Ομογάλακτοι αντίπαλοι

Μην παίζουμε εν ου παικτοίς με τις λέξεις. Δεν είναι μόνον γιατί δημιουργείται ένας πύργος της Βαβέλ ώστε κάθε μορφή επικοινωνίας ανάμεσά μας, ακόμα και στοιχειώδης, να γίνεται αδύνατη με αποτέλεσμα μέσα στο κεφάλι του καθενός μας να γιγαντώνεται μια κατάσταση σύμφωνα με τον τρόπο που εμείς οι ίδιοι εκφέρουμε τις λέξεις – τον συνήθως αυτοσχεδιαστικό, αδόκιμο και κυρίως ασεβή σε σχέση με την ανάγκη που τις γέννησε. Ταυτόχρονα με όλα αυτά μοιάζει σαν να μας «εκδικούνται» οι λέξεις σε βαθμό που τα πράγματα να παίρνουν διαφορετική τροπή σε σχέση με την τροπή που επιδιώκουμε και επιθυμούμε. Αν μάλιστα πρόκειται για λέξεις που καταγγέλλουν, αντί τα καταγγελλόμενα να εξαλείφονται, να διαιωνίζονται και μάλιστα με πιο επιδεινωμένη μορφή, αφού η εκφορά τους – των λέξεων – κάνει τον καθένα που τις χρησιμοποιεί να φαντάζεται πως έχει πραγματοποιηθεί ήδη ο σκοπός για τον οποίο επιστρατεύτηκαν.

Λέξεις που καταφανέστατα έχουν δημιουργηθεί ώστε να μπορεί να διατηρηθεί ο συνεκτικός δεσμός μιας κοινωνίας με την ύπαρξη ενός κοινού τόπου αναφορών, χρησιμοποιούνται σαν να μην αρκούν οι λόγοι που τις έκαναν αναπόφευκτες για τη ρύθμιση των μεταξύ μας σχέσεων, αλλά σαν να πρόκειται και για το ζητούμενο ενός κόσμου όπως ο «επέκεινα», που κανείς μας ωστόσο δεν τον γνωρίζει και ούτε πρόκειται να τον γνωρίσει. Με συνέπεια αντί οι λέξεις να εξεγείρουν δραστήρια και ουσιαστικά, να μας καθησυχάζουν καθώς και ο άγνωστός μας κόσμος φαίνεται να συναινεί με την αναγνώριση αυτής τους της ιδιότητας όσον αφορά τις λέξεις που έχουμε δημιουργήσει προκειμένου να διεκδικήσουμε ζωτικά αιτήματα του χώρου μας.

Συνιστά την ασφαλέστερη οδό ώστε να προκληθεί μια εκτεταμένη σύγχυση αφού λέξεις, έννοιες και αξίες που έχουν ταλαιπωρηθεί και χρεοκοπήσει με τις επί μέρους συμπεριφορές μας (φτάνει να αναλογιστούμε τις μυριάδες των ανθρώπων πώς αντιλαμβάνονται τις λέξεις «δικαιοσύνη» και «αλήθεια» σύμφωνα μονάχα με τα προσωποπαγέστερα συμφέροντά τους), μπορούμε να τις μετερχόμαστε σαν να έχουν παραμείνει ανέπαφες, αφού ανέπαφες μας τις υπαγορεύει το άγνωστό μας ωστόσο «επέκεινα».

Φτάνει να παρατηρήσει κανείς τη λεηλασία κυριολεκτικά λόγω της ασύστολης χρήσης της τής λέξης «ψυχή» χάρη σε άτομα – τους πολιτικούς εννοούμε – δεδηλωμένα άθεα, που αιφνιδίως ο «άλλος κόσμος», αν και αρνούνται κατηγορηματικά την ύπαρξή του, φαίνεται να επεμβαίνει δραστικά στην επίγεια ζωή και ταυτιζόμενος μαζί της, μας συνδράμει – αν και ανύπαρκτος – με το αναπόφευκτο κύρος του στη διεκδίκηση των αιτημάτων μας. Δηλαδή μύλος. Χωρίς να αντιλαμβάνονται βέβαια – οι πολιτικοί – μέσα σε αυτή τη χοάνη των παρεξηγήσεων που διακινούνται ως απαράβατη προϋπόθεση για τη διαχείριση και τη διαλεύκανση πάρα πολύ λεπτών και ιδιαζόντως περίπλοκων προβλημάτων πως «η καραμελοποίηση» των ίδιων ακριβώς λέξεων (για παράδειγμα «να λάμψει η αλήθεια», «δικαίωση», «εργαλειοποίηση») παρά τις τεράστιες διαφορές που επικαλούνται σε σχέση με τις ιδέες που τους εμφορούν, τους αποκαλύπτουν αν όχι κοινής καταγωγής, οπωσδήποτε άτομα με τους ίδιους, ή μάλλον με τον ίδιο, ένα και μοναδικό στόχο.

Αποκαλυπτήρια που δεν χρειάζονται μια εμπερίστατη παρατήρηση όπως τεκμηριωμένα προσφέρεται καθημερινά αν ελάχιστα ξύσουμε τη φλούδα της ακατάσχετης αλλά και πολλαπλασιαζόμενης καθημερινά χάρη σε ένα τίποτα ειδησεογραφίας. Τον διαχωρισμό των κομμάτων σε συστημικά και σε μη συστημικά. Και αναρωτιέται ο κάθε, όχι μόνο κακοπροαίρετος αλλά και καλοπροαίρετος άνθρωπος: Υπάρχει κόμμα που να μη χρησιμοποιεί, ό,τι κι αν επαγγέλλεται, γραφεία, κινητά, κομπιούτερ, γραμματείς, να μην αποβλέπει στη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιότητα ή την απόκτηση μιας πολύ μεγαλύτερης εξουσίας σε σχέση με αυτή που διαθέτει. Με λίγα λόγια, όλα τα εργαλεία που συγκροτούν τελικά τη λέξη «σύστημα» ως έννοια και ως πραγματικότητα να χρησιμοποιούνται για την αναγόρευση ενός κόμματος σε μη συστημικό. Φαίνεται όμως πως δεν έχουμε πιάσει ακόμη πάτο αφού επίσημα τουλάχιστον κανείς πρόεδρος ενός φερόμενου ως μη συστημικού κόμματος δεν μπορεί να λογαριαστεί ως κάτι αντίστοιχο με ένα κυριολεκτικά μη συστημικό άτομο όπως για παράδειγμα ο πατέρας Βασίλειος της Ιβήρων.