«Στο θέατρο συμβιβάζω το ‘‘καλό παιδί’’ με το ‘‘αλάνι’’»

Γιατί πιστεύετε ότι η παράσταση «Μια άλλη Θήβα» γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία;

Αυτό που ακούω συχνά είναι: «Δεν κοιτούσαμε το ρολόι μας, ήμασταν απορροφημένοι από αυτό που βλέπαμε. Μας θύμισε πολλά: τις σχέσεις γονιών με παιδιά, παιδιά με παραβατική συμπεριφορά, στιγμές αδικίας». Κατά τη γνώμη μου, αυτό συμβαίνει όταν κάτι ακολουθεί μια φυσική, συναισθηματική πορεία. Ολοι εμπλέκονται ουσιαστικά, συναισθηματικά.

Το έργο θίγει πολλά ζητήματα. Υπάρχει κάποιο με το οποίο ταυτιστήκατε περισσότερο;

Συνήθως παίζω πιο εξωστρεφείς ρόλους, με έντονη ενέργεια. Εδώ ο Σ. μοιάζει σαν να δίνει διάλεξη, χωρίς έντονο «χρώμα». Στην αρχή τον απέδωσα πολύ υποτονικά. Μια παρατήρηση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου με ώθησε να τον ζωντανέψω. Το κλειδί ήταν η επικοινωνία με τον Δημήτρη Καπουράνη. Κατάλαβα πως, για να αντιδράσεις ουσιαστικά, πρέπει πρώτα να ακούσεις πραγματικά. Εμαθα να είμαι παρών, να αφουγκράζομαι. Ετσι κάθε παράσταση γεννιέται ξανά από την αρχή.

Ολα αυτά μοιάζουν με στοιχεία μιας βαθιάς εσωτερικής πειθαρχίας και παρατήρησης. Κοιτώντας πίσω, η μετάβασή σας από τις θετικές επιστήμες στην υποκριτική ήταν ρήξη, μεταστροφή ή επιστροφή σε κάτι που υπήρχε μέσα σας;

Ωραίες λέξεις – και ναι, ισχύουν. Είμαι σταθερός άνθρωπος, δεν αλλάζω εύκολα. Αυτή η αλλαγή δεν έγινε ξαφνικά. Σωρεύονταν πράγματα μέσα μου που με έκαναν να νιώθω πως δεν ήμουν στη σωστή ζωή. Η βιολογία μ’ ενδιέφερε, αλλά η καθημερινότητά της δεν με γέμιζε. Οταν γνώρισα έναν φίλο που έκανε θέατρο, ένιωσα πως κάτι μου έλειπε. Το είχα μέσα μου, αλλά μεγάλωσα σε περιβάλλον που θεωρούσε τις τέχνες κάτι σαν «πολυτέλεια». Είχα στο μυαλό μου ότι «δουλειά» είναι αυτό που σε κουράζει χωρίς να σε διασκεδάζει. Ακόμα και τώρα, νιώθω πως το θέατρο δεν είναι σαν τις άλλες δουλειές. Π.χ. η λογιστική θα σε τσαντίσει και θα σε ικανοποιήσει. Το θέατρο θα σ’ εξαντλήσει και θα σε απογειώσει. Επειτα από μια κακή πρόβα δεν λες «δεν πήγε καλά η μέρα». Λες «με προσέβαλαν βαθιά, θα χωρίσω». Είναι κάτι άλλο. Είναι πιο άρρωστο.

Εχει μεγαλύτερη εμπλοκή η εσωτερική ζωή του καλλιτέχνη.

Και το «εγώ» του. Επιστρέφοντας ξανά στην προηγούμενη ερώτηση, υποψιαζόμουν ότι θα βρω απόλυτη ελευθερία, ενθουσιασμό, τη στιγμή που θα βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και θα λέω μια ιστορία. Μέσα από αυτήν τη θνησιγενή δημιουργία κατανοείς τους μηχανισμούς της ζωής. Αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με το θέατρο γιατί δεν μου άρεσε αυτό που ήμουν· ήθελα να γίνω αυτό που ήθελα.

