«Τα πράγματα δεν πάνε καλά όταν χάνουμε την παιδικότητά μας»

Εχοντας κερδίσει εκτός άλλων το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Χανίων 2024 και το δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Σαν Φρανσίσκο 2025 και ενώ πρόκειται να συμμετάσχει στο διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ  Θόδωρος Αγγελόπουλος στο Αίγιο τον Ιούνιο, το «Αβελ», τελευταία μικρού μήκους ταινία του Κωνσταντίνου Καραμαγγιώλη, δοκιμάστηκε και εμπορικά στις αίθουσες: πήρε διανομή και προβλήθηκε μόνη της με εισιτήριο για επτά ειδικές προβολές στον κινηματογράφο Δαναό.

Το ίδιο θα συμβεί και στα θερινά, ενώ μία ακόμη αξιοπρόσεκτη διάκριση για την ταινία είναι ότι συμμετέχει στην γκαλερί Splitartprojects στη Βιέννη στις 30 Μαΐου. Μέσα σε περίπου δέκα λεπτά και με τη συνδρομή της έμπειρης ματιάς του διευθυντή φωτογραφίας Γιώργου Φρέντζου, ο ταλαντούχος Καραμαγγιώλης, τον οποίο γνωρίσαμε το 2012 με το μικρού μήκους «Sphinx», χτίζει δύο αντίθετους κόσμους που αναζητούν επαφή: στη μια πλευρά ο κόσμος των trans, στην άλλη ο κόσμος της εκκλησίας. Δυο αδέλφια (Γιώργος Δάμπασης, Θέμης Θεοχάρογλου) ανήκουν στον κάθε κόσμο και η συνάντησή τους θα είναι τρυφερή αλλά και χιουμοριστική αφήνοντας πίσω της μια αύρα ελπίδας.

Με την πρώτη σας ταινία, «Sphinx», το 2012, εισχωρήσατε στα χωράφια του εθνικισμού και των δραστηριοτήτων – τότε σκληρών – της Χρυσής Αυγής. Η τρίτη ταινία σας, «Aβελ», εισχωρεί σε θέματα που αφορούν την εκκλησία. Είναι προφανές ότι ως νέος έλληνας πολίτης (και καλλιτέχνης) έχετε σοβαρούς προβληματισμούς γύρω από ζητήματα της κοινωνίας μας. Τι είναι εκείνο που πραγματικά σας ενοχλεί στην ελληνική κοινωνία του σήμερα;

Το «Sphinx» ήταν η πρώτη ταινία που μίλησε ανοιχτά για το φαινόμενο του νεοναζισμού και γυρίστηκε λίγο πριν η Χρυσή Αυγή μπει στο ελληνικό κοινοβούλιο. Τώρα πια, ύστερα από τόσα χρόνια, νιώθουμε όλοι δικαιωμένοι για αυτό που ζητούσαμε από τότε, να κριθεί δηλαδή η Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν τελειώσαμε με τα παρακλάδια τής Ακρας Δεξιάς και βλέπουμε ότι υπάρχει ακόμη χώρος για δουλειά από τον προοδευτικό κόσμο. Από την άλλη, η καινούργια μου ταινία «Aβελ» είναι μια queer χριστιανική ταινία που εμπεριέχει μέσα της δύο αντιθετικά στοιχεία που βλέπουμε συνεχώς να έρχονται σε σύγκρουση. Δηλαδή από τη μια η εκκλησία και από την άλλη η LGBTQ κοινότητα. Αυτό που με απασχόλησε στην ταινία μου ως προβληματική είναι η τυφλή άρνηση του ιερατείου να τηρήσει έμπρακτα τον καλό λόγο του Ιησού Χριστού. Συμβαίνει το αντίθετο.

