Ο «Ντον Τζιοβάνι» συναντά το Ρέκβιεμ

Ενα οπερατικό έργο του Μότσαρτ καταλήγει σε Ρέκβιεμ, σύμφωνα με την άποψη του ρώσου σκηνοθέτη Κιρίλ Σερεμπρένικοφ, ο οποίος ανέβασε τον «Ντον Τζιοβάνι» στο Βερολίνο. Η παραγωγή που παρουσιάζεται στο Komishe Oper συνδυάζει το λιμπρέτο της όπερας με το τελευταίο μουσικό μέρος του Ρέκβιεμ, ενώ το κείμενο προβάλλεται σε ένα αφαιρετικό σκηνικό όπου αναπαρίσταται ένα νεκροταφείο. «Εδώ», λέει, «οι νεκροί διδάσκουν τους ζωντανούς».

Σε αυτό το σημείο της όπερας, το άγαλμα ενός δολοφονημένου άνδρα πρόκειται να ζωντανέψει για να αντιμετωπίσει τον δολοφόνο του. Αλλά ίσως το κείμενο να κρύβει ένα άλλο νόημα, «ένα Ρέκβιεμ για όλους μας», δηλώνει ο Σερεμπρένικοφ.

Η παραγωγή του, αναφέρουν οι «New York Times», ακολουθεί μια παράδοση παραστάσεων όπερας πριν από τον 20ό αιώνα, η οποία καταργεί το τελευταίο σεξτέτο του «Ντον Τζιοβάνι», ένα ηθικό δίδαγμα που τραγουδιέται αφού ο πρωταγωνιστής χαρακτήρας του τίτλου σύρεται στην Κόλαση. Στη θέση του, οι φλόγες της Κόλασης σε ρε ελάσσονα και μείζονα οδηγούν κατευθείαν στις απαλές, ρε ελάσσονα συγχορδίες του Ρέκβιεμ.

Το έργο αυτό έμεινε ημιτελές όταν πέθανε ο Μότσαρτ, το 1791. Ο Σερεμπρένικοφ, μαζί με τους χορογράφους Εβγκένι Κουλάγκιν και Ιβάν Εστέγνιεβ, προσεγγίζει ως χοροθέατρο αυτό το εικοσάλεπτο μουσικής που ολοκλήρωσε ο Μότσαρτ.

Η ψυχή του Ντον Τζιοβάνι, που ενσαρκώνεται από τον πρώην χορευτή του χοροθεάτρου της Πίνα Μπάους, Φερνάδο Σούελς Μεντόσα, αγωνίζεται ενάντια στον θάνατο και τελικά τον αποδέχεται, καθώς η χορωδία και οι σολίστες τελούν την τελευταία ιεροτελεστία.