Στη σκηνή γίνεστε αυτό που επιθυμείτε. Τι ακριβώς;

Απεκδύομαι τον καλό μαθητή, ο οποίος έχει πολλά φίλτρα, και γίνομαι αυθόρμητος, ατίθασος. Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που είχα μάθει να είμαι.

Αν ήμουν αυτός ο αυθόρμητος, ελεύθερος άνθρωπος σε όλες μου τις διαδράσεις, δεν θα ‘χα λόγο τώρα να κάνω θέατρο.

Τι σας εμπόδιζε να είστε ελεύθερος;

Το «καλό παιδί». Στο θέατρο όμως βρήκα τον τρόπο να συμβιβάσω το «καλό παιδί» με το «αλάνι». Ημουν του καθήκοντος, στερώντας από τον εαυτό μου τη χαρά.

Εχετε παίξει ποτέ πιο δραματικό ρόλο απ’ αυτόν που σας περιγράφει η τέχνη σας; Υπήρξε δηλαδή κάποια στιγμή που σας κράτησε όρθιο;

Η επιλογή μου να γίνω ηθοποιός, να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ. Ενιωθα τότε ότι η ζωή μου δεν είχε νόημα. Ετσι γνώρισα ανθρώπους με πιο σημαντικές επιθυμίες και κίνητρα από τα δικά μου, έκανα μια καινούργια οικογένεια και μου άλλαξε τη ζωή. Ετσι προχώρησα και πήγα παρακάτω. Θα χρησιμοποιήσω κάτι που σχετίζεται με την επιστήμη της βιολογίας: τα πράγματα δημιουργούνται για να; Ή και επειδή; Μια απάντηση είναι ότι τα πράγματα αλλάζουν και, εφόσον συμφέρουν ή δεν βλάπτουν, παραμένουν. Αλλά πρέπει να επιστρέψω πάλι στη «χαρά» που τόσο αναζητούσα και να πω ότι βρίσκομαι σ’ ένα σημείο όπου πια αναζητώ να την παίρνω όχι μέσα από κάτι καινούργιο αλλά από κάτι που εγώ θέλω να εξερευνήσω. Γι’ αυτή μου την αδυναμία να χαρώ, ντρέπομαι.

Τι σας εμποδίζει να χαρείτε;

Η προσήλωση στο καθήκον – κάτι που γνωρίζω ότι δεν είναι ρεαλιστικό να μπαίνει εμπόδιο. Η ζωή είναι εκεί έξω και από τα καινούργια πράγματα που μαθαίνουμε: ένα ωραίο φαγητό, μια βόλτα, μια ταινία.

Ο έρωτας;

Ο έρωτας είναι δύσκολη πίστα. Ερχεσαι αντιμέτωπος μ’ έναν άλλον άνθρωπο, με τα τραύματά σου, με τα τραύματά του. Οταν αυτά δεν ταιριάζουν, δεν κάνουν καλό ο ένας στον άλλον, τότε η πληγή – ο καθρέφτης του τι είσαι, τι έχεις κάνει, τι έχεις καταφέρει – υψώνεται και, σ’ έναν άνθρωπο που είναι τελειομανής και του καθήκοντος, σε απογοητεύει. Και αυτήν την απογοήτευση δεν θέλεις να τη βιώσεις – και τ’ αποφεύγεις. Οπως επίσης και τη βοήθεια. Ολα αυτά είναι η καινούργια ρήξη. Θέλω να γίνω οι άνθρωποι που θαυμάζω. Αυτοί που χαίρονται τη στιγμή και που κοιμούνται ήρεμοι.

Ποια πληγή ή τραύμα σας καθρέφτισε ο έρωτας;

Η έλλειψη πρωτοβουλίας, η αδράνεια, η απουσία διεκδίκησης. Και η διεκδίκηση στις ανθρώπινες σχέσεις είναι απαραίτητη. Αρχισα να διεκδικώ όταν έκανα την ερώτηση στον εαυτό μου: «Δεν κατάλαβα, τι περιμένεις; Και θα γίνει τι;». Ο χρόνος δεν κρατάει για πάντα και κανείς δεν κρατάει σκορ.