«Ηρθαμε εδώ και δε μας αναγνωρίζει κανείς»
Ενα απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Πικρή αλήθεια» του πολυβραβευμένου συγγραφέα που αναμένεται από τις εκδόσεις «Κέδρος» στις 27 Μαρτίου
Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Το βιβλίο του «Η πράσινη πόρτα» (2002) ήταν υποψήφιο για το βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω». Το μυθιστόρημά του «Ο άνθρωπος καλαμπόκι» ήταν υποψήφιο για το βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ για το 2007, καθώς και για το βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω», ενώ «Το θαύμα της αναπνοής» (2009), τιμήθηκε με το βραβείο The Athens Prize for Literature του περιοδικού «(δε)κατα» και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς και για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία. Βιβλία του κυκλοφορούν στα γαλλικά, σερβικά, τουρκικά, ολλανδικά, ιταλικά και κινεζικά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά «Φτάνοντας μπροστά τους άνοιξε διάπλατα τα χέρια της σε μια εικονική αγκαλιά και όρμησε πάνω στη φίλη της. Αμέσως η γυναίκα με το κορίτσι έκαναν έναν παράξενο μορφασμό και έδειξαν σχεδόν τρομοκρατημένες από αυτή την κίνηση». Τι συμβαίνει και η μητέρα της Λόης δεν αναγνωρίζει τη Μαρία και την κόρη της, Σο, στην πισίνα του αγαπημένου τους ξενοδοχείου, όπου καταλύουν με τον πατέρα της οικογένειας, Πο Λέντις, και τον γιο τους Φέριν; Και δεν είναι μόνο οι επισκέπτες, αλλά και το προσωπικό, που κατά τ’ άλλα τους εξυπηρετεί τα τελευταία χρόνια. Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Δημήτρη Σωτάκη με τίτλο «Πικρή αλήθεια», το οποίο αναμένεται από τον «Κέδρο» στις 27 Μαρτίου, τα φαινόμενα απατούν, η μνήμη δεν επαρκεί για να διατηρήσει τις ανθρώπινες σχέσεις και η εξωτερική συνθήκη των «άλλων» φαίνεται να επηρεάζει και την ιδιωτική «σφαίρα» (ή «φούσκα»). Με την άδεια του συγγραφέα και του εκδοτικού οίκου το «Β» προδημοσιεύει σήμερα ένα απόσπασμα:
Εκείνο το απόγευμα, ενώ αρχικά είχαν αποφασίσει να κάνουν το χατίρι στον Φέριν και να επισκεφθούν άλλη μία φορά το λουναπάρκ, κατέληξαν στην παραλία, αφού εκεί θα μπορούσαν να μιλήσουν πιο άνετα και με σχετική ησυχία όσο τα παιδιά θα κολυμπούσαν και θα έπαιζαν. Ο Πο καθόταν στην πετσέτα και κοιτούσε το απαλό κύμα που έσκαγε στην υγρή άμμο, η Μαρία δίσταζε να ξεκινήσει πρώτη την κουβέντα.
– Τι συμβαίνει λοιπόν; είπε σε λίγο ο Πο.
– Δεν ξέρω, είπε απλώς η Μαρία χωρίς να το σκεφτεί, δεν βρήκε κάτι άλλο να πει.
– Και τι θα γίνει τώρα; τη ρώτησε αυθόρμητα, σαν να περίμενε μια σαφή απάντηση από εκείνη.
– Θα δούμε, Πο, ας είμαστε ήρεμοι, δεν νομίζω να…
– Θα δούμε; Τι θα δούμε, Μαρία; η φωνή του έγινε εντονότερη, είχε φουντώσει ξαφνικά. Πώς μπορούμε να είμαστε ήρεμοι; Ήρθαμε εδώ και δεν μας αναγνωρίζει κανείς, το ξεπεράσαμε αυτό, είπαμε ότι ήταν ένα ηλίθιο αστείο, το όνομά μου και τα βιβλία μου δεν βρέθηκαν στο βιβλιοπωλείο και τώρα αυτό με τον Μεν… δεν με ξέρει κανείς στον εκδοτικό οίκο… και η απάντησή σου είναι θα δούμε;
– Τι μπορώ να κάνω; Πες μου! Δικό μου είναι το φταίξιμο; Μη με κοιτάς με αυτό το βλέμμα, Πο…
– Μπορεί και να είναι, τι να σου πω…
– Τι είπες; έκανε η Μαρία έξαλλη, τον έπιασε με δύναμη από τον ώμο, σαν να ήθελε να τον ταρακουνήσει.
– Δεν ξέρω, λέω μήπως μου παίζεις κανένα παιχνίδι και νομίζεις ότι είναι διασκεδαστικό, τουλάχιστον έτσι θα εξηγούνταν κάποια πράγματα.
