Το μυστικό {LF}των κλασικών

^«Όταν κάποια μέρα θα με διαβάσεις, θα έχεις τρυφερές αναμνήσεις από μια ζωή που έχει παρέλθει, σε μια εποχή όχι πιο ασφαλή όπως τότε, κι ίσως ανακαλύψεις πως η ασφάλεια που πάντα προσπαθούσα να σου εμφυσήσω δεν ήταν τελικά και τόσο στέρεη. Μέσα μου ζούσαν, όπως και σε κάθε πατέρα, οι φόβοι για το τι μέλλει γενέσθαι και για τον χρόνο που κυλάει: “Έχουν να δουν πολλά τα μάτια των ανθρώπων/και να μάθουν. Προτού τα δει, κανείς το μέλλον να μαντέψει δεν μπορεί/ και τι τον περιμένει” (Σοφοκλής, Αίας). Κάποτε σου διάβασα τους τελευταίους στίχους του Αίαντα, όμως τους διάβαζα για μένα καθώς σε κοίταζα στα μάτια. Δεν έχει νόημα να μαντεύουμε το μέλλον, αλλά να καλλιεργούμε τη βεβαιότητα στην αθανασία των δεσμών. Ένας δεσμός διαρκεί για πάντα. Και στους δεσμούς θα βρούμε τη δύναμή μας.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές: “Τι μπορεί να κάνει ένας πατέρας ενάντια στις φυγόκεντρες δυνάμεις της παρούσας πραγματικότητας; Τι μπορεί να κάνει ενάντια στις εξουσίες που επηρεάζουν το όραμα της πραγματικότητας, τις αρχές, τα σημεία αναφοράς;”. Ξέρω όμως πως ό,τι απάνθρωπο ενέχουν οι επιρροές του σήμερα μπορεί να το νικήσει μόνο η αγάπη ενός πατέρα. Η αγάπη είναι ένα βλέμμα που σου χαρίζει ο πατέρας, ο οποίος ακόμα κι όταν δένει το δεντράκι σε ένα πάσσαλο το κάνει για να μεγαλώσει ευθυτενές και να μην λυγίσει, αλλιώς αργότερα ο άνεμος θα το τσακίσει. Η αγάπη βρίσκεται στη φροντίδα. Στη σιωπηλή προσευχή προς το άυλο που με όλη μου την καρδιά πιστεύω ότι εξακολουθεί να υποβαστάζει τον κόσμο, ο οποίος το αγνοεί γιατί χορταίνει μόνο με την ύλη. Η αγάπη είναι μέσα σε όλα αυτά που εδώ… Κάθε φορά που θα νιώθεις αδύναμος και ηττημένος, χωρίς ελπίδα, γεμάτος φόβο. Κάθε φορά που θα νιώθεις ότι σου λείπει το χέρι μου, που θα νιώθεις ότι είσαι μόνος. Όλες αυτές τις φορές…κλείσε τα μάτια, περίμενε το σκοτάδι της σιωπής κι άρχισε να ακούς τις φωνές των δεσμών: τη φωνή του παππού Όμηρου, του θείου Βιργίλιου, του εξαδέλφου Οράτιου, κι έπειτα όλων των παππούδων, και όσων σε αγαπούν, και όσων σε αγάπησαν, άκου τη φωνή του πατέρα σου. Τότε θα καταλάβεις ότι δεν είσαι ποτέ μόνος, γιατί η παράδοση είναι καμωμένη από δεσμούς, και οι δεσμοί, οι αληθινοί δεσμοί, οι παντοτινοί δεσμοί, δεν είναι μετρήσιμοι, δεν είναι ορατοί με τα μάτια -τους φυλάμε μέσα στην καρδιά μας. Παίρνουν μορφή μέσα στο κάθε δώρο, ώστε η μεγάλη αλυσίδα που φτάνει ως εμάς, από το βαθύ παρελθόν, να συνεχίσει να απλώνεται και στο μέλλον. Ώστε ο σπόρος που διασώζουμε σήμερα, να μπορέσει να καρποφορήσει αύριο. Κι εσύ που είσαι το βλασταράκι μου, προστατεύοντας τους δεσμούς, τον δικό μας δεσμό τον άρρηκτο, κι εσύ κάποτε θα ανθίσεις και θα καρποφορήσεις. Αυτό είναι το νόημα της παράδοσης, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό που ζει και αποκαλύπτεται στους Κλασικούς».

(Από την ανοιχτή επιστολή του ιταλού
κλασικού φιλολόγου Φραντσέσκο Κολαφέμινα
προς τον νεαρό γιο του στο βιβλίο
«Φως σε σκοτεινούς καιρούς», εκδ. Εστία)