«Ενα βιβλίο δεν είναι μόνο αυτό που θα σου δώσει αν το διαβάσεις»

Η δουλειά του περιστρέφεται γύρω από το σχέδιο και την αφήγηση βουτώντας την πένα καλλιγραφίας στο µελανοδοχείο και σκύβοντας στη συνέχεια πάνω από την ύλη του. Και όπως οι μεσαιωνικοί εικονογράφοι συμπλήρωναν τα χειρόγραφα κείμενα της γνώσης με τις περίτεχνες λεπτομέρειες των μικρογραφιών τους, ο Αντώνης Ντόνεφ επεξεργάζεται με τον ιδιαίτερο τρόπο του παλιές εγκυκλοπαίδειες, γεωγραφικούς χάρτες, τηλεφωνικούς καταλόγους, παλιές λογοτεχνικές εκδόσεις, συνδυάζοντας την εικόνα με τον λόγο και συνθέτοντας με τις σελίδες τους μεγάλων διαστάσεων πίνακες. Στο στούντιό του στη Λυκόβρυση ετοιμάζει ένα μνημειακών διαστάσεων δίπτυχο έργο του (4×3 μέτρα το κάθε τμήμα), συμπληρώνοντας την αφήγησή του για να το παρουσιάσει στη διοργάνωση Unlimited στο πλαίσιο του Art Basel.

Δεν ζωγραφίζω με χρώμα, ζωγραφίζω με το χαρτί. Και με τον χρόνο που είναι πάνω στο χαρτί. Η ποιότητα χαρτιού με οδηγεί αν θα λειτουργήσει για το σχέδιό μου. Το βιβλίο έχει καλύτερη ποιότητα χαρτιού από ό,τι η εφημερίδα. Κάποια παλιά βιβλία που τα συλλέγω δεν τα χαλάω. Τα κρατάω για μένα. Ομως αναζητώ από βιβλιοπωλεία, παλαιοπωλεία και παζάρια παλιά βιβλία και σπάνια συγγράμματα σε οποιαδήποτε γλώσσα και αν το χαρτί τους μου αρέσει δεν έχω πρόβλημα να τα χρησιμοποιήσω. Τότε κόβω σελίδες από τα βιβλία, τις αναπροσαρμόζω και τις κολλάω επάνω στον καμβά. Οι σελίδες παύουν να εξυπηρετούν τις ανάγκες της αλληλουχίας του βιβλίου και δημιουργούν τη βάση για το έργο μου που σταδιακά δημιουργείται σχεδιάζοντας πάνω σε αυτή την επιφάνεια.

Για εμένα, το βιβλίο είναι η ιστορία της ανθρωπότητας. Εκεί πέρα αποτυπώνονται όλα. Ενα βιβλίο δεν είναι μόνο αυτό που θα σου δώσει αν το διαβάσεις. Εμένα τουλάχιστον με πάει πίσω σε εποχές, αναρωτιέμαι γιατί έχει γραφτεί αυτό, σκέφτομαι άλλα πράγματα. Με ενδιαφέρει η κβαντική φυσική, οι πλανήτες, το Σύμπαν, ο κόσμος.

Αυτός ο τρόπος ζωγραφικής ήρθε σιγά σιγά, με πολλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια. Δούλεψα πολύ για να εξασκηθώ στην υπομονή. Ξεκίνησα όμως από τότε που ήμουν πολύ μικρός, 9-10 χρονών, τα καλοκαίρια που η γιαγιά μου δεν με άφηνε να βγω έξω να παίξω μπάλα και με έβαζε να διαβάζω βιβλία. Η γιαγιά με έμαθε επίσης να πλέκω. Πολλά από τα έργα μου τώρα μοιάζουν με πλεκτά. Από αυτά που διάβαζα μικρός, κάποια μου άρεσαν πολύ και με απορροφούσαν. Οπως τα βιβλία του Ιούλιου Βερν. Σε αυτά που δεν με τραβούσαν, αυτά που αναφέρονταν στην πολιτική, σχεδίαζα πάνω στις σελίδες τους. Ωστόσο, όλο αυτό μου άφησε μια αγάπη προς το βιβλίο. Το αισθανόμουν σαν μαγική στιγμή γιατί έμπαινες μέσα τους. Επειτα από χρόνια, όταν τελείωσα τη σχολή, προσπαθώντας να ανακαλύψω το στυλ μου, αυτή η διαδικασία των βιβλίων ήρθε και με βρήκε. Εκανα την παιδική μου ηλικία τεχνοτροπία. Εχω φτιάξει έναν δικό μου κόσμο.

Εισάγω στη δουλειά μου τα χαρτάκια με χρώματα και είναι ένα εντελώς καινούργιο έργο. Ξεκίνησα να τα δουλεύω στη διάρκεια της καραντίνας που ήμασταν κλεισμένοι και δεν ξέραμε τι ακριβώς να κάνουμε και κάτι επινοούσαμε. Είχα στο σπίτι πολλά βιβλία, τους μαρκαδόρους του Μάξιμου (σ.σ.: ο γιος του), τις πένες μου, και έτσι βγήκαν ολόκληρες σειρές από χρωματισμένα γεωμετρικά κομμένα χαρτάκια και από τότε τα χρησιμοποιώ για τα έργα μου.

Εχω αναπτύξει τη δική μου νοοτροπία να εισάγω πιο πολύ χρόνο στα έργα. Προσπαθώ στα έργα μου, όταν ζωγραφίζω, να μη σκέφτομαι. Θέλω να μου βγαίνουν πράγματα αυθόρμητα. Στα έργα μου βάζω και σχέδια που έχω κάνει πριν από χρόνια. Μπορεί σε κάτι σημερινό να υπάρχουν τμήματα ζωγραφικής από τα δώδεκά μου. Γιατί έτσι εισάγω ακόμα πιο πολύ χρόνο. Προσθέτω και του Μάξιμου κάποιο σχεδιάκι, γιατί και αυτός είναι μέρος του εαυτού μου.

Δεν θέλω να περάσω τίποτα με τα έργα μου, απολύτως τίποτα. Είναι σαν ένα ανοιχτό βιβλίο. Με ενδιαφέρει ο θεατής να έχει την αίσθηση της τέταρτης διάστασης. Εμείς τώρα ως άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε στον κόσμο που ζούμε τις τρεις διαστάσεις. Υπάρχει όμως και η τέταρτη διάσταση με την οποία ασχολείται η επιστήμη τα τελευταία δέκα χρόνια, κάνοντας πειράματα που αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πράγματα που εμείς δεν βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε, αλλά υπάρχουν. Και επειδή η τέταρτη διάσταση είναι ο χρόνος από την αρχή μέχρι το τέλος, στο σύνολο, προσπαθώ να βάλω μέσα στα έργα να υπάρχει όλη η γνώση της ανθρωπότητας, εγώ, ο γιος μου, να είμαστε όλοι μέσα. Δηλαδή να βλέπεις το έργο και να έχεις την αίσθηση του χρόνου και τίποτα άλλο. Ολα τα άλλα, αν πας και δεις το έργο στις λεπτομέρειές του, είναι παιχνίδια του μυαλού. Ο χρόνος είναι για μένα μια εικόνα που αν ήταν άνθρωπος θα έπρεπε να δεις όλη του τη ζωή, από τη γέννησή του μέχρι την ώρα που θα πεθάνει, σε ένα.