Ο αθλητής που νίκησε τον ρατσισμό

Για πολλούς θεωρείται ο κορυφαίος πυγμάχος όλων των εποχών και ας μην είχε τη φήμη άλλων μεγάλων πυγμάχων, καθώς ποτέ δεν κυνήγησε την προβολή και τη δόξα. Ο Τζο Λιούις που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 67 ετών σαν σήμερα στις 12 Απριλίου του 1981 προδομένος από την καρδιά του ήταν επαγγελματίας πυγμάχος, με ενεργό δράση από το 1934 ως το 1951 έχοντας αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών από το 1937 μέχρι το 1949 και νικητής 25 συνεχόμενες φορές, ρεκόρ και τα δύο σε όλες τις κατηγορίες στην ιστορία της πυγμαχίας. Είναι άλλωστε ο πρώτος Αφροαμερικανός που έγινε εθνικός ήρωας.

Στη γενέτειρά του, Αλαμπάμα, έξω από το δικαστήριο της κομητείας Τσέιμπερς δεσπόζει ένα χάλκινο άγαλμά του ύψους 2,5 μέτρων, τοποθετημένο σε μια βάση από κόκκινο γρανίτη.

Σε μια πολιτεία που είχε «χτυπηθεί» έντονα από τον ρατσισμό και με τους γονείς του  Μάνροου Μπάροου και Λίλι Ρις Μπάροου να είναι παιδιά σκλάβων, ο Τζόζεφ Λιούς Μπάροου, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, βίωσε από παιδί έντονα τις φυλετικές διακρίσεις. Εκτός από την πυγμαχία λάτρευε και το γκολφ, με το οποίο ασχολήθηκε από 20 ετών και μάλιστα έχοντας αξιόλογες επιδόσεις. Το 1952 έλαβε πρόσκληση να παίξει ως ερασιτέχνης στο San Diego Open. Ηταν η πρώτη φορά που ένας Αφροαμερικανός έπαιζε σε μια εκδήλωση PGA Tour, καθώς κάτι τέτοιο απαγορευόταν (έπαιζαν μόνο λευκοί). Η φήμη του Λιούις ώθησε την PGA να καταργήσει αυτόν τον κανονισμό και ήταν αυτός που άνοιξε τον δρόμο για την πρώτη γενιά αφροαμερικανών επαγγελματιών παικτών γκολφ. Ο ίδιος υποστήριξε την καριέρα αρκετών μαύρων αθλητών του γκολφ ενώ βοήθησε στην ίδρυση της φιλανθρωπικής οργάνωσης «The First Tee», που βοηθούσε τα μη προνομιούχα παιδιά να εξοικειωθούν με το γκολφ.

Η κηδεία του έγινε με πλήρεις στρατιωτικές τιμές στις 21 Απριλίου 1981 και μάλιστα με άδεια του προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν η ταφή του έγινε στο Εθνικό Νεκροταφείο του Αρλινγκτον. Μεταξύ αυτών που κρατούσαν το φέρετρο ήταν και ο φίλος και μεγάλος αντίπαλός του, ο Γερμανός Μαξ Σμέλινγκ, που συνέβαλε και οικονομικά στα έξοδα της κηδείας. Η μητέρα του ήθελε να ασχοληθεί με το βιολί αλλά αυτός μέσα στη θήκη του μουσικού οργάνου έκρυβε τα γάντια του! Αγωνιζόταν χωρίς να αναφέρει το επίθετό του (Μπάροους) για να μην τον καταλάβει η μητέρα του καθώς ζούσε μαζί της. Συνολικά στην ερασιτεχνική του καριέρα, από τους 54 αγώνες επικράτησε στους 50 και μάλιστα στους 43 με νοκάουτ.
Η νίκη του επί του Ιταλού Πρίμο Καρνέρα, που μεταφράστηκε ως μια επικράτηση επί της Ιταλίας και του Μουσολίνι ήταν αυτή που «γέννησε» μέσω των ΜΜΕ το παρατσούκλι του «Brown Bomber».