Η Μαρία σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά του σε στάση μάχης.
– Έχεις τρελαθεί τελείως λοιπόν, ε; Τουλάχιστον να μια πειστική εξήγηση.
Ο Πο, αν και ήταν έτοιμος να απαντήσει κάτι, δεν είπε τίποτα. Πήρε δυο βότσαλα και τα πέταξε μακριά, μετά γέμισε τη χούφτα του με άμμο και την άφηνε να πέσει πάνω στα γόνατά του. Η Μαρία μπήκε στο νερό. Κολύμπησε μέχρι τα παιδιά. Ήταν έξαλλη, αλλά δεν ήθελε να συζητήσει άλλο με τον Πο.
Η παραλία δεν είχε πολύ κόσμο εκείνη την ώρα. Μερικές σκόρπιες παρέες εδώ κι εκεί είχαν στήσει τις ομπρέλες τους και ένας ένας βουτούσαν στο νερό. Τα παιδιά έτρωγαν με όρεξη, πεινασμένα και εξαντλημένα από το κολύμπι. Ο καιρός είχε δροσίσει ευχάριστα, σηκώθηκε ένα μικρό κύμα, διασκεδαστικό για τους μικρούς κολυμβητές, που το περίμεναν να φτάσει πάνω τους και να βουτήξουν μέσα του.
Σε λίγο ο Πο αποφάσισε να μπει κι εκείνος μέσα. Έφτασε κοντά στους άλλους τρεις, προσπαθούσαν να φουσκώσουν καλύτερα το στρώμα, που είχε χάσει αέρα. Ο Πο βοήθησε και τα παιδιά ανέβηκαν χαρούμενα πάνω. Η Μαρία απέφευγε να τον κοιτάξει, δεν ήταν πρόθυμη να ξεχάσει τον προηγούμενο άσχημο τρόπο του. Ο Πο, παρότι διακατεχόταν κι εκείνος από μεγάλη νευρικότητα, αισθανόταν ότι όφειλε να συμφιλιωθεί και πάλι μαζί της, ήξερε καλά ότι μόνος του δεν θα έβρισκε λύση για όσα τους συνέβαιναν. Την ακούμπησε στην πλάτη, το άγγιγμά του ήταν σαν στοργικό χάδι. Η Μαρία, που δεν το περίμενε, στην αρχή τίναξε λίγο το σώμα της υποδεικνύοντάς του να απομακρυνθεί, αλλά αμέσως μετά πήγε προς το μέρος του, ακούμπησε την πλάτη της στην κοιλιά του και έκλεισε τα μάτια της.
– Συγγνώμη…, ακούστηκε η φωνή του Πο, τα βρεγμένα μαλλιά της Μαρίας κόλλησαν πάνω στο σώμα του.
Υπό κανονικές συνθήκες θα ήθελε να του απαντήσει διεκδικώντας το δίκιο της, αλλά τώρα ήξερε ότι ο Πο δεν βρισκόταν σε καλή ψυχική κατάσταση, οπότε αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε αυτή την ανούσια διαμάχη.
– Πρέπει να ηρεμήσεις… Ούτε εγώ είμαι καλά με όλα αυτά, μόνο εσύ έχεις το πρόβλημα; του είπε και ο τόνος της πρόδιδε συμφιλίωση.
Ο Πο έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι συγκατανεύοντας.
– Ό,τι κι αν συμβαίνει, πρέπει να το βρούμε μαζί…, είπε μόνο και την έσφιξε πιο δυνατά πάνω του.
Η Μαρία γουργούρισε ευχαριστημένη. Σ’ εκείνο το άγγιγμα αναγνώρισε τον πραγματικό Πο και όχι μια εύθραυστη εκδοχή του.
– Ναι, αγάπη μου, μαζί πρέπει…, αυτή η φράση βγήκε απ’ τα χείλη της και, χωρίς να το σκεφτεί, γύρισε και του έδωσε ένα τρυφερό φιλί.
– Πρέπει όμως να καταλάβουμε, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να ησυχάσουμε, γιατί το κεφάλι μου κοντεύει να σπάσει, δεν είμαι καλά, Μαρία…, της είπε, μα αυτή τη φορά το ύφος του δεν ήταν το ύφος του ανθρώπου που χιμάει πάνω στον άλλο ζητώντας εξηγήσεις, αλλά το ύφος κάποιου που διεκδικεί την ψυχική του γαλήνη.
{1BSYG}Δημήτρης Σωτάκης{1BSYG}{CR}{2BTIT}Η πικρή αλήθεια{2BTIT}{CR}{3BEKD}Εκδ. Κέδρος 2025, σελ. 376{CR}Κυκλοφορεί στις 27 Μαρτίο{3BEKD}υ
Google news
