Έρημη χώρα{CR}Τ.Σ. Έλιοτ

Ανύπαρχτη Πολιτεία,

Μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικης αυγής,

Χύνουνταν στο Γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος,

τόσοι πολλοί,

Δεν το’ χα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει

τόσους πολλούς.

Μικροί και σπάνιοι στεναγμοί αναδινόντουσαν,

Και κάρφωνε ο καθένας μπρος στα πόδια του τα μάτια.

Χύνουνταν πέρα στο ύψωμα και κάτω στο Κινγκ Ουίλλιαμ Στρητ,

Εκεί που η Παναγία Γούλνοθ μέτραε τις ώρες

Με ήχο νεκρό στο στερνό χτύπημα των εννιά.

Εκεί είδα έναν που γνώριζα, και τον σταμάτησα,

φωνάζοντας: «Στέτσον!

Συ που ήσουνα μαζί μου στις Μύλες με τα καράβια!

Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο,

Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ’ ανθίσει εφέτο;

Ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιά του;

Ω, κράτα μακριά το Σκυλί, τον αγαπάει τον άνθρωπο,

Τι με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι!

Συ! hypocrite lecteur! – mon semblable, – mon frere!»

(Το τελευταίο απόσπασμα από το πρώτο μέρος της «Έρημης χώρας» – εισαγωγή, σχόλια, μετάφραση Γιώργου Σεφέρη – εκδ. Ίκαρος)