη πόρτα «κατανόησης» για την ενέργεια των Αμερικανών – κάτι που ειδικά σήμερα σημαίνει πολλά –, ενώ αδιαφόρησε παντελώς για τον Μαδούρο, πάλαι ποτέ κύρια μαριονέτα της στη Λατινική Αμερική – που σημαίνει ακόμα περισσότερα.
Η Κίνα επίσης… ανησύχησε βαθύτατα, στα όρια του θράσους, όταν μιλάμε για μια αυτοκρατορία που όσα κάνει εις βάρος των ίδιων των πολιτών της παραπέμπουν ευθέως στον Μεσαίωνα, χωρίς να περιορίζεται εκεί. Η Τουρκία, πάλι, δίδαξε ξανά… οθωμανική πολιτική, μα και έδειξε πού βρίσκονται οι σχέσεις Ουάσιγκτον – Αγκυρας: ο πάλαι ποτέ λάβρος αντιαμερικανός Ερντογάν και μέχρι χθες στενός φίλος του Μαδούρο σφύριξε αδιάφορα κάτι περί αυτοσυγκράτησης όλων των πλευρών…
Ομως, το πιο εντυπωσιακό ήρθε, φυσικά, από την Ευρώπη. Θριάμβευσαν ξανά η διγλωσσία, η υποκρισία, τα θολά νερά και η εκ νέου απόδειξη ότι η Γηραιά Ηπειρος είναι εκείνη που πρωταγωνιστεί σιωπηρά στο κουρέλιασμα όλων αυτών των αξιών στις οποίες, υποτίθεται, ομνύει, πλην όμως με έμμεσους τρόπους τις καταπατά συστηματικά και κάνει διαρκώς τον βλάκα όταν τη βολεύει. Επιπλέον, ούτε καν κατάφερε να συνεννοηθεί πραγματικά έστω και στην υποκρισία της.
Με τη μία… φωνή, τόσο η Ευρωπαική Επιτροπή όσο και η Γερμανία, η Γαλλία μα και άλλες χώρες είπαν ουσιαστικά «μπράβο» στον Τραμπ. Και, την ίδια στιγμή, με… άλλη φωνή, το έριξαν στις καταδίκες για καταπατήσεις του διεθνούς δικαίου. Πρόκειται για την ευρωπαϊκή υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο – ένα ακόμα μάθημα από τους κορυφαίους του είδους.
Η ΕΕ έχει ως πλήρες μέλος της, και μάλιστα και στη ζώνη του ευρώ, την Κυπριακή Δημοκρατία. Ως γνωστόν, αυτή κατέχεται παράνομα σχεδόν κατά το ήμισυ εδώ και μισό αιώνα από την Τουρκία. Πού είναι λοιπόν ο σεβασμός στο διεθνές δίκαιο όταν για τις ηγεσίες της αυτό είναι πρακτικά σα να μη συμβαίνει; Οταν αντί να λαμβάνουν τα ελάχιστα έστω μέτρα με βάση τα όσα εκείνες επικαλούνται, αντίθετα, σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα είναι ο πιο πιστός ακόλουθος της Αγκυρας και διαγωνίζονται για το ποιος θα της δώσει τα περισσότερα για να τα έχει καλά μαζί της; Και δεν είναι μόνο η Κύπρος. Είναι και η συνεχής επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και η απαίτηση για αλλαγή συνόρων διά της βίας. Εκεί δεν έχει διεθνές δίκαιο, στο οποίο και εμείς ανοήτως ελπίζουμε;
Πέραν αυτών, είναι οι μπίζνες με τη Ρωσία που εξακολουθούν ακόμα και σήμερα, όπως και με την Κίνα, χώρες που ακούν περί δικαίου και γελάνε. Ομως, επειδή ιδίως η Γερμανία επένδυσε τα πάντα σε αυτές, κουβέντα, λέξη. Πάλι δεν βλέπουν απολύτως τίποτα…
Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες τρίβουν τα χέρια τους για το τέλος του Μαδούρο, ενώ την ίδια στιγμή κουνάνε το δάχτυλο για το διεθνές δίκαιο. Θα έπρεπε πρώτα να θυμούνται πόσο βαθιά, θεσμικά και συστηματικά το παραβιάζουν πρώτα οι ίδιες. Δεν το κάνουν με τέτοιους τρόπους, επειδή δεν μπορούν, το κάνουν όμως, μεταξύ πολλών άλλων, συναλλασσόμενες διαρκώς για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους με εκείνους που το κουρελιάζουν.
Μα δεν έχουν καταλάβει κάτι βασικό: για να είσαι υποκριτής και να σου βγαίνει, δεν φτάνει να θέλεις, ούτε να διαθέτεις… τεχνογνωσία. Πρέπει και να μπορείς. Και δεν μπορούν. Δεν έχουν την ισχύ για αυτό. Απλώς, όταν μιλούν περί διεθνούς δικαίου αυτοί, οι μόνιμοι έμπρακτοι παρασιτικοί παίκτες του αδίκου, γίνονται ακόμα πιο ανάξιοι λόγου και περιθωριακοί απ’ όσο ήδη είναι. Και το προσβάλλουν ακόμα πιο βαθιά από εκείνους που κατηγορούν, αλλά μόνο για δημόσια κατανάλωση.