Και αυτό που με ενοχλεί γενικώς σε αυτή τη χώρα είναι το ίδιο που με μαγεύει. Ζούμε δυστυχώς με το ελάχιστο αλλά ξέρουμε να ζούμε καλά.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη βιωματική εμπειρία σας που σε προσωπική βάση σάς βοήθησε να προχωρήσετε στη δημιουργία του «Αβελ»; Και αν όχι, από πού προέκυψε η ιδέα για το σενάριο;

Ο καλλιτέχνης είναι ένας κόσμος παγιδευμένος μέσα σε έναν άνθρωπο. Είμαι ταυτόχρονα όλοι οι χαρακτήρες μου – και ο ιερέας, και η πόρνη, και ο αστυνομικός, και ο δάσκαλος. Ο,τι γράφω είναι παραλλαγές και καθρέφτης του χαρακτήρα μου. Η ιστορία του «Aβελ» βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία που άκουσα και με ενέπνευσε να προχωρήσω με τη δική μου ιστορία. Αν καταφέρω να τελειώσω μία ακόμα μικρού μήκους, θα είναι μέρος μιας τριλογίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τέχνη ποτέ δεν θα καταφέρει να αναπαραστήσει την πραγματικότητα.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα ιερείς σαν τον μεγάλο αδελφό στο «Αβελ», ιερείς δηλαδή που να είναι έτοιμοι να στοχαστούν και να αναθεωρήσουν ή απλώς να κοιτάξουν κάποια θέματα – ταμπού από μια διαφορετική σκοπιά; Ακόμα και να αλλάξουν γνώμη για πολλά ζητήματα;

Ενας σπουδαίος ιερέας εξ Αμερικής μού χάρισε μια δυσεύρετη ευχή ενός μητροπολίτη, ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή. Η ευχή λέει πως ο μητροπολίτης – ο οποίος έδρασε στη δεκαετία του 1980 – δέχεται όλους τους ανθρώπους που άλλαξαν φύλο και πως θα διατηρήσει τη βάφτισή τους αναλλοίωτη ακόμη και αν αλλάξουν όνομα. Αυτή η ευχή παίζει για λίγο στο τέλος της ταινίας.

Το θέμα που διαχειρίζεστε στο «Αβελ» θα μπορούσε να έχει πολύ δυσάρεστη κατάληξη. Eσείς όμως επιλέξατε τον δρόμο της αισιοδοξίας. Σκεφτήκατε να κάνετε το αντίθετο;

Είμαι λιγάκι απαισιόδοξος για το αύριο και αισιόδοξος για το μεθαύριο. Ολες μου οι ταινίες έχουν τον ίδιο κοινό συντελεστή. Πρώτον όλα θα πάνε καλά στο τέλος και δεύτερον ο δρόμος για την ελευθερία και την ευτυχία είναι να παραμένεις πάντα παιδί. Πιστεύω λοιπόν ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά τις στιγμές που χάνουμε μονάχα την παιδικότητά μας.

Και στις δύο ταινίες, το «Sphinx» και το «Aβελ», υπάρχει μια αξιέπαινη προσπάθεια παραμονής σας στον στόχο των θεμάτων σας. Ισως να βοηθά το μήκος των ταινιών που είναι μικρό, oπότε η οικονομία επιβάλλεται. Πιστεύετε ότι θα ήσασταν το ίδιο συνεπής σε μια μεγάλου μήκους ταινία; Είναι το ίδιο εύκολο; Και κατά πόσο μπορούμε να περιμένουμε μια μεγάλου μήκους από εσάς;

Με έναν παράδοξο τρόπο οι ταινίες που κάνω είναι η μια συνέχεια της άλλης. Οσον αφορά τη μικρού μήκους φόρμα, την επέλεξα λόγω της δυσκολίας εύρεσης πόρων για κάτι μεγαλύτερο σε διάρκεια. Δηλαδή μονάχα από ανάγκη. Αυτό που ετοιμάζω είναι μια ιδιαίτερη, μεγάλου μήκους ταινία για τον έρωτα, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που έχω κάνει μέχρι τώρα στις προηγούμενες ταινίες μου. Ετοιμάζω μια ταινία περισσότερο προσωπική και λίγο πειραματική – για τα δικά μου δεδομένα – που θα αφορά την Αθήνα. Μια πόλη που αλλάζει συνεχώς και συνεχίζει να μας μαγεύει.